— Do ta bëjmë vërtet? — pyeti ai, ende i hutuar.
— Po, — ia ktheu Gresa Curri pa asnjë dridhje në zë. Mori pirunin, sikur biseda të kishte të bënte me diçka krejt të zakonshme, dhe nisi të hante mëngjesin. Qetësia e saj ishte thuajse provokuese.
— Çfarë po ndodh kështu papritur? Sinqerisht, nuk po të kuptoj.
— Nuk ka asgjë të papritur, Marsel. Thjesht ka ardhur fundi. Ne prej kohësh jetojmë si dy të huaj nën të njëjtën çati. Dashuri nuk ka më. Mund të ketë respekt, ndoshta edhe një lloj miqësie… por ajo që na mbante bashkë dikur, ka mbaruar.
— Po fëmijët? — u përpoq ai të kapte një argument të fortë.
— Janë rritur tashmë. Do ta përballojnë. Nuk ka kuptim të vazhdojmë ta mundojmë njëri-tjetrin vetëm për inerci.
Marseli mori frymë thellë, sikur të donte ta ndalte këtë rrjedhë.
— Mjaft për sot. Je e tensionuar. Le ta lëmë për nesër, nuk është bisedë për në mëngjes. Unë po shkoj në punë.
Ai doli, duke lënë pas një heshtje të rëndë. Gresa mbeti vetëm me mendimet e saj dhe, për herë të parë, ndjeu një shqetësim të vërtetë. Njëzet e dy vjet martesë nuk shuhen si të mos kishin ekzistuar kurrë. Do të ishte e vështirë, sidomos kur të vinte puna te ndarja e pasurisë, madje edhe e biznesit që Marseli e kishte ngritur gjatë martesës së tyre. Në fillim ajo kishte qenë krah tij, veçanërisht me financat, sepse kontabiliteti ishte profesioni i saj. Po tani? A mund të rikthehej sërish në punë pas kaq vitesh? Kishte kohë që nuk merrej me asgjë serioze. Ishte mësuar me shtëpinë.
Për t’u shpërqendruar, vendosi të përgatiste disa sallata për darkë dhe të fuste mishin në furrë. Fëmijët nuk duhej të merrnin vesh ende se familja po shkonte drejt një çarje të pashmangshme.
Marseli u shfaq në shtëpi vetëm ditën tjetër.
— Siç thonë, mëngjesi sjell mend më të kthjellët, — tha ai. — Qëllimisht dje nuk u ktheva, nuk doja të ta rëndoja më shumë situatën. Ndoshta kemi nevojë për pak distancë nga njëri-tjetri. Kemi kaluar kaq shumë vite bashkë. Nëse do, ta blej një udhëtim diku në vende të ngrohta. Të rrish vetëm, të mendosh. Gresa, familja jonë nuk është ndërtuar kot. Është diçka e madhe. Kemi ndarë gjithçka…
— Ku e kalove natën? — e ndërpreu ajo ftohtë.
— Jo aty ku po mendon. Isha te mamaja. Mund ta pyesësh vetë, nëse do.
— Mirë. Sidoqoftë, ndoshta s’të intereson, por e dashura e Luan Rrotës më pëlqeu. Vajzë e thjeshtë, e edukuar.
— Dakord… por le të flasim për ne, — këmbënguli ai.
— Po flasim. Martesa jonë ka dhënë çfarë kishte për të dhënë. Dua që ti të mbledhësh gjërat e tua. Këtë apartament e dua për vete. Ti mund të blesh një tjetër. Biznesin, me shumë gjasë, nuk do ta prek.
— Je plotësisht serioze? Dhe me çfarë do të jetosh?
— Do të punoj.
— Ti s’di të bësh asgjë.
— Do të mësoj, — buzëqeshi Gresa. Ishte e qetë, pothuajse e ftohtë, sikur ndjenjat të ishin shtrirë në një sipërfaqe të lëmuar. Kjo qetësi e saj e acaroi edhe më shumë Marselin.
— Në rregull. Do të largohem. Por pas dy javësh, do të flasim sërish.
Ai mblodhi disa sende me nxitim dhe u largua. Gresa, pa humbur kohë, mori telefonin dhe u regjistrua në një sallon parukerie, pa e ditur ende se ky ishte vetëm hapi i parë drejt një ndryshimi më të madh që po e priste.