Ajo i hodhi një vështrim therës Fjollës Osmani, plot përbuzje.
— Po ti ç’lloj gruaje je, moj? — shpërtheu. — Si mund të lejosh të të shkelin kështu? A të pëlqen të të trajtojnë si leckë? Ia ke kthyer shtëpinë në kopsht zoologjik! Kush është zot shtëpie këtu, apo askush?!
— Unë, — u përgjigj Gentian Nushi me një ton të errët, pa e ngritur zërin.
— Atëherë sillu si i tillë! — Afërdita Beqiri nxori një psherëtimë të thellë, sikur më në fund kishte kryer misionin e saj dhe i ishte hequr një barrë nga kraharori.
— Ku janë valixhet e tua? — e pyeti Gentiani, pa e zgjatur.
— Ende në korridor! — u ankua ajo menjëherë. — Dhe jam e uritur që nga rruga.
— Shumë mirë. Atëherë falëndero Fjollën për ftesën.
— Çfarë?!
— Falënderoje Fjollën për përpjekjen e fundit që bëri për të rregulluar marrëdhënien me ty. Dhe kërko ndjesë.
— Po ajo…
— Mami!
— Fa-la-mi-nde-rit… dhe më fal, — pëshpëriti Afërdita Beqiri me inat, duke i shtrënguar dhëmbët.
Fjolla ia ktheu vetëm me një tundje koke, e përmbajtur dhe pa triumf.
— Eja, — tha Gentiani shkurt.
— Ku po shkojmë?
— Atje ku gjithçka është sipas shijes tënde. Rregullat e tua. Traditat e tua.
— Por, Gentian, unë vetëm… — u përpoq ajo ta zbutte, por ai e ndërpreu pa hezitim:
— Ju dhe babai kurrë nuk i duronit supat, kafshët, jetën jashtë qytetit. Mendimi im nuk ka pasur kurrë peshë. Por babai më dha një këshillë që nuk e harrova: “Nëse s’të pëlqen ajo që kemi, krijo tënden.” Unë e krijova, mami. Këtu janë shijet e mia, rregullat e mia, traditat e mia. Dhe zonja e kësaj shtëpie është gruaja ime. Nuk të pëlqen? Ke ende botën tënde.
— Bir! — Afërdita Beqiri ndryshoi menjëherë ton, duke kaluar në vajtim. — Ajo të ka kthyer kundër meje! Të ka magjepsur! — shtoi me një pëshpëritje të frikshme.
Gentiani nuk duroi më. E kapi nën krah, e nxori në korridor, mori çantën e udhëtimit dhe, pa thënë asnjë fjalë, e shoqëroi deri te porta.
— Fjolla, për dijeni, ishte në anën tënde, — tha ai qetë. — Ajo ka marrëdhënie të mira me familjen e saj dhe nuk donte të besonte se mes nesh mund të ishte kështu. Në kuzhinë ishte përgatitur një pjatë më vete për ty. Por supa, mami, ishte prova përfundimtare. Aty u tregove siç je, — dhe hapi derën. — Taksi po të pret.
— Ti… po… si… kur e thirre? — belbëzoi ajo, ende e tronditur nga sinqeriteti brutal i të birit.
— I thashë Fjollës të mos e linte të largohej. Dhe bëra mirë.
— Ti! Si guxon! — shpërtheu Afërdita Beqiri.
— Unë, mami, jam zot shtëpie. Ashtu siç doje, — tha Gentiani, i bëri shenjë shoferit, la çantën pranë makinës dhe, pa pritur që ajo të hipte, u kthye brenda oborrit dhe mbylli portën.
— Magji, — u bind përfundimisht Afërdita Beqiri për “diagnozën” e të birit dhe, sapo u ul në taksi, nxori telefonin për të kërkuar mënyra se si të hiqej kjo “fatkeqësi”. Duhet patjetër të kishte diçka që t’ia kthente djalin.