Dera u përplas fort pas tij dhe heshtja ra si plumb mbi shtëpi. U afrova menjëherë te Donika Begaj dhe ia mora duart mes të miave. I kishte të akullta, sikur gjithë gjaku t’i ishte ngrirë nga frika.
— Do ma marrë Elirën, — pëshpëriti ajo me zë të dridhur, duke folur për vajzën e saj dyvjeçare. — Tha se nëse guxoj të largohem, nuk do ta shoh më kurrë.
Në sytë e saj pashë një tmerr të pastër, aq të thellë sa e kuptova menjëherë se fjalët e buta dhe këshillat nuk mjaftonin. Kastriot Frashëri nuk ishte thjesht brutal; ai dinte të llogariste çdo hap, të shtrëngonte njerëzit aty ku u dhimbte më shumë. Por kishte bërë një gabim fatal: më kishte nënvlerësuar.
U drejtova nga zyra që dikur ishte e Bardhyl Kryeziut. Asgjë nuk kishte ndryshuar që prej kohës së tij: tavolina e rëndë prej druri lisi, raftet plot libra, fotografitë familjare që ruanin një jetë tashmë të shuar. U ula në karrigen e tij dhe hapa kasafortën. Brenda ndodheshin dosje që nuk i kisha prekur që nga dita kur ai u nda nga jeta — dokumentet e biznesit që Bardhyli e kishte ngritur nga hiçi.
Kastrioti ishte i bindur se ishte i zgjuar. Mendonte se martesa me Donikën do t’i hapte dyert e parave dhe të lidhjeve. Bardhyli nuk i kishte besuar kurrë, por Donika ishte e dashuruar dhe ne nuk e ndaluam. Pas vdekjes së Bardhylit, Kastrioti arriti të na bindte të gjithëve, madje edhe mua, se do ta merrte kompaninë në dorë dhe do të bëhej “pasardhësi i denjë”. Unë, e thyer nga dhimbja, pranova, duke ruajtur vetëm pronësinë formale të aksioneve.
Tani i hapa dokumentet një e nga një. Bardhyli kishte qenë largpamës: çdo aset kyç, çdo llogari bankare ishte regjistruar në emrin tim si përfituesja përfundimtare. Kastrioti drejtonte në letër, por pushteti real ishte gjithmonë tek unë. Thjesht nuk e kisha ushtruar kurrë.
Telefonova avokatin tonë të familjes, Mentor Nikollën. Ai kishte punuar me Bardhylin për më shumë se njëzet vjet dhe e kishte pasur si vëlla.
— Afërdita Nushi, sa kohë pa u dëgjuar, — tha ai me gëzim të sinqertë, i cili u shua sapo ia shpjegova shkurt situatën.
— E ka dhunuar Donikën? — pyeti pas një pauze. Zëri iu bë i fortë, i ftohtë, ndryshe nga sa e kisha dëgjuar ndonjëherë.
— Jo për herë të parë. Dhe po kërcënon se do t’i marrë mbesën.
— Çfarë synoni të bëni?
— Gjithçka që më lejon ligji, Mentor. Dua të di saktësisht cilat janë të drejtat e mia si pronare aksionesh.
Biseda zgjati mbi një orë. Kur e mbyllëm telefonin, kisha në mendje një plan të qartë. Ishte i ashpër, pa mëshirë, por i vetmi që mund të mbronte vajzën dhe mbesën time.
Kastrioti kishte folur për një marrëveshje të rëndësishme. E dija shumë mirë se për çfarë bëhej fjalë: prej muajsh përgatiste bashkimin me një kompani të madhe transporti. Për të, kjo ishte mundësia për të trefishuar kapitalin dhe për t’u çliruar nga çdo kontroll i mundshëm. Gjithçka varej nga një transfertë e madhe parash, një provë e qartë e fuqisë financiare.
Pikërisht në mesditë, kur sipas llogaritjeve të mia duhet të kishin nisur negociatat finale, kalova në veprim. Telefonata ime e parë shkoi drejt bankës ku mbaheshin llogaritë kryesore të kompanisë. U identifikova, kalova çdo procedurë verifikimi dhe kërkova të lidhesha me drejtuesin.
— Afërdita Nushi, çfarë surprize e këndshme! — tha ai i gëzuar. Ishte Klajdi Qosja, me të cilin njiheshim prej vitesh. — Si mund t’ju ndihmoj?
— Klajdi, dua të bllokohen menjëherë të gjitha llogaritë që lidhen me kompaninë “Art-Trans”.
Në anën tjetër të linjës ra heshtje.
— Të gjitha? Por… sot Kastriot Frashëri ka një marrëveshje vendimtare. Na ka njoftuar për një transfertë të madhe.
— Pikërisht për këtë arsye, — iu përgjigja pa hezitim. — Kam autoritet të plotë. Dokumentet janë të strukturuara në mënyrë të tillë që unë jam përfituesja e vetme. Kastrioti është thjesht administrator.
— Po, teknikisht është e saktë, por…
— Nuk ka “por”, Klajdi. Ose veproni sipas urdhrit tim me shkrim dhe gojë, ose sot i transferoj të gjitha asetet në një bankë tjetër dhe paralelisht paraqes ankesë në Bankën e Shqipërisë.
Ai mori frymë thellë. — Në rregull. Më jepni një orë.
— Keni vetëm njëzet minuta. Dhe, Klajdi Qosja, — shtova para se ta mbyllja, — dua konfirmim zyrtar sapo të përfundojë gjithçka.