Pas asaj hapjeje të vonuar, rrëfimet për Mirelën u shtuan aq shumë, saqë Elirës shpesh i duhej ta ndalte Arbenin në mes të fjalisë. Ai fliste pa pushim, duke u kthyer vazhdimisht te e shkuara, sikur aty të kishte mbetur diçka e pazgjidhur. Megjithatë, Elira nuk ndiente xhelozi. Përkundrazi, nga mënyra si ai e përshkruante martesën e mëparshme, asaj i dukej qartë se Arbeni kurrë nuk kishte qenë vërtet i dashuruar me ish-bashkëshorten. Edhe arsyeja e ndarjes mbetej e paqartë: ai nuk jepte shpjegime konkrete, thuajse sikur as vetë nuk e dinte pse kishte përfunduar gjithçka. Elira, nga ana e saj, zgjodhi të mos e shtynte më tej bisedën. Me një maturi që e konsideronte forcë, vendosi se e shkuara duhej lënë aty ku ishte.
Fjalët e nënës së ardhshme të Arbenit nuk e prekën. As vetë Arbeni nuk i kushtoi rëndësi mendimit të së ëmës, duke u sjellë sikur gjithçka e thënë ishte pa peshë.
Kur mysafirët po largoheshin, Valbona Shkreli e kapi Elirën për dore, duke e ndalur pranë derës.
— A do një këshillë? — e pyeti me zë të ulët.
Elira nuk kishte nevojë për këshilla, por vendosi ta dëgjonte deri në fund.
— Largoju Arbenit. Nuk do kalojnë as gjashtë muaj dhe do ndaheni. Ai dashuron një tjetër.
Një buzëqeshje ironike iu shfaq në buzë Elirës. Nga shoqet kishte dëgjuar mjaft histori për rolin e nuses dhe vjehrrës, për ndërhyrje e parashikime të zymta.
Ajo tundte lehtë kokën, pa e marrë seriozisht.
— Atëherë, të paktën mos u ngutni me martesën, — shtoi Valbona.
Elira ia hoqi dorën. Nuk kishte ndërmend të dëgjonte, e aq më pak të ndiqte, këshillat e një gruaje që e kishte pritur me armiqësi që në fillim. Ishte e bindur se prej saj nuk mund të vinte asgjë e mirë.
Vendosën të mos bënin dasmë. Thjesht u martuan në zyrë. Arbeni e justifikoi këtë zgjedhje me arsye praktike: më mirë t’i kursenin paratë për diçka me vlerë, si për shembull blerja e një makine të re. Për Elirën, kjo ishte zhgënjyese. Që fëmijë kishte ëndërruar një dasmë të madhe, një fustan të bardhë elegant, një model flokësh të kuruar, muzikë, të qeshura, të afërm e miq. Dhe mbi të gjitha, fotografi për t’i parë më pas e për të kujtuar lumturinë e asaj dite.
Në vend të gjithë kësaj, mbeti vetëm një vulë në pasaportë dhe një foto e bërë me telefon, si provë se martesa kishte ndodhur. Elira shpresonte që pas nënshkrimit gjithçka do të ndryshonte, sikur jeta e re të fillonte me një magji të papritur.
Por mrekullitë nuk erdhën. I vetmi ndryshim ishte se ndalesat në kafene e restorante u ndërprenë. Edhe ato pak dalje që i jepnin shije ditëve u zhdukën. Jeta martesore iu duk e zbehtë dhe monotone. Elira filloi ta kërkonte fajin tek vetja, duke menduar se ndoshta nuk ishte gati për një lidhje të tillë.
Arbeni, përkundrazi, ndihej krejt i kënaqur. Vetëm se nisi të ankohej për ushqimin e porositur dhe ta përmendte gjithnjë e më shpesh ish-gruan.
— Më merr malli për ushqim shtëpie. Një supë të thjeshtë, disa qofte, pure me mish. Edhe një sallatë fare e zakonshme, me kastravec, domate e rrepkë. Jam lodhur duke ngrënë rukola gjithë kohën, — ankohej ai.
Elira ngriti supet. Të nesërmen porositi pikërisht ato që ai kërkoi. Por as kjo nuk e kënaqi.
— Kjo nuk ka shpirt. Ushqimi duhet bërë me dorë. Do ishte ndryshe po ta kishe gatuar vetë, — tha ai me një ton kritik.
Pa e kuptuar pse, Elirës iu kujtua Valbona Shkreli. Ajo që në fillim kishte thënë se ata nuk ishin për njëri-tjetrin, sapo Elira kishte pranuar se nuk ishte e dhënë pas gatimit.
Ajo nuk donte sherr. Vendosi ta kënaqte burrin. Por edhe ushqimi i përgatitur prej saj nuk u prit mirë.
— Mos u mërzit, por nuk është i shijshëm. Pureja ka dalë me kokrriza, qoftet janë të thata. E sallata… pse i ke prerë kaq trashë? Është e tmerrshme, — vazhdoi Arbeni.
— E di çfarë? — shpërtheu Elira.
— Çfarë? — e pyeti ai me një lloj kureshtjeje.
— Herën tjetër gatuaj vetë. Ta kam thënë që në fillim se kuzhina nuk është fusha ime. Më mërzit, më lodh. Kohën që harxhoj te soba, më mirë ta përdor për punë.
Arbeni ngriti supet.
— Ty të interesojnë vetëm klientët e tu. Gjithë ditën para laptopit, duke krijuar faqe interneti. Do ishte më mirë të shihje një film me mua.
— Sepse s’ka ç’të bëhet tjetër, — tha Elira dhe hodhi qoftet në kosh. — Ti nuk do asgjë. Unë do të dilja me kënaqësi diku. Edhe në një shtëpi pushimi, për shembull… do ishte shumë më mirë, — shtoi ajo, duke ndier se pakënaqësia po i mblidhej brenda dhe se kjo bisedë ishte vetëm fillimi i një tensioni më të madh.