Pesë vite më parë, Marsela Lika mbeti e ve. Që nga ajo ditë, pa bërë zhurmë dhe pa kërkuar sqarime të panevojshme, ajo çdo muaj ua dorëzonte prindërve të Krenar Kryeziut nga tridhjetë mijë lekë. Kështu, sipas shpjegimeve që i ishin dhënë atëherë, shlyente detyrimet financiare që, në bazë të një dokumenti të nënshkruar, kishin kaluar në emër të tyre. Marsela nuk kundërshtoi, nuk kërkoi shtyrje dhe as nuk u përpoq të rinegocionte kushtet. E konsideronte një barrë morale që duhej mbajtur — si nderim për kujtimin e bashkëshortit dhe si paqe me ndërgjegjen e saj.
Festat e dimrit në apartamentin e saj në qytet kalonin qetë, pothuajse pa gjurmë. Marsela e vlerësonte heshtjen: shëtitjet e ngadalta në rrugët e mbuluara nga bora, aroma e agrumeve të freskëta, çaji i nxehtë në kuzhinë dhe bisedat e shkurtra me gratë e lagjes. Si ekonomiste në një firmë të vogël, ajo ishte mësuar me rregull, saktësi dhe shifra të pastra. Në shtëpinë e fshatit, të cilën Krenari e kishte ndërtuar me përkushtim të rrallë, ajo shkonte rrallë. Çdo qoshe atje i sillte ndër mend të shkuarën: serra e ngritur nga duart e tij, instalimet elektrike të vendosura me kujdes, kamerat e sigurisë përreth oborrit. Atëherë ajo buzëqeshte me maturinë e tij, ndërsa ai i thoshte shpesh: “Më mirë ta dish me siguri, sesa të hamendësosh.”
Pas ceremonisë mortore, marrëdhëniet me Besnik Dervishin dhe Teuta Sotën mbetën të ftohta, por korrekte. Pa afërsi emocionale, por edhe pa përplasje të hapura. Çështja e borxhit u mbyll shpejt: iu treguan dokumentet dhe iu shpjegua se një pjesë e shumës ishte regjistruar në emrin e vjehrrëve. Marsela e pranoi situatën pa debat. Pagesa mujore prej tridhjetë mijë lekësh u bë një rresht i pandryshueshëm në buxhetin e saj. Ajo mësoi të jetonte nga paga në pagesë, duke i shtyrë dëshirat personale për një kohë të pacaktuar.
Vitet kaluan kështu — të qeta, të njëtrajtshme, me një ndjesi boshllëku që nuk largohej. Deri sa, në fillim të janarit, pranë hyrjes së pallatit, e thirri Ina Qosja. Zakonisht e qetë dhe e matur, këtë herë ajo dukej e shqetësuar. Kur mori vesh se Marsela po përgatitej të shkonte te vjehrrit me zarfin e zakonshëm, Ina foli prerë:
— Mos shko. Mjaft më. Shiko më parë një regjistrim.
Marsela mbeti e habitur. Çfarë regjistrimi? Sistemi i kamerave në shtëpinë e fshatit ishte zhdukur prej kohësh nga mendja e saj — aplikacionin nuk e kishte hapur që nga dita kur humbi të shoqin. Ina ia kujtoi se dikur Krenari e kishte ndihmuar t’i lidhte kamerat me telefonin e saj, që ajo të mund të mbikëqyrte pronën kur ata mungonin. Së fundmi, duke rregulluar disa cilësime, ajo kishte hyrë rastësisht në arkiv.
Ajo që kishte parë, nuk e linte të qetë.
Marsela ndjeu një të ftohtë që i përshkoi trupin. Shtëpia ishte e mbyllur; çelësat i kishte vetëm ajo. Kamerat mbulonin oborrin, hyrjen dhe një pjesë të parcelës. Ina nuk pranoi të tregonte hollësi aty në rrugë — këmbënguli që Marsela ta hapte vetë aplikacionin dhe t’i shihte pamjet.
Pasi u ngjit në apartament, Marsela qëndroi gjatë me telefonin në dorë. Zemra i rrihte më shpejt se zakonisht. Rivendosi fjalëkalimin, gjeti arkivin e muajve të fundit dhe nisi regjistrimin.
Në ekran u shfaq oborri i njohur: grumbuj bore pranë gardhit, serra e mbuluar me najlon, porta metalike. Pastaj në pamje hynë njerëz. Marsela i njohu menjëherë.
Frymëmarrja iu çrregullua.
Ajo e rishikoi fragmentin edhe një herë, pastaj një tjetër, e më pas një të tretë. Datat, orët, fytyrat — gjithçka ishte e qartë. Në mendje i vërshuan fjalët që kishte dëgjuar për vite me radhë: justifikime, kërkesa për ndihmë, ankesa për vështirësi. Tani, çdo detaj po formonte një tablo krejt tjetër.
Marsela e uli ngadalë telefonin mbi tavolinë. Jashtë binte borë, dhoma mbante erë mandarinash, por ndjenja e festës ishte zhdukur. Pesë vite kishte jetuar pa bërë pyetje. Pesë vite kishte paguar me përpikëri, pa verifikuar asgjë.
Tani, përgjigjet ishin përpara saj.
E kuptoi se nuk do të shkonte më me zarf. Fillimisht duhej një bisedë. E qetë, e saktë, pa shpërthime emocionale. Ajo dinte të merrej me shifra dhe dokumente; do të dinte ta zgjidhte edhe këtë.
Marsela iu afrua dritares dhe vështroi oborrin e mbrëmjes. Brenda saj përziheshin dhimbja dhe lehtësimi. Kamerat, që dikur i dukeshin tepricë kujdesi, tani i kishin dhënë qartësi.
Ndonjëherë, vërtet, është më mirë të shohësh sesa të hamendësosh.
Në pamje dukej qartë një SUV i errët që ndalonte para portës së shtëpisë së fshatit. Data shënonte nëntor. Ora — dy e gjysmë pasdite. Nga makina zbriti Besnik Dervishi, i cili hapi portën me çelës dhe futi brenda një burrë të panjohur. Pas pak, në oborr hyri edhe një automjet tjetër. Njerëzit shikonin terrenin, kontrollonin serrën, rrotulloheshin rreth shtëpisë duke gestikuluar me gjallëri. Kamera pranë hyrjes regjistroi momentin kur Teuta Sota hynte brenda me një dosje dokumentesh në dorë.
Marsela i ndiqte pamjet në heshtje. Asnjëherë vjehrrit nuk i kishin thënë se shkonin atje. Përkundrazi, e kishin bindur se shtëpia rrinte bosh, se po dëmtohej nga koha, se mbi të rëndonin gjithnjë e më shumë…