Pa pritur që mjeshtrja të rregullonte atë pak llak që kishte mbetur përgjysmë, Donika pagoi me ngut shërbimin, mori djalin në karrocë dhe u drejtua nga dera. Pas saj, me një vetëkënaqësi të hapur, u zvarrit edhe Mentori, sikur gjithçka që kishte ndodhur të ishte krejtësisht normale.
Sapo mbërritën në shtëpi, u zbulua arsyeja e vërtetë pse vogëlushi ishte ankuar gjatë gjithë kohës. Barku nuk i dhembte aspak; problemi ishte shumë më i thjeshtë dhe më i turpshëm. Mentori nuk e kishte ndërruar pelenën. Fëmija qante pa pushim, sepse ishte i detyruar të qëndronte në pisllëk. Pelenën e kishte aq të mbushur, sa peshonte thuajse si një gur. Kush do ta duronte një gjë të tillë? Askush.
— Pse nuk ia ndërrove pelenën, Mentor? — e pyeti Donika, duke e vështruar me një përzierje habie dhe zhgënjimi, pa e kuptuar ende si kishte përfunduar me një burrë të tillë.
— Unë… eh… aty ishte gjithë ajo… e kupton vetë… — belbëzoi ai, duke ngritur supet. — Çfarë, t’i prek me duar? Ti the se do ktheheshe për një orë. Unë s’u futa në këtë punë. Mendova se do vije dhe do merreshe vetë me gjithçka.
— Atëherë për çfarë më duhesh ti? — shpërtheu Donika, aq e tërbuar sa fjalët i dilnin me vështirësi.
— Jo për këto gjëra, sigurisht. Në rregull, merruni vesh ju. Unë detyrën time e bëra, borxhin familjar e shlyeva. Tani kam nevojë për pak pushim. Do shkoj te lavazhi, të fryj gomat… ndoshta kaloj edhe nga Gentiani, më ka ftuar për një birrë.
Pa i kthyer përgjigje, Donika e shtriu djalin mbi tavolinën e ndërrimit.
— Po dëgjon? Unë po iki…
— Prit pak.
— Çfarë ka?
— Ke harruar diçka.
Me një qetësi të ftohtë, Donika ia hoqi pelenën të birit dhe, me një lëvizje të shpejtë e të saktë, ia vendosi Mentor Dervishit drejt e mbi kokë. Mbi flokët e çelët që dikur i kishte pëlqyer.
— Befasi, — tha ajo. — Tani mund të shkosh. Te Gentiani, ose te Luana Kalemi. Ku të të dojë qejfi.
E mbështolli shpejt djalin, kapi vetëm gjërat më të domosdoshme dhe doli nga apartamenti si furtunë. Nuk mendonte, nuk analizonte. Kishte vetëm një qëllim: të largohej prej tij, menjëherë. Ku? Kudo. Edhe te vjehrra. Më mirë atje, sesa pranë një njeriu që trembej nga një pelenë e ndotur më shumë sesa nga humbja e familjes.
Mentori mbeti i ngrirë në mes të dhomës, ndërsa gradualisht po kuptonte se çfarë kishte mbi kokë.
— Mami, ajo ka humbur fare mendjen! — u ankua Mentori të nesërmen, ulur në kuzhinën e së ëmës. — Ma vuri pelenën në kokë! Ti vërtet do ta lejosh të jetojë këtu?
— Po, — u përgjigj shkurt Shpresa Mëhilli.
— Ajo ma mori djalin pa më pyetur! E rrëmbeu!
— Kur i bërtite në sallon, për çfarë po mendoje? Për djalin? Ai tani ka irritime në lëkurë për fajin tënd… provo të rrish vetë një orë në atë gjendje.
— Nuk është faji im! Donika e ka fajin! Dhe mos u fut në punët e familjes sime!
— Punët e tua? Vetë erdhe këtu. Pra, nuk janë vetëm të tuat. Shtëpia është e imja, dhe Donika është nëna e fëmijës tënd…