Shpresa Mëhilli ishte grua e rregullit dhe e mbajti fjalën deri në fund. Pa kursyer as kohë, as nerva, ajo shkonte shpesh te i biri dhe i priste “të ftuarat” që në prag. I merrte me qetësi në kuzhinë, u ziente nga një kafe dhe, me një zë gjoja të butë, fillonte t’u tregonte histori nga fëmijëria e Mentorit: si njëherë kishte vënë në kokë një pelenë të pistë dhe më pas ishte ankuar se “gruaja e keqe” e kishte turpëruar. Pastaj kalonte pa drojë te thelbi.
— Dëgjo, moj e dashur, — thoshte me një buzëqeshje therëse, — nëse je këtu për shkak të apartamentit, duhet ta dish që do të kujdesesh për nënën time dhe do ta çosh nipin në kopsht çdo ditë. Ndryshe, s’ka shtëpi për ty. Banesën do ta shesim dhe gjithçka do t’ia lëmë djalit të vogël. Mentori im nuk është për familje, ndaj dikush duhet të mendojë për të ardhmen, edhe nëse kjo i kushton rehatisë së tij. Eh, po ta dinte kush…
Pas këtyre bisedave, vajzat zhdukeshin po aq shpejt sa shfaqeshin. Mentori u detyrua t’i vinte në pauzë lidhjet: xhepi nuk i mbante hotele, jo çdo vajzë pranonte të shkonte menjëherë në dhomë, ndërsa në shtëpi nëna ia kishte ndaluar rreptësisht të sillte këdo.
Pak nga pak, ai mbeti krejt i vetëm. Marrëdhëniet me Donikën dhe me prindërit ishin shkatërruar, miqtë që fillimisht e kishin mbështetur u larguan — ankesat e tij të pafundme i lodhën. Fillimisht fajësonte Donikën, më pas Shpresën, e në fund këdo që i dilte përpara, madje edhe nëpunësen që kishte kaluar apartamentin ku banonte në emër të djalit të tij.
Kur e kuptoi se jetonte aty si i përkohshëm, Mentori e mori në telefon Donikën.
— Donikë… a flasim pak? E kam kuptuar gjithçka. Dua të kthehesh.
— Të kthehem ku? Unë jam në shtëpinë time.
— E kam fjalën për familjen. Për ne.
— Mentor, “ne” nuk ekziston më. Jam unë dhe fëmija im. Ti tani je i lirë, bëj si di. Askush s’të bezdis, askush s’të kërkon gjë. Pikërisht këtë deshe.
Ai heshti gjatë, pastaj u përpoq sërish.
— Po të ndihmoj me diçka? Djepin e voglit, gardhin anash…
— Ishte nevojë para një muaji. Tani i kemi bërë vetë. Mos u shqetëso. Kur të marrë malli për familjen, hajde e shih nënën tënde. Edhe djalin, po deshe. Se përndryshe, “baba” së shpejti do t’ia thërrasë një tjetri. Fqinji na ndihmoi me djepin dhe tani më fton për kafe. Mendoj se s’do t’i them jo.
Donika e mbylli telefonin dhe mori frymë thellë. Nuk kishte ndërmend të binte sërish në të njëjtën kurth. Me Mentor Dervishin gjithçka kishte marrë fund që atë ditë kur ai e kishte poshtëruar publikisht. Një sjellje të tillë ajo nuk do ta falte kurrë, as për hir të një fasade të rreme familjare.