Dëshpërimi ishte këshilltar i lig. Drejt zyrës së gjendjes civile kishte ecur si drejt një gijotine, por me një fije shprese të vogël, pothuaj qesharake: po sikur? Po sikur të kishte një shtëpi? Po sikur të kishte një burrë? Po sikur djali i saj të rritej duke njohur të atin?
Tani ajo shpresë ishte shkatërruar në copa të pariparueshme. Nard Dushku nuk kërkonte familje. Ai kërkonte atë. Vetëm atë. Pa histori, pa lidhje, pa gjurmë të së shkuarës. Një faqe e bardhë. Ndërsa Arben Prendi ishte prova e gjallë, që merrte frymë e qante, e një jete që Nardi donte ta fshinte sikur të mos kishte ekzistuar kurrë.
Atë mbrëmje, Nardi piu. Fillimisht birrë, pastaj konjak. Zëri iu trash, lëvizjet iu bënë të rënda dhe prania e tij u kthye në diçka ngjitëse, mbytëse. Hynte shpesh në dhomën e fëmijës, ndalonte në prag dhe ngulte sytë mbi Arbenin e fjetur me një neveri aq të hapur, sa Ilirianës i përzihej stomaku nga tmerri.
— Fjeti, apo jo, ky këlysh? — murmuriste ai. — Vetëm të mos zgjohet. Dëgjon, Iliriana? Qetësi. Përndryshe… e vë unë në gjumë.
Nuk e kishte goditur ende. Ende. Por ajo mundësi varej në ajër, e trashë dhe e rëndë, si mjegulla e dendur para shpërthimit të një stuhie. Kur më në fund u shemb mbi divanin e sallonit dhe filloi të gërhiste, Iliriana mbajti frymën. Vetëm pas pak çastesh guxoi të nxirrte ajrin dhe trupi iu vu në lëvizje.
Veproi pa menduar, si në gjumë. Prej një muaji, që nga shpërthimet e para të tij, ajo kishte gati një çantë emergjence: pelenat, dy kavanoza me ushqim për bebe, qumësht formulë, biberonin, një shishe ujë, letra të thata, rroba ndërrimi për Arbenin, një triko për vete, dokumentet dhe gjithë paratë që kishte mundur të fshihte, lek pas leku — disa mijëra gjithsej. Çanta ishte fshehur pas dollapit në korridor. E mori. Arbenin, tashmë të zgjuar dhe që qante lehtë, e mbështolli me batanijen e ngrohtë, veshi pallton e vjetër me pupla dhe, në majë të gishtave, doli në korridor. Çelësat nga tavolina. A kërciti dera? Zemra i rrihte aq fort, sa i fishkëllenin veshët.
Jashtë ishte nëntor. Bora e parë ende nuk kishte rënë, por moti i nëntorit ishte nga më të urryerit: shi i përzier me dëborë të lagur, erë që shkul gjethet e fundit nga pemët. Errësirë. Vetëm dritat e rrugës dhe asfalti i lagur që shkëlqente. Iliriana e shtrëngoi Arbenin, të futur në kapuçin e palltos, dhe vrapoi. Ku? Larg. Larg asaj shtëpie, atij blloku vilash me gardhe të larta, ku Nardi e kishte izoluar “për qetësi”.
Këmbët i fundoseshi në pellgje, uji i ftohtë i hynte në çizme. Shiu i godiste fytyrën. Arbeni filloi të qante me zë, i trembur nga vrapi dhe të ftohtit. “Shhh, zemër, shhh, çdo gjë është mirë”, pëshpëriste ajo, pa besuar as vetë në fjalët e saj. U drejtua nga lagjet me pallate, atje ku mund të humbiste mes njerëzve, ku kishte dyqane 24-orëshe, drita, jetë. Pas gjysmë ore, e shteruar, u fut nën strehën e një kioske të mbyllur. Me duar që i dridheshin, nxori telefonin.
Kë të telefononte? Miq të afërt nuk kishte. Ana, shoqja nga jetimorja, ishte zhvendosur në fshat te halla; e kishte ftuar edhe Ilirianën, por ishte larg dhe biletat mungonin. Mbeti vetëm një adresë. Një fill i fundit, pothuaj i padukshëm.
Formoi numrin që e mbante mend nga koha kur ishte me Zef Kovaçin. Askush nuk u përgjigj menjëherë.
— Alo? — zëri erdhi i përgjumur, paksa i ngjirur.
— Mimoza Gjini? Jam… jam Iliriana. Ish-e Zefit. Më mbani mend? Më falni që po ju shqetësoj kaq vonë… Unë… nuk kam ku të shkoj.
Në telefon ra heshtje. Pastaj një psherëtimë e rëndë.
— Iliriana? Çfarë ka ndodhur? Ku je?
— Jam jashtë. Me fëmijën. Me djalin. Me… nipin tuaj. Ju lutem, a mund të vij tek ju? Vetëm për sonte. Ju lutem.
Një tjetër pauzë. Iliriana e shtrëngoi telefonin aq fort, sa i zbardhën gishtat.
— E mban mend adresën? Thirr një taksi. Unë do ta paguaj kur të mbërrish. Po të pres.
Iliriana shpërtheu në lot, pa u përpjekur më t’i fshihte, ndërsa porosiste taksinë nga aplikacioni. Arbeni, i ngrohur nga dridhjet e trupit të saj, u qetësua. Makina erdhi shpejt. Kur u ul në sediljen e pasme, mes aromës së parfumit artificial dhe ngrohtësisë së huaj, ajo hodhi një vështrim pas: rrugë bosh, e ndriçuar nga shiu. Askush. Ai flinte ende. Kishte kohë.
Mimoza Gjini hapi derën jo me rrobë shtëpie, por me një kostum sportiv të vjetër, sikur të mos ishte shtrirë fare. Fytyra i ishte e lodhur dhe e frikësuar, por sytë — sytë e Zefit — shikonin me vëmendje të mprehtë.
— Hyr, hyr shpejt, je bërë qull nga shiu… fëmijën, ma jep fëmijën!
Ajo pothuaj ia rrëmbeu Arbenin nga duart e mpira të Ilirianës. Në korridor ndihej era e maces, çaji i kamomilit dhe librave të vjetër — një aromë e njohur, pothuaj shtëpiake, nga një jetë tjetër. Iliriana qëndronte duke hequr çizmet e lagura dhe nuk arrinte ta ndalte dridhjen e brendshme, të imët, sikur diçka po i gumëzhinte nën brinjë.
— Shko në banjë, ngrohu me ujë të nxehtë, — urdhëroi Mimoza, ndërsa zhveshte Arbenin. — Unë e pastroj, e mbështjell me ndonjë gjë. Rroba për bebe s’kam, por do t’ia dalim.
Iliriana u nis pa fjalë drejt banjës. Uji i nxehtë i dogji lëkurën, duke i shpëlarë të ftohtin dhe dëshpërimin. Qau në heshtje, nën dush. Çfarë tani? Një natë ishte vetëm një pushim i shkurtër. Po nesër? Të kthehej pas ishte e pamundur. Ishte vdekje. Për të. Për Arbenin.
Kur ajo…