— A keni ndonjë provë që blerja është bërë në emrin tuaj? — e pyeti Rei Lika, me një ton po aq të ftohtë sa më parë.
Rinesa shtrëngoi buzët. E dinte përgjigjen edhe pa folur. Çdo faturë, çdo kontratë, çdo dokument ishte regjistruar në emër të Eduart Kastratit. Ajo kishte besuar, kishte menduar se familja ishte mbi letra.
Nën vëzhgimin e rreptë të përfaqësuesit të Luljeta Kovaçit, ajo filloi të mbledhë sendet e saj. Çdo gjë shndërrohej në një betejë të vogël poshtëruese. Fustani blu? Dhuratë nga Eduarti — mbetet. Vathët prej argjendi? Po ashtu dhuratë — mbeten. Edhe filxhani i saj i preferuar, nga i cili pinte kafen çdo mëngjes, iu mor nga duart me arsyetimin se ishte pjesë e një kompleti porcelani të blerë nga vjehrra.
Kur doli nga dera, kishte vetëm dy valixhe dhe një boshllëk të rëndë në kraharor. Banesa që e kishte quajtur shtëpi tani i dukej e huaj, e ftohtë, sikur kurrë të mos i kishte përkitur.
Strehën e përkohshme e gjeti tek prindërit, në qytetin e saj të lindjes, rreth dy orë larg kryeqytetit. E ëma ngriti duart nga habija dhe zemërimi teksa dëgjonte rrëfimin e së bijës, ndërsa i ati shtrëngoi grushtat në heshtje, duke luftuar me nervat.
— Ta kam thënë që në fillim, nuk më pëlqente ajo Luljeta, — nisi e ëma, duke tundur kokën. — Që në dasmë sillej si mbi të gjithë, na shikonte shtrembër farefisin.
— Mami, të lutem, mos e fillo, — e ndërpreu Rinesa, e lodhur.
— Si mos ta filloj? Unë e pashë që nuk të pranoi kurrë. Por ti nuk dëgjove askënd. Ja ku përfunduam.
I ati iu afrua dhe e përqafoi fort.
— Mos e dëgjo nënën. Ti u martove nga dashuria dhe kjo nuk është gabim. Thjesht… njerëzit rreth tij nuk qenë të duhurit. Ti je e fortë, do t’ia dalësh.
Rinesa u mbështet në shpatullën e tij, duke u ndier sërish si një vajzë e vogël e lënduar. Vetëm se tani dhimbja ishte e rritur, e thellë, shkatërruese.
Kaloi një javë. Eduarti nuk dha asnjë shenjë. Atëherë ajo e kuptoi të vërtetën: ai nuk do të kthehej, nuk do të kërkonte falje, nuk do të shpjegonte asgjë. Thjesht do të zhdukej nga jeta e saj, duke u fshehur pas heshtjes së një frikacaku.
Ndërkohë, Gerda Nushi po përgatiste dokumentacionin për gjykatë.
— Ka shanse reale, — i tha ajo. — Banesa është blerë gjatë martesës, ndaj konsiderohet pasuri e përbashkët. Akti i dhurimit mund të kundërshtohet, por duhet durim. Do të zgjasë.
— Po sikur Eduarti të kërkojë divorcin? — pyeti Rinesa.
— Madje është në favorin tënd. Me divorcin, ke të drejtë për gjysmën e pasurisë së krijuar bashkë. Edhe për apartamentin.
Rinesa pohoi me kokë. Vendimi ishte marrë. Ajo do të luftonte. Jo për Eduartin, jo për një martesë që doli të ishte iluzion, por për drejtësi. Për dinjitetin e saj.
Dy javë më vonë, mori një letër nga avokati i Eduartit. Ai kishte paraqitur kërkesë për divorc. Në letër ishte përfshirë edhe një “ofertë kompromisi”: Rinesa të hiqte dorë nga kundërshtimi i dhuratës dhe, në këmbim, të merrte një dëmshpërblim qesharak — aq sa mezi do t’i mjaftonte për qira të një garsoniere për disa muaj.
