Ajo ngriti zërin edhe një herë, pastaj u përmbajt dhe toni iu zbut disi.
— Mirë, ik tani. Ja, merr ca para. Llogariti si dhuratë për martesën.
Dasma u bë madhështore, pa kursyer asgjë. Ditën e parë festuan në një lokal me prindërit dhe të afërmit e Visar Nikollës, ndërsa të nesërmen u mblodhën në shtëpinë e pushimit me miqtë. Vjehrri dhe vjehrra e pritën Hanën që në fillim me ngrohtësi të rrallë, sikur ta kishin vajzën e tyre prej vitesh.
— Nëse ndihesh rehat, na thirr mami dhe babi. Nëse jo, edhe me emra mjafton: Flutura Rrota dhe Bardhyl Kalemi, — i thanë ata qysh para dasmës.
— Do të përpiqem… vetëm se më duhet pak kohë të mësohem me mendimin që kam sërish një baba, — u përgjigj Hana me buzëqeshje të ndrojtur.
— Mos u shqetëso aspak, thuaji si ta ndjesh në zemër, — i tha vjehrra, një grua e çiltër dhe shumë shoqërore, e cila e bëri Hanën ta ndiente veten menjëherë të pranuar.
Pas martesës, të rinjtë u vendosën të jetonin bashkë me prindërit e Visarit. Banesa ishte e madhe dhe dy zonjat e shtëpisë ia dilnin mrekullisht në të njëjtën kuzhinë, pa u penguar. Hana dhe Visari punonin, kursenin për shtëpinë e tyre dhe herë pas here flisnin me ëndje për fëmijë.
Me gjyshen Flutura Rrota flisnin shpesh në telefon, ndërsa çdo dy javë Hana i dërgonte letra. Letra i besonte mendimet më të fshehta. Vetëm se kohët e fundit, shkrimi i gjyshes ishte bërë i pasigurt, gërmat dridheshin dhe disa fjalë mezi lexoheshin.
— Hanë e dashur, do të shkoj në sanatorium. Atje lidhja nuk është e mirë, por sapo të kthehem do të të marr në telefon, — i tha një ditë gjyshja.
— Në rregull, zemra ime. Sa do të zgjasë, dy apo tre javë?
— Dy javë, moj bijë. Tani kështu i japin pushimet shëndetësore, — qeshi ajo.
— Kur do të nisesh? — këmbënguli Hana.
— Pas një jave.
— Atëherë do të shihemi shumë shpejt! Me Visarin kishim menduar të vinim pasnesër. Na pret?
— Po si jo! Do të bëj petullat e mia të famshme!
— Edhe byrek?
— Edhe byrek! Çfarë i pëlqen Visarit tënd?
— Atij? A nuk i shkon barku përpara? Çfarëdo, mjafton të ketë shumë! — qeshi Hana.
— Ejani sa më shpejt, — i ftoi gjyshja me mall.
Fatkeqësisht, ky takim nuk ndodhi kurrë. Kur Hana dhe Visari mbërritën pranë pallatit, para hyrjes qëndronte një autoambulancë. Afër saj, një fqinjë me sy të fryrë nga lotët.
— Hanë… përshëndetje… Si e more vesh? — tha ajo me zë të dridhur.
— Çfarë të marr vesh? — u tremb Hana.
— Gjyshja jote… këtë mëngjes iu përkeqësua gjendja. Thirrën ambulancën, pastaj edhe një tjetër… nuk ia dolën. Thonë se ishte thjesht pleqëri, — fqinja shpërtheu në lot.
Brenda apartamentit mbante erë ilaçesh. Mbi tavolinë qëndronte një tenxhere me brumë, të cilin e kishte lënë përgjysmë. Kishte filluar të thartohej. Pranë saj, një pjatë me mbushje, e mbuluar me një pecetë. Gjyshja i priste. I munguan vetëm disa orë. Hana provoi të telefononte nënën, por numri ishte i fikur ose i ndryshuar. Lunara Dervishi nuk u përgjigj. Në varrim ishin vetëm Hana, Visari, fqinjët dhe miqtë e vjetër të gjyshes Flutura.
Kur u kthyen në shtëpi, ishin të zbrazur nga brenda. Por goditja më e madhe i priste ende.
— Bijë, të lutem, mos u shqetëso, — tha Flutura Rrota me zë që i dridhej dhe i zgjati një zarf. — Këtë e morëm sot në mëngjes.
— Çfarë është? — pyeti Hana, pa ngjyrë në fytyrë.
— Një letër… nga gjyshja jote.
— Nga gjyshja?!
— Po. E ka dërguar një ditë para se… Ndoshta e kishte parandjerë diçka.
Hana e hapi zarfin. Brenda ishte një kopje e testamentit dhe një faqe e shkruar me shkrimin e rregullt të gjyshes. Letra dukej se ishte shkruar prej kohësh, por për arsye të panjohura nuk ishte dërguar më herët.
Pasi e lexoi, Hana u ul dhe mbeti duke vështruar bosh. Ajo që kishte rrëfyer gjyshja nuk i futej dot në kokë. Visari iu afrua.
— Pra… ti e dije?
— Po. Ma tregoi vetë. Të kujtohet kur flisnim me video?
— Pse nuk ma the?
— Ajo donte paqe në familjen tënde. Më bëri të premtoja se do ta mësoje vetëm kur ajo të mos ishte më… nëse nuk do të arrinte të ta thoshte vetë.
— Atëherë del që… tani vërtet nuk kam askënd tjetër.
— Po ne?
— Ju jeni. Dhe kjo është lumturia ime më e madhe.
Pas pak kohe, Hana iu drejtua noterit për të hapur trashëgiminë. Në testament përfshiheshin apartamenti, shtëpia e pushimit, një llogari bankare dhe sendet më të çmuara për gjyshen, përfshirë edhe bizhuteritë. Trashëgimtare e vetme ishte Hana.
Ajo filloi të pastronte banesën e gjyshes — tashmë pothuajse të sajën. Papritur, zilja e derës ra. Kur hapi, përballë qëndronte nëna, Lunara, Donika Shala dhe disa burra e gra të panjohur.
— Ja ku jemi! Dil e prit të afërmit! — tha nëna me ton të thatë.
— Mirëdita, mami, Donika, Lunara, — tha Hana dhe hodhi një vështrim pyetës nga të tjerët.
— Ky është xhaxhai Xhemal Kovaçi dhe kjo është tezja Nora Gjeloshi. Fëmijët e tyre janë Rei Prendi, Eriola Kastrati dhe Luana Beqiri. Kushërinjtë e tu.
— Hanë, sa je rritur! — bërtiti gruaja që u prezantua si Luana dhe iu hodh në qafë. — Të kujtohet kur ne…
— Jo, nuk më kujtohet. Jemi parë vetëm një herë…