Gresa Curri e kishte të qartë prej kohësh se bashkëshorti i saj i hidhte sytë diku tjetër. Jo shpesh dhe jo për lidhje të gjata, por fijet e gënjeshtrave ishin shtrirë si një rrjet i mprehtë përgjatë gjithë martesës së tyre. Pasi i peshoi me kujdes të mirat dhe të këqijat, ajo vetë kishte vendosur ta pranonte këtë realitet. Marsel Qafoku nuk e linte pas dore: kalonte kohë me të, nuk e qortonte për kilogramët e tepërt, e vlerësonte për shtëpinë e mbajtur mirë. Mbi të gjitha, ishte baba i përkushtuar. Fëmijët e adhuronin. Por ata tashmë ishin rritur. Djali i madh, Luan Rrota, jetonte e studionte në një qytet tjetër të Shqipërisë. Vajza e vogël, Tringa Zylyftari, sapo kishte hapur krahët dhe ishte larguar nga shtëpia.
Jeta familjare kishte hyrë në shina të qeta, me zakone të veta dhe interesa të përbashkëta. Të shkatërroje gjithë atë ndërtim dukej e dhimbshme. Dy vitet e fundit, Gresa kishte shpresuar se burri do të qetësohej dhe do t’i linte pas flirtet. Por për ironi, ai vazhdonte të ishte në formë të mirë: i rregullt, tërheqës, dhe vitet i shkonin për shtat. Prandaj edhe gratë e kishin për zemër.
Vetë Gresa nuk binte shumë në sy, por hijeshia ende nuk e kishte braktisur. Flokë të gjatë biondë, sy blu. Vetëm se shkëlqimi i dikurshëm në shikim ishte zbehur; sikur xixëllimat të ishin shpërndarë diku larg. Megjithatë, pasqyra ende nuk e zhgënjente.
— Marsel, hajde se u bë gati mëngjesi!
— Po vij, shpirt! Çfarë ke përgatitur?
— Ashtu siç të pëlqen: kafe të nxehtë dhe dy toste me vezë.
— Tingëllon për mrekulli! Ah, sot do të vonohem në mbrëmje. Mos u mërzit pa mua.
— Si kështu? Sot vjen Luan Rrota me Flutura Begaj për vizitë.
— Kush është Flutura?
— E dashura e djalit tënd, — ia ktheu shkurt Gresa.
— Aaa, e mora vesh… mirë, shikoje ti fillimisht. Nëse gjithçka shkon mirë, takohemi të gjithë bashkë herën tjetër.
— Më kujto pak, pse do vonohesh?
— Mbledhje në punë, pastaj edhe një takim zyrtar.
— A ka lidhje kjo me zëvendësen e re që ke marrë? Ajo biondja e gjatë që pashë në zyrë?
— Jo, aspak. Janë thjesht punë. Faleminderit për mëngjesin, ishte shumë i shijshëm! Duhet të iki! — Marseli u ngrit me nxitim nga tavolina, pa e mbaruar ushqimin, ndonëse Gresa kishte shpenzuar gjysmë ore për ta përgatitur.
Në atë çast, durimi i saj u sos krejtësisht. Pikërisht atë minutë, atë sekondë. Ajo e ngriti shikimin nga pjata dhe, me zë të ulët, shqiptoi fjalët që e detyruan atë të ulej sërish në karrige.
— Marsel, po sikur të ndahemi?
— Çfarë the, të lutem?
— Po flas seriozisht. Ta bëjmë si njerëz: pa sherre, pa fyerje.
— Nuk po kuptoj… ti po propozon të ndahemi vërtet?