…dhe ai vazhdoi pa marrë frymë, si njeri që më në fund kishte hequr çdo maskë.
— Çdo dokument e kam kontrolluar dhjetë herë, çdo firmë! — shpërtheu Nard Dushku. — Gjysmë viti përgatitje, njerëz të futur në lojë, lekë të derdhura pa fund! Dhe ajo kasollja jote… aty ishte lojë fëmijësh. Plaka fqinjë harronte gjithmonë llampën e vajgurit ndezur. Unë vetëm sa i dhashë një shtysë. Për të ta kursyer vuajtjen. Që ti të vije tek unë. E pastër. Pa barrë. Ndërsa ai… — bëri me kokë nga barku i saj, sikur Arben Prendi të ishte ende aty, i gjallë — ai është pisllëk. Duhej hequr qafe. Gjithçka është rregulluar tashmë. Një vend i mirë, me pagesë, në Durrës. Mund ta vizitosh edhe, po të duket kaq e lidhur pas tij. Por jetën do ta ndash me mua.
Fjalët i rridhnin të lira, të tmerrshme, pa asnjë ndalesë. Nuk fshihte më asgjë. Ndihej i paprekshëm, i bindur se ajo ishte e varur prej tij, se nuk kishte ku të shkonte. Madje, me një krenari të sëmurë, tregoi sa lehtë kishte futur disa lëvizje të dyshimta në kompjuterin e Zef Kovaçit.
— Gjithçka për ty, moj budallaqe! — ulëriu. — E ti? U arratise. S’ka gjë. Tani shkojmë në shtëpi. Do ta rregullojmë gjithçka.
Ia kapi dorën me forcë, aq fort sa kockat i kërcitën nga dhimbja. Pikërisht atëherë u shfaqën “xhaxhallarët”. Çdo gjë ndodhi në pak sekonda: tingulli metalik i prangave, sharjet e mbytura të Nardit që fillimisht nuk kuptoi ç’po ndodhte, pastaj u përpoq të sulej si kafshë e zënë në grackë, por u shtrëngua nga disa duar njëherësh. Iliriana Dhrami rrinte ulur, me çantën e vogël të ngjeshur fort pas kraharorit. Brenda saj ishte diktafoni. Ajo e ndoqi me sy teksa e nxirrnin jashtë. Në prag ai u kthye. Vështrimi i tij, plot fyerje dhe urrejtje të çmendur, i shpoi shpirtin.
— Je e imja! — bërtiti me zë të ngjirur. — Gjithmonë do të jesh e imja! Do të kthehesh!
Por ajo nuk u kthye.
Pas kësaj erdhi rruga e lodhshme e letrave: kallëzimi, pranimi i regjistrimit si provë, hapja e çështjeve të reja — zjarrvënie, falsifikim, kallëzim i rremë. Nard Dushku u arrestua. Ekspertiza psikiatrike nxori në pah një çrregullim të rëndë të personalitetit, një obsesion maniakal. U dërgua për trajtim të detyruar. Avokati i Mimoza Gjinit, bashkë me mikun e saj të vjetër hetues, u zhytën sërish në dosjen e Zef Kovaçit. Dalëngadalë u zbuluan fakte të reja, dëshmitarë që pranuan të flisnin nën mbrojtje. Procesi i rishikimit zgjati edhe nëntë muaj të gjatë.
Iliriana dhe Arbeni jetonin te Mimoza Gjini. Pak hapësirë, pak para, por qetësi dhe siguri. Ajo gjeti punë në një sallon falë një shoqeje, ndërsa Mimoza kujdesej për nipin. Me kohë u mësuan me njëra-tjetrën, dy gra të lidhura nga dashuria për të njëjtin burrë — njëri që mungonte — dhe për një djalë që ishte aty.
Ditën kur Zefi doli i lirë, binte i njëjti shi i imët e i bezdisshëm i nëntorit. Ishte dobësuar shumë, pothuajse i tretur, dhe në sytë e tij kishte një boshllëk që as drita e zbehtë e oborrit nuk arrinte ta mbushte. U ngjit shkallëve pa e ditur çfarë e priste pas derës. Mimoza Gjini ia hapi dhe, pa u përmbajtur, shpërtheu në lot. Ai e përqafoi nënën në korridorin e ngushtë dhe aty pa Ilirianën. Ajo qëndronte te dera e kuzhinës, me Arbenin në krahë — tashmë një vogëlush njëvjeçar, i fortë, me sy gri seriozë.
Zefi u tërhoq një hap mbrapa, sikur të kishte parë një hije. Fjalët i mbetën në fyt.
— Ky është Arbeni, — tha ajo me zë të ulët. — Djali yt.
Nuk iu hodh në qafë. Dhimbja ishte ende e gjallë, tradhtitë të shumta — të tijat dhe të sajat, kur kishte besuar Nardin. Qëndroi aty, duke pritur. Duke pritur reagimin e tij.
Zefi iu afrua ngadalë. U ul në gjunjë që të ishte në të njëjtin nivel me të birin. Arbeni e vështroi me kureshtje, pa frikë. Pastaj zgjati dorën e vogël dhe i preku mjekrën e parruar.
Vetëm atëherë Zefi shpërtheu në lot. Pa zë, si burrat, por supet i dridheshin. E mori djalin në krahë, e shtrëngoi pas xhaketës së tij të ngrohtë dhe nga gryka i doli një murmuritje mes rënkimit dhe fjalës “më fal”.
Të falurit ishte ende herët. Plagët ishin të freskëta. Por ata kishin diçka që askush nuk ua merrte dot: një fëmijë të përbashkët, një dhimbje të përbashkët dhe një copë jetë që Nard Dushku nuk arriti t’ua vidhte. Më pas u ulën në kuzhinë, pinë çaj. Arbeni zvarritej rreth këmbëve të tyre, duke rrahur lodrën në dysheme. Folën pak. Për çështjen, për Nardin, për të nesërmen. Zefi nuk do të kthehej shpejt në punë; duhej të shërohej, trupërisht dhe shpirtërisht. Por kishte shtëpi. Kishte nënë. Kishte djalë. Dhe ishte ajo — Iliriana, që nuk iku kur u bë e vështirë, që qëndroi.
Dashuria ndoshta nuk u kthye menjëherë në formën e saj të lehtë, të dikurshme. Por lindi diçka tjetër — më e fortë, më e rrënjosur, më e qëndrueshme. Si pema përballë dritares: e zhveshur, e errët nën shiun e nëntorit, por thellë nën lëvore ruante lëngun për pranverën që do të vinte. Ata shikonin djalin e tyre, dhe për momentin kjo mjaftonte. Mjaftonte për të filluar nga e para. Ngadalë. Me kujdes. Ditë pas dite.
Fund.