— Mos u shtir si e pafajshme! E ke marrë vesh që po e shes apartamentin dhe mendove të përfitosh ndonjë lekë. Harroje! Kjo banesë është e imja dhe ti nuk do të marrësh asnjë qindarkë! — e ëma e shikoi me urrejtje Hanën Gjini dhe, me një gjest të prerë, tregoi nga dera.
Hana e kishte ndier gjithmonë se në familjen e saj diçka nuk shkonte si te të tjerët. Shtëpia e tyre ishte ndryshe. Në shumicën e familjeve që njihte, baballarët zhdukeshin gjithë ditën në punë dhe në mbrëmje kërkonin ngushëllim në fund të gotës.
Babai i saj, përkundrazi, ishte i hareshëm dhe plot ide. Çdo fundjavë organizonte shëtitje në natyrë, merrte Hanën dhe motrën e vogël, Lunarën Dervishi, në ecje e aventura të vogla. Shpesh i çonte edhe te gjyshja Afërdita Kola, të cilën vajzat e thërrisnin gjithmonë me përkëdheli “gjyshja”. Në ditët e zakonshme, ai i shoqëronte nëpër kurse dhe i priste pas mësimeve.
— Hana, më lër rehat! Pse rri gjithmonë pas meje? — ankohej e ëma sa herë që Hana përpiqej t’i afrohej.
— Më ka marrë malli për ty. Të flasim pak? — i buzëqeshte ajo.
— Shko luaj me motrën dhe mos më pengo, — ia kthente ftohtë. — Lunara, zemra ime, eja këtu. Si të shkoi dita? Mirë? Ja, shko tani me Hanën…
Vetëm kur Hana sëmurej, e ëma ulej pranë shtratit të saj, ia ledhatonte flokët me trishtim dhe dukej se shqetësohej vërtet.
Me të afërmit, familja pothuajse nuk kishte marrëdhënie. Po, kartolina urimi për festa dërgoheshin rregullisht, por askush nuk vinte për vizitë dhe as ata vetë nuk shkonin te xhaxhallarët apo hallat. Lunara e mori vesh se kishte kushërinj vetëm kur mbushi rreth dymbëdhjetë vjeç. Edhe me gjyshen Donika Shala, nënën e së ëmës, flisnin rrallë në telefon.
— Bijë, gjyshja Donika i fton nipërit të kalojnë verën në shtëpinë e saj. Do të shkosh? — e pyeti një ditë e ëma.
— Po! — u hodh përpjetë Lunara. — Sigurisht që po! Sa bukur!
— Po unë, kur do shkoj? — pyeti Hana.
— Hana, gjyshja Donika ka ftuar vetëm Lunarën.
— Po unë? — i dridhej zëri Hanës nga lotët.
— Ti do të shkosh te gjyshja Afërdita, — u përgjigj e ëma pa u menduar. Hana u ndriçua në fytyrë; ajo e adhuronte gjyshen.
— Edhe unë dua te gjyshja! — nisi të qante Lunara.
— Mirë atëherë, të dyja do të shkoni te gjyshja Afërdita. Është larg, po ç’t’i bëjmë… — psherëtiu e ëma. Gjyshja jetonte në një qytet tjetër dhe nuk mund të shkohej çdo ditë.
Kështu ndodhte gjithmonë: nga ana e nënës nuk kishte lidhje familjare, ndërsa nga ana e babait ekzistonte vetëm gjyshja Afërdita. Kur Hana shkonte tek ajo, gatuanin bashkë, gjyshja e mësonte të thurte dhe të qëndiste.
Çdo mëngjes, vajzën e zgjonte aroma e petullave dhe zëri i butë i gjyshes me vargje përkëdhelëse. Duart e saj ishin të ngrohta e të buta, ndërsa rrudhat e thella në fytyrën e nxirë nga dielli i jepnin një bukuri të veçantë buzëqeshjes së saj.
— Vajza ime, më shkruaj sa më shpesh, — i thoshte gjithmonë në ndarje.
— Gjyshja ime, kemi telefon! Mund të flasim çdo ditë! — qeshte Hana.
— Hana, unë i dua shumë letrat. Në letër mund t’i besosh mendimet më të fshehta. Do ta kuptosh shpejt, — ia kthente ajo me një buzëqeshje të ëmbël.
Hana dhe Lunara, edhe pse motra me diferencë të vogël moshe, dukeshin krejt të ndryshme. Hana ishte e hollë, me sy blu si të nënës dhe flokë të çelët si të babait. Lunara ishte më e mbushur, me sy e flokë të errët. Babai e dallonte gjithmonë Hanën.
Edhe Lunarën e donte, por jo në të njëjtën mënyrë. Nëna, përkundrazi, e adhuronte Lunarën dhe Hanën sikur nuk e shihte fare. Kur Hana ishte shtatëmbëdhjetë vjeçe, babai ndërroi jetë.
Për lamtumirën e fundit erdhi gjyshja Afërdita — hera e parë që ajo hyri në shtëpinë e tyre. E ëma e priti ftohtë. Më pas u mbyllën të dyja në një dhomë dhe biseduan me zë të ulët, plot emocione. Gjyshja doli me sy të përlotur, ndërsa e ëma ishte e skuqur nga nervat. Po atë ditë, gjyshja u largua.
— Mami, dua të regjistrohem në universitet. Është larg, rreth katërqind kilometra, — i tha Hana pas maturës.
— Shko, ç’rëndësi ka për mua, — u përgjigj ajo pa interes. — Edhe Lunara vitin tjetër do të aplikojë. Duhet të mendojmë për mësues privatë, ndaj mos prit ndihmë nga unë.
— Do të përpiqem të fitoj bursë…
— Më mirë përpiqu, — tha me ironi dhe e shikoi ashpër. — Ja, gjyshja të ka lënë ca para, të ka porositur të blesh një kompjuter. Merre, vendos vetë: ose kompjuter, ose ushqim për fillim.
Hana bleu një laptop, sepse i duhej për studime. Më pas i dërgoi gjyshes një letër të zakonshme me foto dhe u mburr. Gjyshja u gëzua pa masë.
— Gjyshja ime! Shiko çfarë dhome më kanë dhënë! Do të jetojmë katër veta, unë kam ardhur e para, — tha Hana duke hapur video-thirrjen.