— Do ta them hapur, — psherëtiu nëna e dhëndrit dhe e shikoi nusen drejt e në sy, — ti nuk je e duhura për familjen tonë.
Elira Kastrati buzëqeshi lehtë dhe uli shikimin. Po priste që Arben Lleshi të reagonte, të thoshte qoftë edhe një fjalë në mbrojtje të saj. Por ai zgjodhi heshtjen.
— Ndoshta nuk ju përshtatem juve, — foli më në fund Elira, duke u përpjekur të mos humbiste dinjitetin, — por lidhjen nuk do ta ndërtoj me ju.
— Mami, pse e nis kështu? — ndërhyri Arbeni me zë të pasigurt. — Ne jemi ende duke u njohur, ndërsa ti po nxjerr përfundime të nxituara.
— Unë thjesht thashë atë që shoh, — Valbona Shkreli piu një gllënjkë ujë dhe vazhdoi qetësisht të hante sallatën, sikur asgjë e pazakontë të mos kishte ndodhur.
Në një moment tjetër, Elira ndoshta do të ndalej të mendonte për fjalët e gruas që do të bëhej vjehrra e saj. Por atë mbrëmje vendosi ta injoronte. Në fund të fundit, më e rëndësishmja ishte ajo që ndjente i fejuari i saj. Megjithatë, Arbeni po sillej çuditshëm: shmangte vështrimin, shkruante vazhdimisht mesazhe dhe lëshonte psherëtima të rënda pa ndonjë arsye të dukshme.
Vendimi i Valbonës për nusen e ardhshme të djalit u vulos pas një pyetjeje të vetme.
— Di të gatuash? — e pyeti ajo prerë.
Elira nuk kishte ndërmend të gënjente, por as nuk ndihej rehat të fliste troç.
— Zakonisht porosis ushqim në shtëpi. Nuk kam shumë kohë. Më pëlqen të udhëtoj, — u përgjigj ajo me sinqeritet.
Pikërisht aty u dha verdikti. Mendimi i vjehrrës së ardhshme nuk kishte peshë për Elirën, por ajo që e lëndoi ishte sërish heshtja e Arbenit.
— Mirela ishte krejt ndryshe, — Valbona e ktheu shikimin nga i biri. — Shtëpiake e përkryer, mikpritëse, gatuante mrekullisht. E zgjuar, e bukur, vajzë për shtëpi.
Elira u mpiks në vend. Mirela Çeliku ishte ish-bashkëshortja e Arbenit.
— Mami, mjaft tani. Gjetët kë të përmendni, — u përpoq ta ndalte ai.
— Po çfarë thashë gabim? — u shtir e habitur Valbona. — Vetë the para pak kohësh se nuk kishe ngrënë kurrë në jetë diçka më të shijshme se borshi i saj.
Elira e pa Arbenin me pritje. Në të vërtetë, do të ishte më e mençur të ngrihej nga tavolina dhe të largohej.
— Hajde të ikim, — tha Arbeni, sikur t’i kishte lexuar mendimet. — Nuk kam ndërmend ta dëgjoj këtë sot. Dhe herën tjetër, nëse do të flasësh për Mirelën apo do ta lavdërosh, më mirë telefonoje atë, — ia drejtoi fjalët nënës.
Elira e falënderoi me sy të fejuarin e saj.
Me Arbenin ishin njohur rastësisht, në një stacion autobusi jashtë qytetit. Binte shi i rrëmbyeshëm. Ai ishte ndalur dhe i kishte ofruar ta shoqëronte deri në shtëpi. Gjatë rrugës kishin biseduar lirshëm, kishin shkëmbyer numra dhe kishin rënë dakord të takoheshin sërish. Më pas gjithçka kishte rrjedhur aq shpejt, sa Elira as nuk e kuptoi se kur lidhja e tyre kishte kaluar në biseda për martesë.
Nuk e shqetësonte fakti që njiheshin vetëm prej tre muajsh, as që Arbeni kishte qenë i martuar më parë. Prindërit e saj, para se të martoheshin, ishin njohur vetëm një muaj dhe kishin jetuar së bashku plot tridhjetë vjet në harmoni. E ëma gjithmonë thoshte se kishte qenë dashuri me shikim të parë, dhe i ati e pohonte të njëjtën gjë. Elira dëshironte pikërisht atë: një herë dhe përgjithmonë.
Me Arbenin ndihej e qetë. Ai ishte i sjellshëm, i pashëm, i butë në komunikim, punëtor dhe simpatik. Ndonjëherë e kapte veten duke menduar se i mungonin emocionet e forta, por e bindte veten se për jetën familjare kjo nuk ishte thelbësore.
Familja ideale, sipas saj, ishte si një liman i qetë: pa tronditje, pa surpriza të pakëndshme, vetëm paqe dhe stabilitet. Arbeni mendonte njësoj.
Megjithatë, Elirën e shqetësonte mënyra se si ai fliste për ish-gruan. Në fillim nuk përmendte asgjë, por rreth një muaj pas njohjes ishte hapur. Mirelën e përshkruante si një grua të mbyllur në shtëpi, që dinte vetëm të gatuante dhe të mbante rregullin, sikur të mos kishte pasur interesa apo ëndrra të tjera. Në fillim, kureshtja femërore e Elirës ishte zgjuar, por me kalimin e kohës ajo kishte vendosur të mos e thellonte më tej këtë temë, duke menduar se e shkuara duhej të mbetej pas.