Iliriana doli nga banja e mbështjellë me një rrobë pambuku me lule të vogla, ende e lagur nëpër flokë. Kuzhina ishte zhytur në një qetësi të rëndë, thuajse të frikshme. Mimoza Gjini rrinte ulur pranë tryezës, duke e përkundur me kujdes Arben Prendin, të mbështjellë fort në një peshqir të madh banje. Foshnja flinte thellë, buzët i lëviznin lehtë sikur thithte në gjumë. Fytyra e Mimozës kishte marrë një shprehje të çuditshme, një ngrirje mes hutimit dhe tronditjes.
— Iliriana… — zëri i saj u drodh dhe u këput. — Ai… këtu, në shpatullën e majtë. Ka një shenjë. Një nishan. Si gjethe panje. Pikërisht i njëjti… si i Zefit.
Iliriana pohoi me kokë dhe u ul ngadalë në karrige. Trupi i saj po zbrazte çdo grimë force që i kishte mbetur.
— Po. Është nipi juaj. Arbëni. Zefi… Zefi nuk e dinte. As unë vetë nuk e dija ende kur ai u largua.
— U largua… — e përsëriti Mimoza me një zë të zbrazët, dhe në sytë e saj u ndez ajo dhimbje e vjetër që Iliriana e njihte mirë. — Ai nuk u largua, bijë. Atë e morën.
Duke e përkundur foshnjën me lëvizje të njëtrajtshme, duke e ngulur vështrimin diku nga raftet me kavanozë turshish, Mimoza nisi të tregonte një histori që Iliriana e kishte dëgjuar dikur ndryshe. Për kontrollin e papritur në firmën ku punonte Zef Kovaçi, për zbulimin e shkeljeve të rënda financiare, për mënyrën se si gjithçka u përqendrua mbi të — drejtorin e ri financiar, ambicioz dhe të pastër në letër. Ai e kishte kuptuar se ishte futur në kurth, por nuk kishte dashur ta tërhiqte Ilirianën në atë humnerë. Prandaj kishte zgjedhur prerjen e menjëhershme: ftohtësi, një rol tradhtie, fjalë që dhembnin. “Më harro. Gjej dikë tjetër. Jeto.” Ndërsa falsifikimet, presioni, fijet e padukshme — sipas dyshimeve të Mimozës — çonin drejt Nard Dushkut. Një njeri që gjithmonë e kishte zili Zefin. Që e kishte parë Ilirianën që atëherë, por nuk i ishte afruar kurrë sa kohë ajo ishte me të birin e saj.
— Nuk kam prova, — pëshpëriste Mimoza, duke e tundur nipin. — Çështja është mbyllur. Ai është një vit e gjysmë në burg. Unë shkoj ta shoh, por… është thyer. Dhe unë mendoja se ti… se ti kishe gjetur qetësi me Nardin. Ai vinte këtu, fliste sikur të ndihmonte, sikur ishit bashkë… Mendova: ndoshta kështu është më mirë. Por ja që…
— Ai u martua me mua, — tha Iliriana me zë të mbytur. — Fliste për dashuri. Në të vërtetë… donte që unë të hiqja dorë nga Arbëni. Ma tha hapur: “Jepma. Është problemi yt.”
Mimoza mbylli sytë për një çast. Pastaj u ngrit me vrull, shkoi te dollapi, nxori një shishe valeriane dhe piu drejt nga gryka.
— Bishë. Bishë e ftohtë, llogaritëse. Dhe zjarri në shtëpinë tënde… vërtet mendove se ishte rastësi?
Ilirianës iu ngrinë gjymtyrët. Nuk kishte menduar. Ishte tepër e lodhur për të menduar. Por tani copëzat e një enigme të shëmtuar po bashkoheshin: Nardi kishte zhdukur Zefin. Nardi e kishte lënë pa strehë. Nardi i kishte ofruar “shpëtim” me kushte. Dhe tani kërkonte pagesën e fundit — dorëzimin e djalit.
— Çfarë të bëj? — pyeti ajo, dhe pyetja nuk ishte vetëm për Mimozën, por për veten, për botën, për Zotin që e besonte me gjysmë zemre. — Ai do të më gjejë. Do të telefonojë, do të kërcënojë. Ai… nuk është mirë nga mendja. Nuk ndalet.
— Duhet ta dokumentojmë, — tha Mimoza papritur me vendosmëri. — Kërcënimet. Pranimet. Unë njoh dikë… një hetues në pension. Mik i burrit tim të ndjerë. Do të na udhëzojë. Ndërsa ti… ti duhet të flasësh me Nardin. Ta regjistrosh. Ta nxjerrësh të vërtetën prej tij.
Plani ishte i rrezikshëm, gati i marrë, por alternativë nuk kishte. Të nesërmen në mëngjes, telefonatat nisën siç pritej. Fillimisht të buta, lutëse: “Iliriana, kthehu, unë të dua, humba kontrollin, më fal.” Kur ajo heshti, zëri i tij u kthye në llucë kërcënimesh. Ajo e vinte telefonin në altoparlant, ndërsa Mimoza, e zbehur, regjistronte gjithçka me një diktofon të vjetër. “Do të të gjej. Mendon se do të fshihesh? Unë bëra gjithçka për ty! Gjithçka! Zefin e futa brenda, shtëpinë ta dogja që të mos kishe ku të shkoje! Tani je e imja! O kthehesh, o ju zhduk të dyve!”
Zëri i tij bëhej gjithnjë e më i çakorduar. Pas dy ditësh, me këshillën e hetuesit të vjetër, Iliriana pranoi një takim. Në një kafene të mbushur me njerëz, pranë metrosë. Në çantë kishte diktofonin ndezur. Në tavolinat pranë, dy burra civilë nga njësia kundër dhunës në familje, të njohur të atij hetuesi.
Nard Dushku hyri si furtunë. I parruar, me sy të skuqur, palltoja e lagur i varej rëndë mbi supe. Sapo e pa, nuk eci — u turr drejt saj, duke përmbysur karrigen.
— Ku ke bredhur? Në shtëpi është ftohtë, s’ka ushqim! Ngrihu, kthehemi tani!
— Nuk kthehem, Nard, — tha ajo qetë. — Mes nesh ka mbaruar.
Ai qeshi shkurt, me një të qeshur të çmendur, u përkul mbi të dhe era e alkoolit e djersës e mbuloi tavolinën, ndërsa ai u përgatit të vazhdonte.