Pamja e tij ishte aq e rëndë, sa të dhembte syri duke e parë. Pikërisht për këtë arsye, tre kolegë të tij u afruan dhe e rrethuan “të mjerin”, të shqetësuar nga gjendja e tij.
— Kastriot, çfarë ke? Nuk po dukesh fare vetja sot, — e pyeti njëri prej tyre.
— Asgjë e veçantë…, — u shmang ai, qartazi pa dëshirë për t’u hapur, — thjesht s’kam humor.
— Me siguri je grindur me gruan, — hodhi supozimin një tjetër, — mua kjo më nxjerr gjithmonë nga binarët.
— Sikur të ishte vetëm grindje…, — shpërtheu Kastrioti pa u përmbajtur, — këtu duket se po shkojmë drejt ndarjes.
— Të ka tradhtuar? — pyeti i dyti me keqardhje.
— Çfarë thua kështu?! — u indinjua Kastrioti, — ajo s’është e atij soji.
— Atëherë të ka bezdisur deri në palcë, — përfundoi i treti me cinizëm, — gratë kështu janë të gjitha.
— Jo tamam kështu… Unë thjesht nuk arrij ta kuptoj çfarë kërkon. Deri dje gjithçka dukej normale…, — tha ai i hutuar.
— Kush i kupton gratë, more vëlla? — ndërhyri kolegu më i moshuar. — Unë kam tridhjetë vjet i martuar dhe ende nuk ia kam zbërthyer tekat. Fol me psikologen tonë, ndoshta të jep ndonjë ide. Po shkoj ta thërras.
Kastrioti s’pati as kohë të mendonte, kur pranë tij u shfaq Hyrie Pano, psikologia e kompanisë.
— Mirë pra, Kastriot, — buzëqeshi ajo me ngrohtësi profesionale, — çfarë po të pengon të çlodhesh dhe ta shijosh mbrëmjen?
Ai heshti. Asnjëherë nuk e kishte marrë seriozisht as këtë grua, as profesionin e saj.
— Eja, mos u mbyll, — këmbënguli ajo. — Ndoshta e zgjidhim menjëherë hallin tënd.
— Duket se po ndahemi me gruan, — nxori më në fund fjalët me vështirësi. — Ma tha pak para se të nisesha për këtu.
— Sa vite keni bashkë?
— Shumë. Djali i madh është njëzet e tre, i vogli njëzet.
— Domethënë je baba me fat! I rrite i vetëm?
— Si i vetëm? — u hutua ai. — Me gruan, normalisht…
— Pra ajo nuk merrej vetëm me veten, nuk rrinte gjithë ditën nëpër sallone bukurie, nuk e linte pas dore shtëpinë, as ty e as fëmijët?
— Çfarë po thoni kështu? — u prek Kastrioti. — Ishte krejt e kundërta…, — dhe u ndje sikur po i bëhej padrejtësi Mimoza Canit.
— Të ka tradhtuar ndonjëherë?
— Kurrë! — mezi e mbajti veten të mos shpërthente.
— Mirë. Dhe pas ndarjes, çfarë mendon të bësh?
— Si domethënë?
— Do të largoheni nga njëri-tjetri?
— Vështirë. Me gjasë do të vazhdojmë të jetojmë në të njëjtën banesë, secili në dhomën e vet.
Hyrie Pano buzëqeshi lehtë. Dukej qartë se nuk kishte ndërmend të zgjaste shumë këtë bisedë: muzika ushtonte, gotat përplaseshin, njerëzit kërcenin e qeshnin. Ambienti ishte gjithçka tjetër, përveçse i përshtatshëm për një seancë të mirëfilltë psikologjike, por ajo tashmë po përgatiste terrenin për të thënë diçka që Kastrioti nuk e priste aspak.