— …një herë të vetme, rastësisht, në rrugë. Prandaj, përveç emrit, nuk mbaj mend asgjë tjetër, — e preu shkurt Hana, me një ton të ftohtë.
— Po si ka mundësi?! — nuk hiqej Luana, duke iu afruar sërish.
— Ja kështu. — Hana u kthye nga e ëma. — Pse keni ardhur në të vërtetë?
— Si pse? Për të të mbështetur! — u përgjigj Lunara papritur butë dhe u përpoq madje ta përqafonte.
— Në çfarë kuptimi? — vajza u shmang.
— Po gjyshja…
— Gjyshja ka ndërruar jetë një muaj e gjysmë më parë. Pse mbështetja juaj po vjen vetëm tani? — buzëqeshi Hana me ironi të hidhur.
— Mos u kap pas gjërave të vogla, moj motër, — u hodh Donika në kolltuk.
— Motër? — Hana qeshi me sarkazëm. — Kjo do të ishte për t’u diskutuar.
Lunara e pa të bijën e habitur, tundi kokën dhe psherëtiu.
— Mos u grind. Le ta themi hapur. E moshuara ka lënë një trashëgimi. Ti duhet të heqësh dorë prej saj në favor të motrës sate, — tha ajo papritur, pa rrotulla.
— Duhet? Dhe pse, të lutem?
— Sepse ti ke burrë. Do blini gjithçka vetë më vonë. Ndërsa Donika nuk ka asgjë, asaj i duhet më shumë, — e shpalli vendimin e saj Lunara.
— Domethënë, apartamentin duhet t’ia jap asaj?
— Po.
— Atëherë këta njerëz këtu pse janë?
— Edhe ata duhet shpërblyer. Propozoj t’u japim paratë nga llogaritë bankare.
— Sa interesante. Dhe për çfarë mirënjohjeje?
— Për mirënjohje, sigurisht!
— Për çfarë mirënjohjeje?! Për faktin që kurrë nuk më folën, më shmangën, më injoruan? Donikën e ftonin gjithmonë, mua jo. Asaj i dërgonin dhurata për festa, ndërsa mua asgjë. A ishte vërtet kaq e vështirë të sillnin qoftë edhe një çokollatë?..
— Hana! Je mosmirënjohëse, e keqe dhe ziliqare, tamam si nëna jote e vërtetë, — fishkëlli Nora me mllef.
— Ha! Ende po i hakmerreni asaj? — qeshi Hana me hidhërim.
Letra e gjyshes ia përmbysi jetën Hanës. Rezultoi se në të atin e saj, një djalë i ri dhe i bukur, kishte qenë e dashuruar Sara — gruaja që Hana e kishte konsideruar gjithmonë si nënë. Por zemra e tij i përkiste motrës së Sarës, Fjollës. Ata u martuan dhe Hana erdhi në jetë. Sara nuk e përballoi kurrë këtë dhe, nga inati e zilia, një vit më pas lindi Donikën me një burrë të rastësishëm.
“Fjolla ishte shumë e sëmurë, rëndë. Ti ishe vetëm tre vjeçe kur mbete jetime. Sara iu ngjit menjëherë babait tënd, si shushunjë. Familja e saj nuk e donte atë. Disa e fajësonin për vdekjen e Fjollës, të tjerë për faktin që u martua me një burrë ‘me barrë’, — shkruante gjyshja. — Unë nuk ju kam ndarë kurrë ty dhe Donikën, por fisi i Sarës nuk të pranoi.”
Pas vdekjes së të atit, Sara kishte propozuar ta merrte Hanën tek ajo ose të merrte para çdo muaj për ta rritur. Gjyshja kishte dërguar rregullisht para. Më pas, Sara i kishte njoftuar se po shiste apartamentin dhe se Hanës nuk do t’i mbetej asgjë. Prandaj, gjithçka që kishte, gjyshja vendosi t’ia linte Hanës. “Donikës do t’i ndihmojë e ëma, për këtë jam e sigurt.”
Letra vazhdonte gjatë: për nënën e Hanës, për presionet që ta dërgonin vajzën në jetimore, për grindjet me babanë, për akuzat se kishte rritur një djalë të keq…
“Mbesa ime, kam frikë se një ditë gjithë kjo farefisni do të sulmojë si korba. I kam treguar gjithçka Visar Nikollës. Ai do të të mbrojë. Visari është djalë i mirë,” — përfundonte letra.
— Pse e kemi derën hapur? — u dëgjua zëri i Visarit teksa hyri në korridor. Prania e tij e rëndë e bëri apartamentin të dukej më i vogël.
— Erdhi fisi, — tha Hana me lodhje.
— Cili fis?
— Ata që s’i kam parë kurrë.
— Domethënë, nuk i njeh fare? Mos janë mashtrues? — Visari i shikoi të ftuarit me dyshim.
— Kush e di… — u përgjigj Hana pa energji.
— Çfarë duan?
— Që të heq dorë nga trashëgimia. Edhe pse s’kanë asnjë lidhje ligjore me të.
— Atëherë, pa diskutim mashtrues! Të thërrasim policinë? — tha ai me ironi.
— Jo, ne po ikim, — u ngritën me nxitim të afërmit.
— Udhë të mbarë! — u bërtiti Visari dhe mbylli derën.
Hana shpërtheu në lot. Ajo e kishte pasur frikë këtë bisedë dhe e lëndonte fakti që njerëzit që mund të ishin bërë familja e saj, jo vetëm që e refuzuan, por tentuan edhe ta zhvasin.
Visari i ledhatonte flokët dhe në heshtje falënderonte fatin që ishte aty për ta mbrojtur “Thumëzën” e tij.
Apartamentin e gjyshes Hana e shiti, ashtu edhe shtëpinë e verës. Me ato para, bashkë me Visarin, blenë një banesë të madhe pranë prindërve të tij. Ata u gëzuan shumë: Hana prej kohësh ishte bërë si bijë për ta.
Tani Hana ka nënë dhe baba — kështu i quan vjehrrit. Dhe shumë shpejt, në familjen e saj me Visarin do të ketë një anëtar të ri. Hana është e lumtur, sepse fëmijët e saj do të kenë gjyshë të mrekullueshëm.