…dhe pastaj ua shndërroi thirrjen në një shëtitje të vërtetë virtuale: fillimisht i tregoi dhomën, më pas hapësirën e përbashkët të bllokut dhe në fund edhe korridorin e katit të konviktit.
— O moj mbesë e dashur, sa bukur qenka! — u mahnit gjyshja. — Edhe mobiliet duken cilësore. Ç’thua, keni edhe dush për katër dhoma bashkë? Sa mirë!
— Po, gjyshe! — u përgjigj Hana me entuziazëm. — Më vonë do të të tregoj edhe auditorët, do të të dërgoj video!
— Patjetër, zemra e gjyshes! — fytyra e saj u ndriçua nga buzëqeshja dhe u mbush me rrudha të imta. Hanës iu mbush zemra dhe i erdhi dëshira ta përqafonte fort. — Mos harro të më shkruash letra, dakord?
Dhe Hana shkruante. Çdo letër e mendonte gjatë, i radhiste fjalët me kujdes, shkruante me dorën e saj të bukur, të rregullt, e madje vizatonte lule e ornamente në anë të fletës. Pikërisht nga ato letra, gjyshja ishte e para që mësoi për ekzistencën e Visarit — një djalë i ri që Hana e përshkruante si një arush i madh.
Visari ishte shtatlartë, me flokë të prerë shkurt, sy të zgjuar dhe një pamje që nga jashtë të trembte pak, thuajse si djalë rrugësh. Studionte një vit më lart se ajo.
— Përshëndetje, ti duhet të jesh Hana, apo jo? — e ndaloi një ditë në korridor.
— P-po, unë jam… — u hutua ajo. Krahas tij, mezi i vinte deri te shpatullat.
— Më thanë që të duhet ndihmë.
— Po, po zhvendosem në një dhomë tjetër, — buzëqeshi Hana. Tashmë e kuptoi çfarë kishte pasur parasysh shoqja e saj kur i kishte premtuar “një djalë të fortë e të mirë”.
— I ke bërë gati sendet? Në çanta e kuti?
— Po, janë gati, mund t’i marrim, — buzëqeshi sërish ajo.
— Atëherë, hajde… Zana ime e vogël, — ia ktheu ai me humor.
Shumë shpejt u kuptua se Visari nuk kishte asgjë të përbashkët me pamjen e tij “të rrezikshme”. Ishte i kulturuar, i sjellshëm dhe jashtëzakonisht i fortë. Kutitë e Hanës i ngriti sikur të ishin pupla, i çoi në katin tjetër pa u ankuar fare. Në udhëtimin e fundit, e mori Hanën në krahë bashkë me një kuti dhe, duke e parë drejt e në sy, tha seriozisht:
— Po sikur të të mbaj kështu çdo ditë?
— Çdo ditë? — u habit Hana.
— Po, deri në fund të jetës.
— Ti… po më propozon?
— Pse jo?
— Por unë s’mund të martohem… kam humbur pasaportën!
— Nuk ka problem. Do ta rregullosh. Pastaj aplikojmë menjëherë. Mbiemrin, nëse do, mbaje tëndin.
Hana e shikonte e habitur atë burrë të madh e nuk arrinte të kuptonte nëse po tallej apo fliste me gjithë mend. Prandaj shpërtheu në të qeshur.
Të nesërmen, Visari u shfaq me një pasqyrë të madhe — i dukej se pikërisht ajo mungonte në dhomën e Hanës. Pas dy ditësh solli një vazo elegante dhe një tufë gjigante lulesh. Pastaj erdhën shëtitjet, kinematë, bisedat e gjata dhe të pafundme.
— Hana, jam kaq e lumtur! — qante gjyshja nga gëzimi. — Visari është djalë shumë interesant!
— Po, gjyshe! E dua… që nga dita e parë, që nga minuta e parë, — faqet e Hanës u skuqën. Ishte hera e parë që e pranonte këtë, qoftë edhe me zë të ulët.
— Zemra e gjyshes, a mund të flas pak vetëm me Visarin? Kam diçka të rëndësishme për t’i thënë…
— Sigurisht, gjyshe.
Hana u çudit pak, por ia zgjati telefonin Visarit dhe doli nga dhoma. Kur u kthye, ai dukej paksa i hutuar.
— Ndodhi gjë?
— Jo. Vetëm më tha që s’do të mundet të vijë në dasmën tonë. Kërkoi që më vonë të shkojmë ne tek ajo.
— Këtë e dija… të tha gjë tjetër? Ndoshta që nuk të meritoj?
— Jo, jo! — qeshi ai. — Më porositi të të ruaj e të të mbroj nga çdo e keqe.
— Dhe ti?
— I premtova.
Visari këmbënguli që të shkonin bashkë te nëna e Hanës, për ta ftuar personalisht në dasmë.
— Çfarë do këtu? — e pyeti ftohtë e ëma, sapo hapi derën.
— Mami, po martohem! — thirri Hana e gëzuar dhe iu hodh në qafë, pa e kuptuar aspak tonin e fjalëve të para.
— Martohu, s’kam punë unë me këtë, — tha ajo thatë, u tërhoq dhe Hanës iu duk sikur dikush i hodhi ujë të ftohtë.
— Nuk do vish në dasmën time? As ti, as Lunara, as tezja Donika?
— Nuk besoj, — ngriti supet e ëma. — Dhe, meqë ra fjala, për apartamentin mos e mbaj shpresën gjallë.
— Për cilin apartament?
— Për këtë. Për këtë paske ardhur, apo jo?
— Mami, s’po të kuptoj… çfarë po thua?
— Mos bëj budallen! E more vesh që po e shes shtëpinë dhe erdhe të marrësh pjesën tënde. Ta dish: nuk do marrësh asnjë lek! Është prona ime dhe nuk të jap asgjë! — sytë e saj shkëlqyen nga inati.
— Mami, nuk e dija që po e shisje…
— S’ka rëndësi ç’dije e ç’s’dije. Këtu nuk të përket asgjë. Gjithçka është e imja dhe e Lunarës. Ja, merre këtë.
Ajo tregoi një kuti. Hana e hapi: brenda ishin disa fotografi, ca sende të vogla dhe, mbi të gjitha, dy këmisha të babait — ato që Hana i donte më shumë.
— Mami, pse po më largon? Unë jam vajza jote…
— Dil jashtë. Dhe mos u kthe më. Na lër mua dhe Lunarën të qeta: pa ty ia dalim më mirë.
— Mami…
— Mos më thuaj më “mami”! — bërtiti ajo me zemërim.