Ajo e rrudhi letrën dhe e hodhi në kosh. Jo. Nuk do të dorëzohej kaq lehtë.
Seanca e parë gjyqësore u mbajt një muaj më pas. Për herë të parë pas ndarjes, Rinesa e pa Eduartin. Kishte ndryshuar: ishte dobësuar, sytë i kishte të fundosur. Vështrimet e tyre u kryqëzuan për një çast dhe ai e uli menjëherë kokën.
Në krah të tij qëndronte Luljeta Kovaçi, e veshur me kostumin e saj më elegant, me një pamje të rreme viktimizimi. Pak më tutje, Rinesa dalloi Flutura Prendin. E gjatë, bjonde, me flokë të rregulluar në mënyrë perfekte, ajo e shikonte me një buzëqeshje të lehtë përçmuese.
Avokati i Eduartit pretendoi se apartamenti ishte blerë vetëm me paratë e Luljeta Kovaçit, të cilat ajo ia kishte dhuruar të birit. Për rrjedhojë, sipas tij, nuk bëhej fjalë për pasuri të përbashkët dhe Rinesa nuk kishte asnjë të drejtë mbi të.
Gerda kundërshtoi, duke paraqitur fakte se Rinesa kishte kontribuar financiarisht në rregullimin e banesës, në mobilim dhe në shpenzime të përditshme. Megjithatë, provat dokumentare ishin të kufizuara.
Gjykatësi vendosi ta shtyjë seancën dhe të kërkojë dokumente shtesë.
Pas gjyqit, Rinesa doli jashtë dhe u përplas papritur me Eduartin. Ai e priste pranë makinës.
— Rinesa, duhet të flasim, — tha ai me zë të ulët.
— Për çfarë? — iu përgjigj ajo ftohtë. — Për tradhtinë? Për mënyrën si më nxorre nga shtëpia? Apo për ikjen tënde pa guxim?
Eduarti uli kokën.
— Mami mendoi se ishte zgjidhja më e mirë. Tha që nuk përputhemi.
— Dhe ti e besove? — buzëqeshi ajo hidhur. — Më thuaj troç, a je me Fluturën?
Ai heshti për pak, pastaj pohoi.
— Ndodhi rastësisht… u takuam në një event. Mamaja u gëzua shumë.
— Po unë? Unë isha gruaja jote! — zëri i saj u drodh. — Më premtove se do të më mbroje.
— Mendova se të doja, — murmuriti ai. — Por mami ka të drejtë. Me Fluturën është më e thjeshtë. Është nga rrethi ynë…
— Djalë mamaje, — ia preu ajo me përbuzje. — Mendova se ishe burrë, por qenke vetëm një hije. Do të jetosh gjithë jetën sipas vullnetit të saj?
Ai u skuq nga inati.
— Mos guxo të ofendosh nënën time!
— Ajo shkatërroi martesën tënde, — ia ktheu Rinesa. — Dhe e di çfarë? Jam e lumtur që e mësova tani. Më mirë e vërteta sot sesa një jetë e tërë me dikë pa mendimin e vet.
Ajo u kthye dhe u largua pa u kthyer pas. Eduarti mbeti pranë makinës, duke e ndjekur me sy.
Seancat pasuese qenë të mbushura me tension. Luljeta Kovaçi kishte angazhuar avokatë të shtrenjtë që nxirrnin argumente të reja çdo herë. Por Gerda nuk u tërhoq. Ajo gjeti dëshmitarë — fqinjë që vërtetuan se Rinesa kishte jetuar aty, kishte kujdesur shtëpinë dhe kishte bërë riparime.
Pika e kthesës erdhi kur Gerda paraqiti në gjykatë një seri mesazhesh mes Eduartit dhe së ëmës, të siguruara me vendim gjykate. Në ato biseda, Luljeta Kovaçi fliste hapur për planet e saj, dhe ndërsa gjykatësi filloi t’i lexonte me vëmendje, u bë e qartë se e vërteta po dilte më në fund në dritë.