Duke dëgjuar propozimin e Elira Kastratit, Mirela Çeliku pranoi pothuajse menjëherë të vinte. Ky reagim i shpejtë e habiti Elirën. Ajo ishte e bindur se do t’i duhej më shumë kohë, ndoshta edhe më shumë përpjekje, për ta bindur ish-gruan e Arben Lleshit të pranonte një takim ballë për ballë.
Kur hapi derën, Elira mbeti pa fjalë. Përballë saj, Mirela qëndronte me dy çanta të mëdha plot ushqime, aq të rënda sa dukej sikur sapo kishte dalë nga pazari i fundjavës.
— Nuk e kisha menduar të gatuaja sonte, — tha Elira me një buzëqeshje të pasigurt, duke ia drejtuar fjalën asaj.
— Përshëndetje. Mos u shqetëso, do të merrem unë, — u përgjigj Mirela me qetësi. — Valbona Shkreli më tregoi që ju ushqeheni vetëm me porosi. Kështu i shkatërroni stomakun vetes.
Elira nuk e pa të arsyeshme ta kundërshtonte. Ndërkohë, Mirela u soll sikur të ishte zonja e shtëpisë: hapi qeset, sistemoi ushqimet, nxori tiganë e tenxhere nga dollapët. I mbante mend saktësisht vendet ku ndodheshin gjithçka. Kjo sjellje nuk e shqetësonte aspak, edhe pse Elira e shikonte e hutuar, pa kuptuar se si situata kishte marrë këtë drejtim.
— Një burrë duhet ushqyer siç duhet, — vazhdoi Mirela, pa e ngritur zërin. — Ushqimi i shëndetshëm është çelësi i një jete të gjatë. Mund të vij ndonjëherë këtu, nëse doni. Nuk më rëndon. Madje, — shtoi ajo duke e parë drejt në sy Elirën, — mund të të mësoj edhe ty. Jam njeri i thjeshtë, nuk i besoj etiketave. Kush është kush, janë vetëm ide që i krijojmë vetë.
— Këtë e kam kuptuar tashmë, — tha Elira duke tundur kokën. Vendosmëria dhe siguria e Mirelës ia shuan menjëherë dëshirën për ta qortuar për guximin e tepruar.
— Po nëse nuk do ta humbasësh Arbenin, — vazhdoi ajo, — ke ende shumë për të mësuar.
— Nuk do të të pengoj, — u përgjigj Elira, duke marrë laptopin. — Po mendoja të porosisja diçka… por në rregull, gatuaj nëse ke dëshirë. Mua më duhet të mbyll një projekt.
Takimin me ish-gruan e burrit të saj, Elira e kishte imagjinuar krejt ndryshe. Mendonte se do të kishte siklet, tension, ndoshta edhe fjalë të pathëna. Por Mirelës i dukej se nuk i interesonin fare rregullat apo normat. Ishte një grua e zgjuar, paksa e drejtpërdrejtë, që dinte saktësisht çfarë po bënte. Madje, Elirës i lindi ndjesia e çuditshme sikur e njihte prej vitesh. Nuk ishte e habitshme, në fund të fundit Arbeni kishte folur shpesh për të.
Nga mbrëmja, gjithçka ishte gati. Tavolina u shtrua me kujdes dhe bollëk, sikur nuk bëhej fjalë për një darkë të zakonshme, por për një gosti të madhe.
Kur Arbeni u kthye nga puna dhe pa Mirelën ulur në tavolinë, mbeti i shtangur. Elira e vuri re menjëherë shkëlqimin në sytë e tij; mezi po e fshihte gëzimin.
— Mirela?! Po si… — nisi ai.
— Elira më ftoi, — tha ajo qetë. — Arben, shko laje duart dhe ulu. Me siguri je i uritur. Elira kishte diçka për të na thënë.
— Nuk ka rëndësi, kam ngrënë pak rrugës, — u përgjigj ai, ndërsa shikonte tavolinën e mbushur.
Në atë çast, Elira u ndje e tepërt.
— Arben… — Mirela lëvizi karrigen pranë saj, duke e ftuar të ulej. Ai hodhi një vështrim drejt Elirës, sikur kërkonte shpjegim.
— Doja të flisja, — tha ajo pas një frymëmarrjeje të thellë. — Por duket se gjithçka është e qartë. Prandaj… — u ngrit nga tavolina. — Kërkesën për divorc do ta bëj online. Sonte do të shkoj te mamaja. Sendet e mia do t’i marr më vonë.
Duke u larguar, Elira u kthye edhe një herë. Mendoi se ftesa e Mirelës nuk kishte qenë e kotë. Falë asaj, vendimi për të ndryshuar jetën i erdhi më lehtë.
Arbeni nuk tentoi ta ndalonte. Çuditërisht, kjo nuk e lëndoi aspak Elirën. Përkundrazi, ndjeu një lehtësim të madh, sikur një barrë e rëndë i ishte hequr nga shpatullat.
Pas disa ditësh, telefoni i saj ra nga një numër i panjohur.
— Çfarë mendon, a jemi gati që pas tre orësh të fluturojmë për në Paris?
Zërin e Adrian Pashkut e njohu menjëherë dhe u mbush me gëzim.
— Me kënaqësi, — u përgjigj pa hezitim.
Jeta iu duk sërish e bukur, plot ngjyra dhe mundësi. Adrian kishte pasur të drejtë: secili e gjen lumturinë e vet.