Ekziston një bindje e çuditshme se gratë, sapo ndahen nga burrat e tyre, vrapojnë drejt parukierit. Sikur prerja e flokëve të jetë një ceremoni e heshtur çlirimi nga kujtimet e hidhura. Ose ndoshta është e kundërta: një zgjim i vetes së re, dëshira për ta nisur jetën nga e para, pa barrë dhe pa peshë emocionale.
Modeli i ri i flokëve dhe ngjyra e ndryshuar i rrinin mrekullisht Gresa Currit. Pamja i ishte freskuar dhe i jepte një vetëbesim të ri. Tani mbetej vetëm të rregullonte stilin e veshjes. Ajo u hodh nga një dyqan në tjetrin, pa u menduar gjatë: bleu dy kostume elegante me pantallona, disa bluza të thjeshta, një palë këpucë të reja dhe një çantë që i përshtatej gjithçkaje. Kursimet që kishte mjaftonin për të jetuar pa shqetësime për disa muaj, por Gresa e dinte mirë se nuk mund të rrinte duarkryq. Një punë e re ishte hapi i radhës. Sapo u kthye në shtëpi, ndezi kompjuterin dhe hapi një faqe me oferta punësimi.
Rreth dy javë më vonë, dera e apartamentit iu trokit nga një vizitore e papritur — biondja e gjatë nga zyra e firmës ku kishte punuar dikur Marseli.
— Mirëdita, Gresa Curri.
— Mirëdita. Me çfarë rasti? — u përgjigj ajo ftohtë.
— Unë jam Zana Nikolla, zëvendës… — nisi gruaja, por u ndërpre.
— E di shumë mirë kush jeni. S’ka nevojë për prezantime. Pse keni ardhur?
Zana hezitoi një çast, pastaj foli shpejt:
— Ja, puna është kështu… Marseli… Aleksandër… sapo u ndatë, u shpërngul te unë.
— Urime, — tha Gresa me ironi.
— Nuk ka ndonjë arsye për urime. Ai erdhi, por unë nuk e doja këtë. Nuk ishte plani im.
— Si domethënë?
— Mendova për një flirt të lehtë, diçka kalimtare. Jo që të më vinte me valixhe në dorë. A mund ta merrni mbrapsht?
— Çfarë? — Gresa shpërtheu në të qeshura.
— Ju lutem, le të kthehet në shtëpi. Më dukej burrë i sigurt, karizmatik. Ndërsa tani s’gjen dot kravatën në mëngjes, më kërkon t’ia hekuros këmishat, t’i përgatis mëngjesin… dhe sipas rregullave të tij. Kafeja duhet në temperaturë fikse, dy tostë… e unë s’kam as tostierë! Me pak fjalë, më ka ardhur në majë të hundës. Nuk largohet vetë.
— Po çfarë prisnit nga një burrë dyzet e pesë vjeç, i paaftë për punët e shtëpisë? Menduat se do të zgjoheshit me trëndafila mbi shtrat dhe ai do t’ju sillte mëngjesin në shtrat? Jo, aspak! Për më tepër, ka edhe gastrit dhe probleme me barkun. Pranojeni ashtu siç është. Më falni, por kam punë, — tha Gresa duke qeshur sërish dhe ia mbylli derën në fytyrë.
Sa lehtësuese ishte largimi i Marsel Qafokut. Tani ajo as që e merrte mundimin të hante mëngjes si dikur; e urrente rrëmujën e mëngjesit në kuzhinë. Për vete blinte vetëm një kos të lehtë dhe kaq. Zgjohej dhe flinte kur t’i tekej, ndërsa hekurin e kishte futur diku larg. Mjaft më, kishte hekurosur për një jetë të tërë. Pasi aplikoi në tre a katër vende pune, Gresa u ndje për herë të parë pas shumë kohësh e qetë dhe e lirë, gati për hapin e radhës që e priste.