— Çfarë është kjo? — Afërdita Beqiri rrudhi hundën dhe mori erë me përbuzje, sikur mbi tryezë të ishte sjellë diçka e prishur e jo ushqim.
— Supë panxhari, — u përgjigj me qetësi Fjolla Osmani, duke buzëqeshur lehtë. Ajo hoqi kapakun e një ene të vogël qeramike dhe nisi të mbushte pjatat me lëngun e kuq, të trashë e aromatik. — Ka një kënaqësi të veçantë kur gatuan me perime që i ke rritur vetë.
— Nuk shoh ndonjë ndryshim të madh, — hungëriti vjehrra. — Ndërsa lodhja dhe koha që humbet në kopsht janë të pafundme!
— Është e vërtetë, — qeshi Fjolla me mirësi. — Por kur e ke pasion, nuk e ndien si barrë.
— Po, kur është pasion i yti… jo kur ta imponojnë, — murmuriti Afërdita Beqiri, duke shtrënguar buzët. — Dhe për kë i ke bërë gjithë këto?
— Për ne. Nuk është ndonjë sasi e madhe, mjafton për dy vakte.
— Unë këtë gjë nuk e ha, — tha prerë vjehrra, duke tundur duart sikur të largonte diçka të neveritshme dhe duke bërë një hap pas tryezës. — Nuk dihet çfarë ka brenda! — shtoi ajo, duke shtirur të përzierat dhe duke kthyer kokën mënjanë.
Fjolla rrotulloi sytë dhe nxori një psherëtimë të përmbajtur.
Ajo dhe Gentian Nushi, djali i Afërdita Beqirit, ishin njohur një vit e gjysmë më parë. Dashuria kishte lindur që në bisedën e parë dhe vetëm pas një muaji vendosën të martoheshin, pa ceremoni e pa zhurmë.
Paratë që kursyen i investuan në ëndrrën e tyre të përbashkët: një shtëpi jashtë qytetit, të cilën vazhdonin ta rregullonin me përkushtim dhe dashuri.
Gjatë gjithë kësaj kohe, Fjolla e kishte takuar Afërdita Beqirin vetëm katër herë. Po aq herë sa edhe vetë Gentiani. Madje, në tre raste, ishte Fjolla ajo që e kishte bindur të shoqin të shkonin për vizitë te e ëma gjatë festave.
Që në fillim, Afërdita Beqiri e kishte konsideruar martesën e të birit një gabim kalimtar. Megjithatë, nuk kishte asnjë mjet për ta ndikuar një djalë të rritur e të pavarur, ndaj ishte detyruar të priste atë që ajo e quante një përfundim të pashmangshëm.
Por ky përfundim nuk po vinte, dhe kjo e bënte gjithnjë e më nervoze.
Ajo nuk e kuptonte sinqerisht çfarë kishte gjetur Gentiani te kjo “vajzë e thjeshtë”, as se si Fjolla kishte arritur ta mbante pranë vetes.
Në sytë e saj, Gentiani ishte një djalë i pashëm, gjithmonë i rrethuar nga vajza më të bukura e më të denja.
Për më tepër, Afërdita Beqiri ishte qytetare deri në palcë dhe ashtu e kishte rritur edhe të birin. Instinkti i saj i thoshte se Gentiani tashmë ishte lodhur deri në fyt nga kjo jetë fshatare dhe se mjaftonte vetëm një shtysë e vogël që gjithçka të kthehej si më parë.
Pas një përvoje të tillë zhgënjyese, ajo ishte e bindur se ai do të gjente patjetër një partnere më të përshtatshme, me të cilën Afërdita Beqiri do të mund të ndërtonte marrëdhënie vërtet miqësore.
Por koha nuk ishte në anën e saj dhe duhej vepruar shpejt, pa i dhënë mundësi Fjollës dinake ta lidhte djalin me një fëmijë, ndërkohë që në mendjen e saj tashmë po formësohej një plan për hapin e radhës.