Megjithatë, ajo nuk hoqi dorë. Ta nxirrte burrin nga ajo mpirje i ishte kthyer në një lloj sfide personale, thuajse çështje nderi.
— Pra, sipas jush, asgjë nuk do të ndryshojë? — e pyeti ajo prerazi.
— Nuk e di… ndoshta jo…
— Unë e di, — tha Hyrie Pano pa hezitim. — Do të jetoni nën të njëjtën çati. Do të ndesheni çdo mëngjes në kuzhinë, çdo mbrëmje pranë banjës. Secili do ta brejë veten në heshtje. Mimoza gatuan mirë, apo jo? Supën e bën të shijshme?
— Shumë! Ajo gatuan mrekullisht! — u përgjigj Kastriot Frashëri në mënyrë automatike, ende pa e kuptuar ku po donte të dilte kjo grua e çuditshme.
— Atëherë dëgjo: ajo supë nuk do të jetë më pjesë e jetës suaj. As qofte, as byrekë, asgjë nga ato që i merrnit si të mirëqena.
Kastrioti e pa psikologen me sy të zgurdulluar, sikur sapo i kishte hequr diçka jetike.
— Po ju vetë, a doni të ndaheni? — vazhdoi ajo, pa ia kursyer pyetjet.
— Unë? Jo…
— Ishte ideja e saj?
— Po…
— Me çfarë e keni lënduar?
— Unë? Me asgjë! Ajo ndizet për çdo gjë!
— Apo keni gjetur dikë tjetër? — pyeti Hyrie Pano, pa u ndalur te justifikimi i tij.
— Jo, — tha ai shpejt, tashmë i futur plotësisht në këtë “lojë”.
— Kur i keni dhuruar lule për herë të fundit?
— …Asnjëherë…, — tha ai pas një pauze të sikletshme.
Këtë herë u habit psikologia.
— Asnjëherë? Për kaq vite bashkë? Sa vite, më thoni saktë?
Kastrioti u mendua.
— Sot bëhen njëzet e pesë…
— Çfarë?! — Hyrie Pano e shikoi sikur kishte përballë një pacient të rëndë. — Sot është përvjetori juaj i argjendtë dhe ju jeni në festë pune? Vetëm? Epo… tani e kuptoj shumë mirë Mimozën.
— Po unë nuk e kuptoj! — shpërtheu Kastrioti aq fort sa disa nga ata që kërcenin pranë tyre kthyen kokën. — Çfarë i mungon? Nuk pi! Nuk pi duhan! Sjell rrogën në shtëpi! Ndihmoj në çdo gjë!
— Dhurata e fundit që i keni bërë? — këmbënguli psikologia, edhe pse e shihte sa i tensionuar ishte bërë.
— E fundit?… Nuk më kujtohet…
— Kur ka qenë?
— Para martesës.
Hyrie Pano heshti. Gjithçka u bë e qartë për të.
Edhe Kastrioti nuk foli më; e ndiente se kjo bisedë ende nuk kishte mbaruar.
— Doni të pajtoheni me gruan tuaj? Tani, menjëherë?
— Po, — tha ai pa menduar dy herë, duke kuptuar se ajo nuk po tallej.
— Atëherë do të bëjmë fiks siç them unë. Pa diskutim. Banoni larg?
— Jo, shumë afër.
— Shkoni te garderoba, vishuni. Unë vij menjëherë.
Kastrioti iu bind dhe doli jashtë. Mendoi se Hyrie Pano do të fliste me Mimozën.
Doli në rrugë dhe priti.
Pas rreth dhjetë minutash, nga zyra dolën Hyrie Pano me një buqetë të madhe lulesh të marrë nga një prej tavolinave, bashkë me Babagjyshin e Vitit të Ri dhe Borëbardhën, duke e bërë situatën edhe më të pazakontë, por dukshëm të planifikuar.