— Për çfarë shërben gjithë kjo? — u çudit Kastriot Frashëri, duke ecur pas tyre.
— Do të shpëtojmë martesën tënde, — u shpreh prerë Hyrie Pano, me ton profesionist. — Ti vetëm shiko me kujdes dhe nxirr përfundimet e tua.
Kur mbërritën pranë derës së apartamentit, ajo ndaloi për një çast, hoqi nga fustani një karficë elegante argjendi dhe ia zgjati.
— Do t’ia japësh gruas sate pasi të largohemi ne.
— Po pse? Merreni ju… — u përpoq të kundërshtonte Kastrioti.
— Në përvjetorin e argjendtë, bashkëshortët shkëmbejnë dhurata prej argjendi, — ia preu ajo. — Nuk do të habitesha aspak sikur edhe ajo ta ketë përgatitur diçka për ty. Si quhet?
— Mimoza.
— Mirë atëherë, shokë, do të improvizojmë, — iu drejtua ajo Babagjyshit dhe Borëbardhës. — Brenda na pret një grua e lënduar, e zhgënjyer. Detyra jonë është ta bëjmë të ndihet e lumtur… dhe mbi të gjitha, të kuptojë se këtë festë ia ka dhuruar ky burrë i mrekullueshëm, — tha psikologia, duke bërë me kokë nga Kastrioti.
Ndërkohë, Mimoza Cani ishte ulur në kolltuk përballë televizorit. E kishte ndezur, por sytë nuk i kapnin asgjë. Zemërimi dhe hidhërimi i shtrëngonin kraharorin. Mendimet i silleshin pa pushim, secili më i errët se tjetri. Nuk dinte ç’do të ndodhte më pas, si do ta vazhdonte jetën, çfarë do t’u thoshte djemve. Ndërsa ai… ai paska zgjedhur të argëtohet.
Zilja e derës ra papritur. Ajo hodhi një sy nga ora, u habit, por u ngrit dhe shkoi ta hapte.
Pamja në prag e Babagjyshit të Vitit të Ri dhe Borëbardhës e la pa fjalë. Për disa sekonda nuk dinte as si të reagonte.
Të ftuarit, duke e ndjerë hutimin e saj, vepruan menjëherë: e uruan për Vitin e Ri që po afrohej, i kërkuan të recitonte një poezi, e tërhoqën në valle rrethore. I flisnin me përkëdheli, sikur të ishte fëmijë.
Dhe, pa e kuptuar si, Mimoza u çlirua. U ndje sërish vajzë, qeshi, u përfshi në lojë. Pikërisht në çastin kur Babagjyshi e uli në prehër dhe i dha një dhuratë me ëmbëlsira, dera e dhomës u hap… dhe brenda hyri Kastriot Frashëri, me një buqetë gjigante në duar.
Ajo nuk u besoi syve.
— Mimoza… — tha ai me zë të dridhur, duke hedhur një hap përpara.
Nuk arriti të thoshte asnjë nga fjalët që i kishte mësuar Hyrie Pano, sepse gruaja vrapoi drejt tij dhe iu hodh në qafë.
— Faleminderit, Kastriot… faleminderit që u kujtove, — pëshpëriste ajo. — Faleminderit edhe për festën…
Mysafirët u larguan në heshtje, për të mos e prishur çastin.
— Pas një çerek shekulli bashkë! Kur do ta kuptojnë burrat se grave nuk u duhen gjëra të mëdha për të qenë të lumtura, apo jo, Babagjysh? — tha Hyrie Pano me një buzëqeshje domethënëse.
— Gratë janë të ndryshme, — mërmëriti ai.
— Ashtu si edhe burrat, — ia ktheu psikologia, me nënkuptim.