Plani nuk u ndërtua me shumë mundim; ai u formua vetvetiu. Afërdita Beqiri e mori telefonin, i ra Fjollës Osmani dhe, me një ton të shtirur të përzemërt, u vetëftua për vizitë. Në fund të fundit, në shtëpinë e re askush nuk e kishte ftuar zyrtarisht për festën e hyrjes.
Fjolla ia kujtoi se e kishte ftuar dy herë më parë, edhe pse vetëm përmes telefonit, por Afërdita kishte refuzuar çdo herë, duke u justifikuar me angazhime të shumta. Këtë herë, ajo ia preu shkurt, bëri sikur s’e kishte dëgjuar fare dhe deklaroi se ishte gati të shkonte për të parë djalin.
Dy ditë më vonë, Afërdita Beqiri gjendej në mes të një salloni të gjerë dhe të ndriçuar nga drita natyrale, dhe mezi po e mbante veten nga zemërimi. Para syve të saj ishte shtruar një realitet i papranueshëm.
Gentian Nushi, njësoj si ajo vetë dhe si i shoqi i ndjerë, nuk i kishte duruar kurrë supat. Në familjen e tyre, në tavolinë vinte vetëm ushqim që njihej menjëherë, pa pasur nevojë për hamendësime apo lugë kërkimi.
Si kishte mundur Gentiani të lejonte që gruaja t’i hipte kaq shpejt mbi kokë? Mos vallë e kishte magjepsur? Mendimi e bëri Afërditën të ndiente një të ftohtë që i përshkoi shpinën. E zuri një dridhje e lehtë.
Idenë vulgare se Fjolla e mbante djalin të lidhur me marifete intime, ajo e përzuri menjëherë nga mendja. Fjolla dhe marifete të tilla? Qesharake. E pamundur. Atëherë, përgjigjja ishte e vetme: kishte përdorur magji.
Si tjetër mund të shpjegohej fakti që Gentiani po hante atë lëng të pakuptimtë? Afërdita i hodhi nuses një vështrim plot urrejtje. Bënte sikur ishte e pafajshme, ndërsa, ngadalë e pa zhurmë, po ia shkurtonte jetën të shoqit.
— Çfarë ka për të mos u kuptuar? — tha Fjolla, pa u impresionuar aspak nga dramatizimi i vjehrrës. Ajo mori një pjatë tjetër, e mbushi me lugë të madhe dhe iu afrua Afërditës. — Çdo gjë është fare e qartë. Ja lakra, këtu qepa, këtu karrota. Kjo është panxhari, e grij vetë në rende, sipas recetës së gjyshes sime. Patatet nuk më dolën këtë herë, por i kap me radhën tjetër. Pastaj i shtoj pak zarzavate nga kopshti dhe pak kos të bardhë sipër.
— Po ti vetë, a ha krunde të ziera? — shpërtheu Afërdita, duke përplasur duart.
— Meqë ra fjala, edhe juve do t’ju bënin mirë në këtë moshë, — ia ktheu Fjolla pa u ndjerë. — Ndihmojnë zorrët dhe përmirësojnë mikroflorën. Kur mikroflora është e lumtur, i lumtur është edhe njeriu!
Afërdita u skuq nga kjo përgjigje e drejtpërdrejtë, por zgjodhi ta anashkalonte dhe vazhdoi me zërin e saj akuzues:
— Po Gentianin pse e detyron ta hajë këtë?
Fjolla hapi sytë, e hutuar.
— Nuk e detyroj. Ai ha vetë.
— Po ç’bën burri, kur në shtëpi s’ka gjë tjetër për të ngrënë?
— Mund të gatuajë vetë çfarë i pëlqen, të porosisë ushqim, të shkojë te fqinja, ose… t’ju vizitojë ju, — i renditi Fjolla me një buzëqeshje thumbuese.
Në fjalën e fundit, fytyra e Afërditës mori edhe më shumë ngjyrë.
— Mos u tall! Duhej të tregoje respekt dhe të më pyesje mua se çfarë pëlqen Gentiani.
— Afërdita Beqiri, e kam pyetur vetë. Është i rritur, flet vetë. Dhe thotë se i pëlqen gjithçka.
— Gënjen.