Luljeta Kovaçi, pa asnjë ndrojtje, i kishte shkruar të birit për planet e saj të hapura: synimi ishte të largonte nusen e padëshiruar nga jeta e tyre dhe ta kthente Eduartin sërish në krahët e Flutura Prendit.
“Mos u shqetëso, bir. Do ta rregullojmë akt-dhurimin dhe ajo vajza fshatare do të zhduket nga rruga jonë. Flutura të pret. Ju të dy jeni çifti i duhur, ashtu siç i ka hije familjes sonë.”
Gjykatësi u ndal gjatë mbi çdo rresht të asaj korrespondence. Teksa i lexonte me vëmendje, gjithçka u bë e qartë: akt-dhurimi nuk kishte qenë një veprim i pafajshëm, por një hallkë e një skeme të menduar për të shkatërruar martesën e djalit.
Në seancën përfundimtare, vendimi u dha pa ekuivok. Gjykata shpalli akt-dhurimin të pavlefshëm, pasi apartamenti konsiderohej pronë e përbashkët martesore. Në rast ndarjeje, Rinesa Curri kishte të drejtën ligjore për gjysmën e pasurisë.
Luljeta Kovaçi u skuq në fytyrë nga zemërimi.
— Kjo është padrejtësi! — shpërtheu ajo. — Unë e bleva shtëpinë për djalin tim!
— Vendimi i gjykatës është i formës së prerë, — u përgjigj qetësisht gjykatësi, duke mbyllur çështjen.
Pas seancës, Rinesa doli nga godina e gjykatës me një ndjesi boshllëku të thellë. Teknikisht kishte fituar, por në shpirt nuk ndjente asnjë gëzim. Ai apartament nuk ishte më një vend ku mund të ndërtonte jetën. Kujtimet e hidhura ishin tepër të shumta.
Disa ditë më vonë, ajo u takua me Eduartin për të diskutuar ndarjen e pasurisë.
— Jam e gatshme ta shes pjesën time, — tha Rinesa pa hezitim. — Nuk dua të kem më asgjë të përbashkët me atë shtëpi. As me ty.
Eduarti dukej i thyer.
— Rinesa, ndoshta ne mund të…
— Jo, Eduart, — e ndërpreu ajo. — Nuk ka më “ne”. Ti e bëre zgjedhjen tënde. Tani jetoj me pasojat e saj.
Apartamenti u shit shpejt. Rinesa mori pjesën që i takonte dhe bleu një garsoniere të vogël në një lagje të re. Ishte modeste, por ishte e saj. Një hapësirë e pastër, pa hijet e tradhtisë dhe dhimbjes së vjetër.
Ditën e shpërnguljes, telefoni i saj ra papritur. Në ekran u shfaq një emër i papritur: Flutura Prendi.
— Rinesa? Jam Flutura. Doja të flisja me ty.
— Për çfarë? — u përgjigj Rinesa ftohtë.
— Për Eduartin. Duhet ta dish… unë nuk kam ndërmend të martohem me të. Gjithçka ishte një lojë e Luljeta Kovaçit. Ajo më përdori për të shkatërruar martesën tuaj. Unë nuk dua të jem pjesë e planeve të saj.
Rinesa heshti, e befasuar.
— E di që ndoshta më urren, dhe ke çdo të drejtë, — vazhdoi Flutura. — Por dua të dish diçka: Eduarti të ka dashur. Thjesht nuk pati forcën të përballej me nënën. Ajo e ka manipuluar gjithë jetën dhe do të vazhdojë ta bëjë.
— Pse po ma thua këtë? — pyeti Rinesa.
— Sepse meriton të vërtetën. Dhe sepse admiroj forcën tënde. Ti luftove për veten, nuk u dorëzove. Unë nuk do të kisha mundur kurrë. Të uroj fat.
Telefonata u ndërpre, duke e lënë Rinesën të zhytur në mendime.
Kaloi një vit. Garsonierja e vogël u kthye në një strehë të ngrohtë. Rinesa ndërroi punë dhe u punësua si redaktore në një shtëpi botuese të madhe. Jeta, hap pas hapi, po merrte një drejtim të ri.
Një ditë, në supermarket, ajo u përball rastësisht me Bardha Frashërin.
— Rinesa! Sa mirë që të shoh! Dukesh mrekullisht!
— Faleminderit, teze Bardha. Po ju si jeni? Po shtëpia jonë?
Bardha tundi dorën me mërzi.
— Mos pyet. Luljeta ka nisur një rikonstruksion të çmendur, ka shembur mure e ka rindërtuar gjithçka. Pastaj u grind me Eduartin dhe ai u largua. Tani ajo jeton vetëm në ato “pallate të arta”. Flutura, nga ana tjetër, u martua me një të huaj dhe iku jashtë shtetit.
Rinesa buzëqeshi lehtë. Luljeta kishte arritur atë që donte — kishte mbajtur apartamentin. Por kishte humbur djalin dhe kishte mbetur vetëm, mes luksit dhe heshtjes.
— Po Eduarti si është? — pyeti ajo më shumë nga mirësjellja.
— Kush e di… Thonë që pi shumë, ka humbur punën. Nëna e tij nuk e ndihmon më, është zemëruar që ai “humbi” Fluturën.
Rinesa ndjeu një keqardhje të largët, por ajo histori nuk ishte më e saja.
Po atë mbrëmje, një numër i panjohur e telefonoi.
— Rinesa? Jam Eduarti.
Zëri i tij ishte i ashpër, i lodhur.
— Përshëndetje, Eduart.
— Doja… të kërkoja falje. Për gjithçka. Gabova, të tradhtova. Mamaja ime… ajo më kontrolloi gjithë jetën dhe unë nuk pata guxim t’i kundërvihesha. Vetëm pasi të humba, e kuptova çfarë kisha humbur.
Rinesa dëgjoi në heshtje.
— Nuk kërkoj falje, — vazhdoi ai. — Nuk e meritoj. Thjesht doja të dije që pendohem. Çdo ditë.
— Eduart, — tha ajo me qetësi, — e shkuara nuk kthehet. Të uroj të gjesh rrugën tënde dhe të mësosh të jetosh për veten, jo sipas vullnetit të nënës sate. Uroj të jesh i lumtur.
— Faleminderit… — pëshpëriti ai. — Edhe ti qofsh e lumtur.
Rinesa mbylli telefonin dhe hodhi sytë nga dritarja. Dritat e qytetit ndriçonin natën. Ishte qyteti i saj. Jeta e saj e re. Një jetë që ajo e kishte zgjedhur vetë dhe për të cilën kishte luftuar.
Ajo nuk ishte më vajza naive që besonte verbërisht. Ishte shndërruar në një grua të fortë, që e njihte vlerën e saj.
Diku tjetër, në një apartament luksoz por të zbrazët, Luljeta Kovaçi qëndronte e vetme, e rrethuar nga mobilje të shtrenjta dhe heshtje. Ajo kishte fituar betejën e saj, por kishte humbur atë që kishte më të shtrenjtë.
Secili mori atë që meritonte: Rinesa fitoi lirinë dhe një fillim të ri. Eduarti mori një mësim të hidhur për çmimin e dobësisë. Ndërsa Luljeta mbeti në kafazin e artë të ambicieve të veta.
Historia mbyllej aty, por jeta vazhdonte — ndryshe për secilin.