— Për ty është! A nuk e kupton? Në fillim s’deshi të të mërziste. Tani po e ha me zor!
— Oh! — fytyra e Fjollës u zgjat nga habia dhe, duke nxjerrë një psherëtimë, tha: — Por supa është gatuar tashmë, nuk mund ta hedhim. Do të detyrohet ta gëlltisë. Por ju, si nënë, do ta mbështesni djalin tuaj, apo jo?
— Çfarë?! — Afërdita Beqiri u shtang, sytë iu zgjeruan nga mosbesimi.
— Jo? Më vjen keq. Mendoj se Gentiani do ta vlerësonte solidaritetin tuaj.
— Po ti…!
— Fjolla! U kthyem! — u dëgjua zëri i gëzuar i Gentian Nushit nga korridori.
Në të njëjtin çast, në sallon u turr me të lehura të forta një re e bardhë, e butë dhe e gjallë.
— A-a-a! — klithi Afërdita Beqiri dhe, nga frika, u fsheh pas shpinës së Fjollës.
— Mos kini frikë, është Lara. Nuk kafshon. Për më tepër, është shumë e edukuar, — Fjolla ngriti dorën lart dhe qeni ndaloi vrullin, ngriti kokën dhe u ul menjëherë, duke iu bindur komandës. — Vajza ime e zgjuar, sa e mirë që je.
— Pse lejoni qentë e lagjes të hyjnë në shtëpi?! — belbëzoi Afërdita, e tronditur.
— Qentë e lagjes? Jo, ajo është e jona. Dhe është këtu sepse është kafshë shtëpie. Jeton me ne.
— Brenda në shtëpi?! Kjo është papastërti e pastër! — tha ajo me frymëmarrje të prerë. — Dhe Gentiani nuk i duron qentë!
— Jo, mami, qentë nuk i duron ti, — u përgjigj Gentiani, duke hyrë në sallon. — Tung. Paskeni ardhur fiks në kohën e drekës.
— Përshëndetje, bir! — Afërdita nuk lëvizi nga vendi, duke pritur që ai t’i afrohej për ta puthur në faqe. Gentiani e përqafoi lehtë, por menjëherë pas kësaj iu afrua Fjollës dhe e puthi butë në buzë.
— Atëherë, hamë drekë? — i zoti i shtëpisë nuhati ajrin dhe buzëqeshi i kënaqur.
— Me shumë dëshirë, Gentian, por ja që s’ka çfarë, — tha Afërdita me një ton të çuditshëm.
— Si s’ka?
— Sepse ushqimi është përgatitur vetëm për derrat. Nga rruga, ti s’na the që paska kafshë këtu. Imagjino çfarë ere do të mbajë kjo shtëpi. Më keq se tymi i makinave në qytet.
Gentiani e shikoi nënën i hutuar, pastaj hodhi vështrimin nga Fjolla dhe më pas nga tavolina tashmë e shtruar.
Muskujt e qafës iu tendosën. Sytë iu kthyen sërish Afërditës, por në shikimin e tij nuk kishte më asnjë gjurmë të qetësisë së mëparshme.
— Të them të drejtën, këto tekat i kisha harruar fare, — tha Gentiani me një buzëqeshje të hidhur.
— Çfarë tekash, bir? Këto janë shijet tona! Rregullat! Traditat, në fund të fundit! Ti kurrë nuk je ankuar!
— Unë? Kur isha i vogël, kisha frikë ta zemëroja babanë. Kur u rrita, s’doja të zihesha me ty.
— Çfarë po thua kështu?! — bërtiti Afërdita Beqiri, e shokuar nga fjalët e tij, duke bërë që Lara të shpërthente sërish në lehje. — Pfu! — shkelmoi dyshemenë ajo, duke tundur grushtin nga qeni që mbahej nga nusja. — Secili paska shijet e veta…