Vajza ime u shfaq në pragun e derës sime e mbuluar me mavijosje; në krahë i flinte thellë vajza e saj dyvjeçare, Elira Dosti.
Ngjarja ndodhi të enjten në mbrëmje. Sapo hapa derën, filxhani me çaj m’u drodh në dorë dhe për pak sa nuk më ra. Para meje qëndronte Donika Begaj — bija ime, por jo Donika që kisha njohur gjithmonë. Sytë e saj zakonisht të gjallë, ngjyrë blu, tani ishin të shuar dhe të fryrë nga të qarat. Në faqen e majtë i shndriste një nxirje e errët, e madhe sa një grusht, ndërsa poshtë syrit të djathtë po merrte formë një tjetër, më e vogël. Kur hoqi pallton me lëvizje të pasigurta, pashë vija blu-gri në parakrahët e saj.
— Mamë… — mërmëriti ajo. Në atë zë kishte aq dhimbje dhe turp, sa më mbeti fryma në fyt.
Pa thënë asnjë fjalë, e përqafova fort. Trupi i saj u drodh nga të qara pa zë, dhe zemra m’u shtrëngua sikur e shtrëngonin darë akulli. E çova në dhomën e ndenjjes, e ula në divan dhe i solla një peshqir të lagur. Teksa ia vendosja copën e ftohtë mbi faqe, duart më dridheshin.
— Ishte Kastrioti? — pyeta me zë të ulët, edhe pse përgjigjen e dija.
Donika tundi kokën pa më parë. — U grindëm. I thashë se doja të kthehesha në punë pas pushimit të lindjes. Ai… u tërbua.
— Sa kohë ka që po ndodh kjo? — zëri m’u duk i qetë, por brenda meje gjithçka ulërinte.
— Disa muaj, — pranoi më në fund, duke më vështruar drejt e në sy. — Në fillim ishin shtyrje, pastaj shuplaka. Sot… sot më goditi vërtet.
E pashë si preku instinktivisht brinjët dhe e kuptova se edhe aty kishte shenja të “dashurisë” së tij.
— Ku është tani Kastrioti? — e pyeta.
— Shkoi te shokët, të mburret me makinën e re që bleu javën e kaluar. — Hidhërimi i ngjyrosi zërin. — Tha se do të kthehet vonë, që unë të “mendohem”.
E lashë Donikën të pushonte, i dhashë diçka të lehtë qetësuese dhe e mbulova me batanije, si dikur kur ishte fëmijë. Pranë saj, Elira Dosti merrte frymë me zhurmë të lehtë në gjumë. Kur Donika ra më në fund në gjumë, dola në ballkon. Nata ishte e ftohtë dhe e mbushur me yje. Vështroja dritat e qytetit dhe mendja më shkoi te burri im, Bardhyl Kryeziu. Kishte vdekur tre vjet më parë nga një kancer i pankreasit që e rrëzoi me shpejtësi. Ishte i fortë, i mençur, i mirë; e adhuronte vajzën tonë. Asnjëherë nuk do ta kishte ngritur dorën mbi të, dhe kurrë nuk do ta kishte miratuar Kastriot Frashërin po ta dinte çfarë njeriu do të bëhej.
Të nesërmen në mëngjes i telefonova dhëndrit. U përgjigj me vonesë; zëri i tij ishte i trashë, si pas një nate të shfrenuar.
— Vjehrra, ç’era të solli? — u tall ai.
— Duhet të flasim, Kastriot. Eja këtu.
Qeshi me përbuzje. — Për çfarë? Donika paska qarë te mamaja? Ajo gjithmonë ka qenë e dobët.
Mora frymë thellë, duke shtrënguar receptorin derisa më zbardhën gishtat. — Eja. Tani.
Pas një ore, ai qëndronte në sallonin tim, i sigurt dhe i pacipë. Vishte një kostum të shtrenjtë, të blerë — e dija mirë — me paratë që Bardhyli kishte lënë mënjanë. Vështrimi i tij rrëshqiti mbi Donikën, e cila rrinte e tkurrur në kolltuk.
— E çfarë do të bësh ti, plakë? — u përqesh ai, duke më matur me përbuzje. — Do të thërrasësh policinë? Ajo vetë do të thotë se ka rënë. Është gruaja ime; bëj ç’të dua.
Fjalët e tij u varën në ajër, të rënda e helmuese. E pashë Donikën si u mblodh edhe më shumë dhe e kuptova se frika e kishte mbytur zërin; ai e dinte këtë. Kastrioti u shtri rehat në divan, duke qeshur. — Kam punë të rëndësishme. Sot mbyll një marrëveshje të madhe, gjithçka është gati. Pastaj do t’i blej Donikës ndonjë gjë që shkëlqen dhe ajo do t’i harrojë të gjitha.
U ngrit, rregulloi kravatën dhe u drejtua nga dera pa e kthyer kokën nga gruaja e tij. Në prag u ndal dhe shtoi me ton kërcënues: — Mësoje vajzën të bindet ndaj burrit, dhe mos u përziej aty ku s’të takon.