Ajo vendosi t’ia bënte një dhuratë vetes: do të shkonte në kinema. Më pas, pa asnjë nxitim, do të ndalej në një lokal të këndshëm për të ngrënë diçka të shijshme. Madje i shkoi mendja të blinte edhe një tufë lule për vete. Çfarë ideje më e bukur se një takim i vërtetë me veten!
Por qetësia nuk zgjati shumë. Të nesërmen, dera e apartamentit u hap sërish për vizitorë të padëshiruar. Këtë herë, u shfaq vjehrra.
— Gresa, a e ke humbur arsyen? — u fut pa ftesë në korridor Vjollca Gjoni, me ton të ashpër.
— Mirëdita edhe juve, znj. Vjollca, — ia ktheu ajo ftohtë.
— Si të shkoi mendja ta nxirrje Marselin nga shtëpia?
— Nuk e përzura unë… thjesht kam vendosur të nis procedurat e divorcit. Ai mund të blejë një apartament tjetër. Nga ana financiare nuk ka asnjë problem.
— Ai nuk di të jetojë vetëm, e di shumë mirë! Ti vetë e mësove me rehati dhe tani e hodhe në det pa shpëtimtar.
— Marseli është dyzet e pesë vjeç. Nuk është fëmijë, do t’ia dalë vetë.
— Jo, jo! Sot në mëngjes erdhi tek unë dhe më kërkoi të qëndrojë këtu. Nuk e di ku ka qenë më parë, por erdhi i irrituar dhe i uritur, si njeri i rraskapitur.
— Ndoshta e ka lodhur e dashura e re. Me mua s’ka lidhje, — buzëqeshi Gresa me ironi.
— As keqardhje nuk ke për të? Ai të mbajti me vite, të ndihmoi me rritjen e fëmijëve. Dhe ti tani e braktis?
— Të mbash familjen nuk është heroizëm për një burrë. Sa për fëmijët, ai u kujdes për të vetët, jo për të huajt. Vendimi është marrë, znj. Vjollca. Divorci do të bëhet. Jam lodhur.
— Të shoh ndryshe… ke ndërruar model flokësh? Të shkon. Por unë kërkoj që ta pranosh Marselin përsëri. Pa ty ai humbet!
Vjollca vazhdoi gjatë me ligjëratat e saj për “fatkeqësinë” e djalit, por Gresës iu sos durimi. E përcolli shpejt, si një mizë bezdisëse. Ndoshta ende kishte kohë për kinema? Në fund, mbrëmjen e kaloi pikërisht ashtu siç kishte planifikuar. Përpara e prisnin biseda të vështira me fëmijët dhe një proces divorci i lodhshëm. Megjithatë, frikë nuk ndiente.
Pas një muaji, ajo gjeti punë si llogaritare në një firmë të vogël ndërtimi. Paga nuk ishte e lartë, por ambienti ishte i ngrohtë dhe njerëzit të mirë. Një vit i tërë kaloi duke shijuar vetminë, derisa filloi të pranonte ftesa për takime. Adhurues nuk i mungonin. Zbuloi se edhe në këtë moshë jeta mund të jetë interesante. Zgjodhi një burrë brun, të divorcuar. Nuk i pëlqenin mëngjeset dhe i dërgonte rrobat në pastrim kimik, kështu që hekurosja mbeti në të kaluarën. Bashkëjetesën nuk e nxitoi. Jeta, edhe pa këtë hap, kishte marrë ngjyra të reja.