… të fëmijës dhe të nipit tim. Ajo ka të drejtë të jetojë si në atë apartament, ashtu edhe këtu, me ne. Dhe sot ka më shumë të drejta se ti, sepse ti je vetëm, ndërsa ata janë dy!
— Mamë! Ajo ka dalë krejt nga kontrolli! — shpërtheu Mentori. — Më gënjeu që po dilte vetëm për një orë, kurse u zhduk gjysmë dite!
Shpresa Mëhilli, vjehrra e Donikës, hoqi ngadalë syzet. E vështroi të birin gjatë, sikur po përpiqej ta njihte nga e para, pastaj foli me zë të qetë, por therës:
— Po ti, Mentor, a nuk ke gënjyer ndonjëherë? A ke marrë ndonjëherë përgjegjësi me vullnetin tënd? Ti më telefonon gjithmonë i dëshpëruar sapo duhet të rrish pak me djalin tënd. Ndërsa Donika del për një orë, jo për qejf, por që të mos humbasë veten, të mos bëhet një hije. Mendon se ato thonjtë apo qerpikët i bën për vete? Jo. Ajo përpiqet të mbetet grua, jo vetëm nënë. Kujdeset për veten, nuk shtrihet gjithë ditën para serialeve me një rrobë shtëpie të vjetër. Mundohet të jetë edhe nënë e mirë, edhe bashkëshorte e denjë. Po ti? Çfarë ke bërë realisht për familjen tuaj?
— Çfarë kam bërë? — u mbrojt ai. — Unë punoj! Unë sjell para në shtëpi! Unë mbaj përgjegjësi!
— Ti thjesht sjell rrogën, — ia ktheu ajo prerë. — Gjithçka tjetër mbahet mbi shpinën e saj. Ajo më ndihmoi të kujdesesha për gjyshen e sëmurë kur ti gjeje justifikime. Për fëmijën kujdeset ajo. Ndërsa ti je gjithmonë “i zënë”: nga dhoma e gjumit në banjë, duke lënë pas vetëm çorape me erë. E vetmja gjë që sjell në këtë familje janë kritikat, padurimi dhe zënkat.
— Mamë, ti nga cila anë je në fund?!
— Nga ana e arsyes. Dhe po të ankohesh edhe një herë për Donikën, nuk do të të vë vetëm pelenën e nipit në kokë, por edhe atë të gjyshes. Dhe ajo është shumë më e madhe se e fëmijës, — e paralajmëroi Shpresa Mëhilli.
— Jeni marrë vesh me të! — bërtiti Mentori, duke u ngritur vrullshëm. — Mirë atëherë! Nëse kështu, edhe unë kështu! Do gjej një grua normale! Do martohem me të! E ajo le të mbetet vetëm me fëmijën, të hajë bërrylat! E divorcuar!
— Nëse gjen, aq më mirë, — iu përgjigj ajo ftohtë. — Por dije këtë: unë do flas me secilën nga “gratë” e tua. Do t’u tregoj saktësisht çfarë burri dhe çfarë babai je, që ta dinë që në fillim se çfarë i pret.
Mentori u largua duke përplasur derën. Donika mbeti të jetonte te vjehrra. Nuk ishte e lehtë: dhimbja për vitet e humbura dhe zhgënjimi ishin të thella. Megjithatë, në një mënyrë të çuditshme, ajo ndjente edhe mirënjohje ndaj burrit: ai i kishte dhënë djalin, vogëlushin që e donte më shumë se jetën.
Ndërsa Mentori… Mentori dukej se nuk dinte të donte askënd tjetër veç vetes.
Dy javë më vonë nisën “vizitat”. Për inat të nënës dhe gruas, ai filloi të sillte gra të ndryshme në shtëpi, herë njërën, herë tjetrën. Shpresa Mëhilli merrte vesh gjithçka nga fqinja. Në fund të fundit, ajo i kishte çelësat e apartamentit…