…se sa hiçgjë. Nuk i kishte më fuqitë të kalonte çdo ditë mes të njëjtave mure.
Arben Lleshi u zhyt për pak në mendime. E kuptoi se, po të vazhdonte kështu, do ta thellonte edhe më shumë hendekun mes tyre. Për herë të rrallë vendosi të lëshonte pe. Sugjeroi të bashkoheshin me disa miq për një fundjavë në natyrë: të ngrihnin çadra, të ndiznin zjarr dhe të piqnin mish nën qiell të hapur. Elira Kastrati u mbush me gëzim. Mirëpo ai entuziazëm u shua shpejt. Sapo mbërritën në pyll, Arbeni nisi të ankohej pa pushim. Njëherë e bezdisnin insektet, herë tjetër mushkonjat. Në vend që të shijonte ajrin e pastër, pjesën më të madhe të mbrëmjes e kaloi i mbyllur në çadër.
Njëri nga shokët e Arbenit, Adrian Pashku, u afrua dhe i tha me një buzëqeshje miqësore:
— Kemi tre vjet që përpiqemi ta nxjerrim diku dhe s’ia dalim. Llogarite si sukses këtë herë. Ti ia dole.
Elira dëgjoi gërhitjen e të shoqit nga brenda çadrës dhe mendoi me vete se çfarë suksesi i çuditshëm ishte ky: ta bindje burrin të dilte nga shtëpia, vetëm që ai të flinte gjithë kampimin i izoluar.
— Arbeni ynë është shtëpiak i lindur. Udhëtimet s’i ka qejf. Kur jetonte me Mirela Çelikun… — Adriani u ndal në mes të fjalës, por Elira i bëri me dorë, duke i treguar se nuk e prekte përmendja e ish-gruas së tij. Ishte mësuar tashmë. — i kalonin fundjavat dhe pushimet gjithmonë në shtëpi. E çuditshme, apo jo? Megjithatë, Arbeni është njeri i mirë. Thjesht, secili ka botën e vet. Unë, për shembull, mund të nisem për në një qytet tjetër pa plan fare. Vetëm sepse më erdhi dëshira. Kështu lindin aventurat më të bukura: ato që nuk i programon.
Elira e dëgjonte me admirim. Pikërisht një jetë e tillë kishte ëndërruar gjithmonë.
— Po puna? — e pyeti ajo.
— Ç’punë? — qeshi Adriani. — Punoj online. Jam vetë zot i kohës sime.
— Edhe unë njësoj, — iu përgjigj ajo. — Gjithmonë kam dashur të mos jem e lidhur pas një vendi. U shkollova, tani krijoj faqe interneti, mendoj dizajne. Mendoja se do udhëtoja, do gjeja frymëzim duke shëtitur qytete të ndryshme, por ja ku jam…
Adriani qeshi lehtë.
— Do ishte mirë të ishim njohur më herët.
Elira u skuq dhe, pasi biseduan edhe pak, u kthye te çadra e burrit. Një ndjesi e rëndë iu ul në kraharor. Ndoshta Valbona Shkreli kishte pasur të drejtë. Nuk e kishte thënë nga ligësia; thjesht e kishte parë më herët se Elira dhe Arbeni nuk përputheshin. Ajo nuk e kishte dëgjuar. Tani duhej të përballej me pasojat… dhe ndoshta të vuante gjithë jetën.
Pas asaj fundjave, Elira hoqi dorë nga çdo ide për udhëtime. Arbeni, nga ana tjetër, pushoi së ankuari për ushqimin që ajo porosiste. Të dy e kuptuan se ndryshimi i njëri-tjetrit ishte pothuajse i pamundur. Kishin këndvështrime krejt të ndryshme për jetën. Nuk kishte sherre të mëdha apo skandale në martesën e tyre, por edhe ta quaje dashuri dukej e tepruar. Për më tepër, mendja e Elirës kthehej shpesh te Adriani. Sa me fat do të ishte gruaja e tij e ardhshme: udhëtime, të qeshura, përvoja të përbashkëta. Pse Arbeni nuk mund të ishte ashtu?
Për të gjetur një përgjigje, Elira iu drejtua së ëmës. Pasi e dëgjoi me vëmendje, ajo e pyeti qetë:
— Kush ta ka mbushur mendjen se një familje e lumtur duhet të jetë patjetër e qetë?
Elira mbeti pa fjalë.
— Po ju me babin… gjithmonë keni qenë mirë. Të qetë. Të lumtur.
— Sepse ne jemi të ngjashëm, — ia ktheu e ëma. — Interesat tona përputhen. Ndërsa ti dhe Arbeni vetëm po mundoheni të përshtateni dhe po vuani. Edhe një jetë e qetë mund të kthehet në barrë, nëse mungon dashuria.
— Atëherë çfarë duhet të bëj?
— Mos e torturoni njëri-tjetrin, — u përgjigj ajo thjesht, sikur të fliste për diçka të zakonshme. — Ndarja nuk është aq e frikshme sa të jetosh pa ndjenja.
Elira e bluajti këtë bisedë për një javë të tërë dhe më në fund pranoi se e ëma kishte një pjesë të së vërtetës. Me Arbenin nuk po funksiononte, edhe pse nga jashtë dukeshin çift i rregullt. Përveç kësaj, hija e ish-gruas së tij i rëndonte mbi mendje prej muajsh, si një kërcënim i heshtur. Ishte koha të vepronte.
Ajo vendosi ta ftonte Mirela Çelikun për vizitë. Gjetja e numrit të saj nuk ishte aspak e vështirë. Arbeni ruante në telefon gjithçka që lidhej me martesën e kaluar, pa fshirë asgjë, duke thënë se ishte thjesht një kujtim nga një etapë e jetës së tij.
Mirela, pasi dëgjoi ftesën, pranoi takimin mjaft shpejt…