Asnjë paralajmërim për Kastriot Frashërin. Ky ishte kushti im i panegociueshëm.
Pasi u sigurova që llogaritë kryesore ishin ngrirë, kalova menjëherë te ato rezervë. Kastrioti nuk ishte naiv — kishte shpërndarë para në disa llogari dytësore, të hapura në emër kompanish fiktive. Por Bardhyl Kryeziu kishte menduar një hap më përpara. Brenda kasafortës gjeta një listë të detajuar: emra firmash guackë, numra llogarish, banka përkatëse. Ndoshta e kishte parandjerë se një ditë do të më duhej ky informacion.
Deri në orën tre të pasdites, çdo rrjedhë financiare e Kastriotit ishte ndërprerë plotësisht. E imagjinoja në ndonjë sallë takimesh, duke u përpjekur me ngulm të kryente një transfertë, vetëm për t’u përballur me refuzim pas refuzimi. Keqdashja nuk është ndjenjë fisnike, e di. Megjithatë, atë pasdite, çdo minutë e hutimit të tij më sillte një kënaqësi të errët.
Pak pas orës katër, telefoni ra. Numër i panjohur.
— Afërdita Nushi? — zëri në anën tjetër ishte i dridhur, pothuajse i kapluar nga paniku. — Jam Shaban Sota, ortak i Kastriot Frashërit në marrëveshjen e fundit. Çfarë po ndodh? Pse janë bllokuar llogaritë? Duhej ta kishim mbyllur kontratën një orë më parë!
— Marrëveshja nuk vazhdon më, zoti Sota, — iu përgjigja me qetësi. — Arsye që nuk lidhen drejtpërdrejt me ju. Këshilla ime miqësore: distancohuni nga Kastrioti. Ai do të përballet me pasoja serioze.
Ia mbylla pa pritur reagim. Menjëherë pas kësaj, telefoni nuk pushoi më: drejtues bankash, bashkëpunëtorë biznesi, madje edhe një zë nga administrata tatimore. Të gjithëve u dhashë të njëjtën përgjigje, pa asnjë lëkundje: aktiviteti i kompanisë ishte pezulluar përkohësisht me vendim të pronarit.
Në orën katër e gjysmë, dera e hyrjes u përplas me forcë. Një sekondë më vonë, Kastriot Frashëri shpërtheu në zyrë. Fytyra i ishte skuqur nga inati, kravata i varej shtrembër, flokët i kishte të shpupuritur.
— Ti! Je çmendur, plakë e mallkuar! — ulëriti, duke goditur tavolinën me grusht aq fort sa dekorimet prej xhami u drodhën. — A e kupton çfarë ke bërë? Shkatërrove një marrëveshje prej pesëdhjetë milionë lekësh! Ma fshive reputacionin!
U ngrita ngadalë nga karrigia. — Jo, Kastriot. Reputacionin e shkatërrove vetë, në momentin që ngrite dorën kundër vajzës sime.
Ai u ngrirë. Zemërimi në sytë e tij u zëvendësua fillimisht nga hutimi, pastaj nga një llogaritje e ftohtë. — Mendon se kjo do të ndryshojë gjë? Do t’i zhbllokoj llogaritë përmes gjykatës. Kam njerëzit e mi.
— Provoje, — i thashë, duke iu afruar dritares. — Por para se të flasësh më tej, shiko poshtë.
Me hezitim u afrua. Në oborr qëndronin dy automjete: një makinë policie dhe një tjetër me stemën e shërbimit të kujdestarisë sociale. Nga e para zbritën dy oficerë, nga e dyta një grua me kostum serioz dhe një asistente e re.
— Çfarë është kjo? — pëshpëriti me dhëmbë të shtrënguar.
— Pasojat, — ia ktheva. — Policia për dhunën. Kujdestaria për të vendosur nëse një fëmijë mund të qëndrojë me një njeri të aftë për agresion.
Ngjyra iu zhduk nga fytyra. — Nuk do ta provosh dot. Donika Begaj nuk do të flasë.
— Unë kam folur tashmë, — u dëgjua një zë i qetë nga dera.
Në prag qëndronte Donika. Vishte xhinse dhe një triko të thjeshtë, flokët i kishte lidhur pas koke. Dukej e zbehtë, por vendosmëria i lexohej qartë në sy. Në dorë mbante telefonin.
— Regjistrova bisedën tonë sot në mëngjes, Kastriot. Kam fotografuar çdo shenjë dhune. Dhe kam ruajtur mesazhet e vjetra me kërcënime.
Ai e shikonte si të shihte një fantazmë. Gruaja e frikësuar dhe e nënshtruar ishte zhdukur; përballë tij ishte dikush tjetër, me shikim të drejtë dhe grushta të shtrënguar.
— Ti… nuk do ta guxosh, — belbëzoi, por zëri i sigurt tashmë mungonte.
— Do ta bëj, — tha Donika. — Për Elira Dostin. Dhe për veten time.
Më pas gjithçka mori rrjedhë të shpejtë. Oficerët hynë në shtëpi dhe, me një mirësjellje të ftohtë, i kërkuan Kastriotit t’i shoqëronte për deklarim. Ai u përpoq të kundërshtonte, të përmendte emra e lidhje, por kur njëri prej tyre i kujtoi me qetësi ekzistencën e regjistrimeve dhe fotove, u drodh.
Përfaqësuesja e kujdestarisë bisedoi gjatë me Donikën, inspektoi ambientin dhe më drejtoi disa pyetje. Ndërkohë, siç kishim rënë dakord, mbërriti shoqja ime bashkë me mbesën — e kisha dërguar që në mëngjes të merrte Elirën nga kopshti, që vajza të mos ishte dëshmitare e gjithë kësaj rrëmuje.