Rezultati ishte sërish i njëjtë. Ajo i dërgoi një mesazh të shkurtër:
“Eduart, nëna jote ishte sot këtu. Duhet të flasim urgjentisht. Të lutem, më telefono.”
Asnjë përgjigje nuk erdhi.
E gjithë dita e Rinesës kaloi mes telefonatash dhe përpjekjesh të kota për ta gjetur burrin. Thirri në zyrë — sekretarja i tha se Eduart Kastrati ndodhej në një udhëtim pune dhe se nuk do të kthehej para një jave. Numri i tij personal ose binte pa u hapur, ose mbyllej menjëherë. Edhe kolegët e tij nuk dinin shumë: po, ishte larguar, por destinacioni i saktë mbetej i paqartë.
Nga mbrëmja, dyshimi u kthye në bindje të hidhur — Eduarti po e shmangte qëllimisht. Kjo e goditi më fort se çdo gjë tjetër. Jo dhurimi i apartamentit, jo ndërhyrja e vjehrrës, por frika e tij. Ai kishte zgjedhur të ikte, duke e lënë atë vetëm përballë rrëmujës që kishte krijuar vetë.
Të nesërmen në mëngjes, Rinesa vendosi të mos priste më. U drejtua te noteri për të verifikuar vlefshmërinë e aktit të dhurimit. Një burrë i moshuar me syze të holla shqyrtoi dokumentet me kujdes, i rrotulloi disa herë dhe më pas ngriti supet.
— Çdo gjë është në rregull nga ana ligjore. Bashkëshorti juaj ia ka kaluar apartamentin nënës së tij. Ja firma e tij, ja vula… fatkeqësisht, dokumenti është plotësisht i vlefshëm.
— Po si është e mundur? — shpërtheu Rinesa. — Banesa ishte e regjistruar në emrin tonë të përbashkët!
Noteri u kthye sërish te letra:
— Këtu shkruhet ndryshe. Sipas këtij akti, prona ka qenë në pronësi të vetme të zotit Kastrati. A jeni e sigurt se keni qenë bashkëpronare?
Ajo mbeti pa fjalë. I kujtohej blerja, firmat, dita kur kishin dalë nga zyra të lumtur. Por të gjitha procedurat i kishte ndjekur Eduarti. Ajo kishte firmosur aty ku ai i kishte thënë, pa dyshuar për asgjë.
— Mund ta kontrolloni edhe në regjistrat shtetërorë, — shtoi noteri. — Por nëse prona ka qenë vetëm në emrin e tij, ai kishte të drejtë ta dispononte sipas dëshirës.
Rinesa doli nga zyra me një peshë të rëndë në kraharor. A kishte qenë ky plan që në fillim? A e kishte regjistruar qëllimisht apartamentin vetëm në emrin e tij?
E hutuar dhe e tronditur, vendosi të shkonte te shoqja e saj, Gerda Nushi, e cila punonte si juriste. Ndoshta ajo do t’i tregonte ndonjë rrugëdalje.
Gerda e dëgjoi me vëmendje dhe tundi kokën me keqardhje:
— Situata nuk është e lehtë, Rinesë. Nëse apartamenti ka qenë ligjërisht vetëm i Eduartit dhe ai ia ka dhuruar nënës së tij, atëherë nga ana formale je në pozicion të dobët. Megjithatë, ka një pikë të rëndësishme — ju jeni të martuar. Çdo gjë e blerë gjatë martesës konsiderohet pasuri e përbashkët.
— Do të thotë që mund ta kundërshtoj dhurimin? — pyeti ajo me shpresë të vakët.
— Teorikisht, po. Por është një proces i gjatë dhe kërkon prova që banesa është blerë me të ardhura të përbashkëta. A ke ndonjë dokument që tregon se ke kontribuar financiarisht?
Rinesa u mendua. Ajo kishte dhënë gjithçka: pagën e saj, kursimet, paratë për mobilim e rinovim. Por asgjë nuk ishte në emrin e saj. Faturat nuk i kishte ruajtur.
— I besoja burrit tim… — tha me zë të ulët.
Gerda i shtrëngoi dorën me butësi:
— E di. Por tani duhet të mendosh për veten. Do të përgatis dokumentet për gjykatë dhe do të provojmë ta kundërshtojmë aktin. Deri atëherë, mos u largo nga banesa. Si bashkëshorte, ke të drejtë të jetosh aty.
Rinesa u largua prej saj me një grimë shprese. Ndoshta ende nuk ishte gjithçka e humbur.
Por kur u kthye në shtëpi, e priti një tjetër goditje. Çelësi nuk hynte më në bravë. Kishin ndërruar drynat. Në derë ishte ngjitur një letër:
“Sendet tuaja mund t’i merrni nesër nga ora 10:00 deri në 12:00. Do të jetë i pranishëm përfaqësuesi im.”
Ajo mbeti e shtangur. E kishin nxjerrë jashtë nga shtëpia e saj. Filloi të trokiste dhe të binte zilja, por askush nuk hapi.
Nga apartamenti përballë doli Bardha Frashëri, fqinja e vjetër:
— Rinesë, çfarë po ndodh?
— Nuk më lejojnë të hyj brenda… — tha ajo mes lotësh.
— Ah… po, Luljeta Kovaçi erdhi sot në mëngjes me disa punëtorë. Ndërruan bravën. Tha që banesa tani është e saj dhe se ti ke ikur.
— Por unë nuk kam ikur askund!
Bardha tundte kokën me keqardhje:
— E njoh atë grua. Gjithmonë do gjithçka sipas kokës së vet. I ziu Eduart, si ka jetuar me një nënë të tillë… Hajde tek unë, pi pak çaj, qetësohu.
Rinesa pranoi. Gjatë çajit, ajo i tregoi gjithë historinë.
— Gjarpër i vërtetë! — u zemërua Bardha. — Që ditën e dasmës suaj e ndjeva. Rinte gjithë kohës me fytyrë të varur, përmendte vazhdimisht Flutura Prendin.
— Çfarë dini për Fluturën? — pyeti Rinesa.
— Është vajza e miqve të Luljetës. E bukur, por e ftohtë. Eduarti ishte me të para se të martohej me ty. Pastaj u ndanë. Thonë se ishte martuar me një biznesmen, por u divorcua rreth një viti më parë.
Një vit më parë… pikërisht kur Luljeta kishte filluar ta kritikonte gjithnjë e më hapur Rinesën.
— Rinesë, — u afrua Bardha, — nuk dua të përhap thashetheme, por… e kam parë Eduartin me Fluturën disa herë. Hynin në restorantin përballë.
Zemra e Rinesës u shtrëngua fort. Pra, vjehrra nuk kishte gënjyer.
Të nesërmen, ajo u paraqit për të marrë sendet, ku e priste përfaqësuesi i Luljeta Kovaçit — një burrë i ri, i veshur me kostum serioz, që u prezantua si Rei Lika.
— Mund të merrni vetëm gjërat personale, — tha ai ftohtë. — Rroba, dokumente, sende higjienike. Mobiljet dhe pajisjet mbeten këtu.
— Por këto pajisje i kam blerë unë! — protestoi Rinesa, duke treguar lavatriçen.
— A keni ndonjë dokument që e vërteton këtë? — pyeti ai, pa e ngritur zërin.
Ajo heshti, duke e kuptuar se beteja e vërtetë sapo kishte filluar.