Prej plot një çerek shekulli ajo jetonte krah për krah me Kastriot Frashërin. Së bashku kishin rritur dy djem dhe kishin kaluar gjithçka që sjell jeta: grindje të vogla, pajtime, ditë të mira e ditë të vështira.
Por një gjë kishte mbetur gjithmonë e pandryshuar. Kastrioti nuk i kishte dhuruar kurrë Mimoza Canit as lule, as dhurata. Nuk e kishte uruar për festa, as për ditëlindje, madje as për përvjetorin e martesës. Edhe dita kur ishin martuar kishte kaluar gjithmonë pa asnjë shenjë kujtese nga ana e tij.
Ndërsa ajo priste. Priste vit pas viti. Mjaftonte një tulipan i vetëm më 8 Mars, një send i vogël për ditëlindje, apo disa fjalë të ëmbla në përvjetorin e martesës. Asgjë madhështore, vetëm një shenjë vëmendjeje.
Por vitet kalonin dhe asgjë nuk ndryshonte. Kastrioti nuk e kuptonte se ftohtësia e tij po e lëndonte thellë bashkëshorten. Çdo festë linte pas një krisje tjetër në marrëdhënien e tyre, por ai nuk e lidhte kurrë këtë me sjelljen e vet. Për të, ishin thjesht teka të kota të gruas.
Edhe kësaj here ndodhi e njëjta gjë. Kur pranoi të shkonte në festën e fundvitit të punës, Kastriotit nuk i shkoi ndër mend se pikërisht më 29 dhjetor mbusheshin njëzet e pesë vjet nga martesa e tyre.
Ai e harroi, por Mimoza jo. Nuk ishte pak – përvjetor argjendi! Ajo shpresonte se këtë vit burri do ta përmendte të paktën me një fjali. Nëse do ta bënte, ajo ishte gati t’ia falte të gjitha vitet e heshtjes.
Por jo. Ai po përgatitej për festë… ndërkohë që më parë nuk kishte shkuar kurrë. Pikërisht atë ditë, në atë përvjetor, i ishte kujtuar të argëtohej.
“Nëse shkon, nuk ta fal,” vendosi Mimoza me vete. “Do kërkoj divorcin. Mjaft më.”
Kastrioti, pa e kuptuar sa serioze ishte kjo herë, u rregullua më 29 dhjetor, veshi kostumin më të mirë, u parfumos dhe, duke iu drejtuar gruas, tha shkujdesur:
– Ik për pak. Do përpiqem të kthehem herët.
Por Mimoza e ndali:
– Mos u lodh. Këtu nuk të pret më askush. Nesër do paraqes kërkesën për divorc.
– Hajde, mos më tremb… Paraqite po deshe!
– U mor vesh, – tha ajo qetë, aq qetë sa kjo e nxori Kastriotin nga vetja.
– Kush mendon se je?! Mendon se do të të lutem? Harroje! Dhe mbaje mend: nga ky apartament nuk largohem!
– Do ta shohim, – u përgjigj ajo shkurt.
Ndërkohë, festa e fundvitit kishte marrë hov. Njerëz të rritur argëtoheshin si fëmijë. Organizimi ishte bërë me kujdes: kishte personazhe përrallash, Babagjysh Vitin e Ri dhe gjithçka tjetër. Tavolinat ishin plot me ushqime dhe pijet rridhnin pa kursim.
Të gjithë po kënaqeshin.
Të gjithë… përveç Kastriot Frashërit.
Ai rrinte ulur mes zhurmës dhe muzikës me një fytyrë aq të zymtë, saqë ishte e dhimbshme ta shihje, dhe kjo gjendje nuk kaloi pa u vënë re nga ata që ishin pranë tij.