— Kjo banesë është tashmë pronë e imja dhe ju do të largoheni menjëherë prej këtu! — zëri i prerë dhe autoritar i Luljeta Kovaçit çau qetësinë e mëngjesit, aq sa Rinesa Curri u drodh dhe filxhani i çajit i rrëshqiti nga dora.
Porcelani u përplas në dyshemenë e kuzhinës dhe u shpërnda në copa të vogla, por Rinesa nuk reagoi. Qëndroi e ngrirë, sikur trupi nuk i bindej më, duke vështruar gruan elegante me kostum të shtrenjtë, e cila sapo kishte hyrë në apartament pa trokitur dhe pa pritur asnjë ftesë. Në duart e saj mbante disa dokumente të radhitura me kujdes, ndërsa fytyra i rrezatonte një triumf të ftohtë, si i dikujt që kishte fituar betejën.
— Zonjë Luljeta, çfarë po thoni? Me çfarë të drejte… — u përpoq të fliste Rinesa, por zëri i dridhej pavarësisht përpjekjes për t’u mbajtur.
Vjehrra qeshi me përbuzje dhe i hodhi letrat mbi tavolinë, pa asnjë ndjeshmëri:
— Ja ku është e drejta ime. Akt dhurimi. Djali yt i dashur, Eduart Kastrati, ma ka kaluar këtë apartament që para një muaji. Kështu që mblidhni plaçkat dhe lironi shtëpinë time.
Duart e Rinesës u drodhën teksa mori dokumentet. Shkronjat i lëviznin para syve, por nënshkrimi ishte i padiskutueshëm. Nënshkrimi i Eduartit. I atij burri që i kishte premtuar dashuri të përjetshme dhe se do ta mbronte nga gjithçka.
— Kjo duhet të jetë ndonjë gabim… Eduarti nuk do ta bënte kurrë… — pëshpëriti ajo, duke ndjerë sikur toka po i hapej nën këmbë.
— Do ta bënte dhe e bëri! — tha Luljeta me krenari, duke u ulur në karrige sikur të ishte zonja e shtëpisë. — Djali im më në fund e kuptoi se ishte lidhur me personin e gabuar. Vërtet mendove se do ta mbaje me dredhitë e tua provinciale? Eduartit i duhet një grua e denjë, jo një vajzë pa emër e pa mbështetje.
Një valë zemërimi i përshkoi Rinesës kraharorin. Për tre vjet kishte duruar thumbimet e vjehrrës, krahasimet e pafundme me ish-të dashurën e Eduartit, fjalët nën zë dhe shikimet përçmuese gjatë çdo feste familjare. Tre vjet kishte buzëqeshur, duke u shtirur sikur nuk i ndiente.
— Ku është Eduarti? — pyeti ajo, me një qetësi të sforcuar.
— Në udhëtim pune, — u përgjigj Luljeta shkurt. — Kthehet pas një jave. Deri atëherë, dua që të mos mbetet asnjë gjurmë e jotja këtu.
Ajo u ngrit dhe nisi të shëtiste nëpër kuzhinë, duke vështruar çdo detaj me sy kritik:
— Sa shumë e paskeni ndryshuar ambientin… Perdet janë të tmerrshme. Edhe tapeti… shije tipike fshatare. Gjëja e parë që do të bëj është rinovimi.
Rinesa e shikonte në heshtje, ndërsa vjehrra sillej sikur ishte gjithmonë pronarja e këtij vendi. Vendit ku ajo dhe Eduarti kishin jetuar dy vjet të lumtur. Ku çdo send ishte zgjedhur me dashuri, ku kishin folur për fëmijë dhe kishin ndërtuar plane për të ardhmen.
— Unë nuk largohem, — tha më në fund Rinesa, me vendosmëri. — Kjo është shtëpia jonë, e imja dhe e Eduartit.
Luljeta shpërtheu në të qeshura:
— Shtëpia jonë? E dashur, e di ti me paratë e kujt u ble kjo banesë? Me të miat! Ia dhashë djalit kur vendosi të martohej. Edhe pse shpresoja të vinte mend dhe të zgjidhte Flutura Prendin, por… — ngriti supet. — Më mirë vonë se kurrë.
Flutura. Emri që e kishte ndjekur Rinesën gjatë gjithë martesës. Gruaja perfekte, nga familje e mirë, me arsim të shkëlqyer dhe sjellje të përkryera. Nusja ideale sipas Luljetës.
— Eduarti më do, — tha Rinesa me këmbëngulje.
— Të do? — u tall vjehrra. — Po të të donte vërtet, do të ma dhuronte apartamentin? Jo, ai thjesht kuptoi se kisha të drejtë. Ju jeni nga botë të ndryshme. Prindërit e tu janë mësues të thjeshtë nga një qytet i vogël. Çfarë mund t’i ofrosh djalit tim?
Fjalët e saj godisnin si shuplaka. Rinesa e dinte se Luljeta gjithmonë e kishte parë nga lart, por kjo hapje kaq brutale e përbuzjes e lëndoi thellë.
— I kam dhënë dashuri dhe mbështetje, — u përgjigj ajo me zë të ulët.
— Dashuri? — ia ktheu Luljeta me përçmim. — Sa naive je. Në rrethin tonë martesat bëhen për interesa: lidhje, status, pasuri. Jo për ndjenja. Ti çfarë ke? Pagën tënde si bibliotekare?
Rinesa shtrëngoi grushtat. Po, punonte në bibliotekë dhe ishte krenare për këtë. I donte librat, njerëzit, dijen. Por për Luljetën kjo kishte qenë gjithmonë arsye për tallje.
— Kam një javë kohë për ta gjetur Eduartin dhe për të folur me të, — tha ajo, duke ruajtur dinjitetin.
— Kërkoje, — tha vjehrra pa emocione. — Por dije se vendimi është i tij. Dhe diçka tjetër: Flutura është në dijeni. Ata u panë javën e kaluar.
Bota e Rinesës u shemb. Eduarti ishte takuar me Fluturën? Pikërisht me të?
Luljeta u drejtua nga dera, por u ndal një çast dhe u kthye:
— Ke tri ditë. Pas kësaj do të vijnë njerëzit dhe do t’i nxjerrin sendet e tua. Mos guxo të dëmtojë apo të marrësh gjëra që janë blerë me paratë e mia. Që, për hir të së vërtetës, janë pothuajse të gjitha.
Dera u mbyll me zhurmë, duke e lënë Rinesën vetëm, mes copave të filxhanit të thyer dhe një jete të copëzuar.
Ajo u ul ngadalë në dysheme dhe shpërtheu në lot. Lot që i rridhnin pa pushim, duke ia shuar iluzionet për një martesë të lumtur. Si kishte mundur të ishte kaq e verbër? Shenjat kishin qenë aty. Eduarti kohët e fundit ishte bërë i ftohtë, rrinte vonë në punë, dhe sa herë ajo përpiqej të fliste, ai shmangej duke u justifikuar me lodhjen.
Rinesa nxori telefonin dhe thirri numrin e burrit të saj. Tinguj të gjatë, pastaj sekretari zanor. Ajo provoi edhe një herë.