Pagesat për shërbime dhe detyrimet mujore, sipas tyre, përbënin një barrë të padurueshme. Pikërisht për këtë arsye, shpjegonin vazhdimisht, ndihma e saj ishte “jetike”.
Marsela hapi skedarin pasues. Dhjetor. Të njëjtët njerëz shfaqeshin sërish në pamje. Këtë herë, një burrë mbante një metër ndërtimi dhe po matte fasadën e shtëpisë. Një tjetër fotografonte dritaret nga kënde të ndryshme. Pastaj pamja ndryshoi: në verandë ishte vendosur një tavolinë, mbi të disa shishe dhe gota plastike. Dikush qeshte, dikush ngrinte dolli. Shkallët ishin pastruar nga bora dhe shtegu ishte spërkatur me rërë, i rregullt, i kujdesshëm.
Marsela mbylli sytë për një çast. Në mendje i erdhën fjalët e Teuta Sotës: “Ne nuk shkojmë më atje, është shumë e rëndë për ne. Çdo gjë na kujton Krenarin.” Sa herë e kishte dëgjuar këtë fjali? Sa herë, duke dërguar para, kishte parë fytyra të ngrira në dhimbje?
U ngrit dhe filloi të ecte ngadalë nëpër dhomë. Brenda saj nuk po rritej dëshpërimi, por një përqendrim i ftohtë dhe i kthjellët. Zakonet e vjetra të punës me shifra kërkonin prova. Hapi dosjen në laptop, aty ku prej vitesh ruante mandatet dhe transfertat. Çdo pagesë ishte e shënuar me kujdes. Çdo datë e regjistruar.
Pesë vjet. Gjashtëdhjetë muaj. Tridhjetë mijë. Numrat u rreshtuan njëri pas tjetrit dhe shuma përfundimtare e bëri të shtrëngonte buzët. Me ato para mund të kishte rregulluar banesën, të kishte bërë pushime, ose të ishte kujdesur për shëndetin e vet. Në vend të kësaj, paratë kishin shkuar tek njerëz që, sipas pamjeve, po përdornin pronën e saj pa dijeninë e saj.
Të nesërmen në mëngjes, Marsela telefonoi në punë dhe mori një ditë pushimi. Pastaj thirri vjehrrin.
— Do të vij sot, — tha me zë të qetë. — Duhet të flasim për shtëpinë.
Në anën tjetër të linjës ra heshtje.
— Çfarë ka shtëpia? — pyeti me kujdes Besnik Dervishi.
— Do ta diskutojmë ballë për ballë.
Rruga iu duk më e gjatë se zakonisht. Nga dritarja e autobusit, Marsela nuk mendonte për grindje apo akuza, por për drejtësi. Nuk kishte dëshirë të bërtiste. I duhej vetëm e vërteta.
Në apartamentin e vjehrrëve ndihej era e qepëve të skuqura dhe e ilaçeve. Teuta Sota e priti me një vështrim të habitur.
— Erdhe pa paralajmëruar… Ka ndodhur gjë?
Marsela hoqi pallton, e vari me kujdes dhe hyri në dhomë.
— Po, ka ndodhur, — tha qetësisht. — Pashë pamjet nga kamerat.
Besniku u zbeh.
— Çfarë pamjesh?
Ajo nxori telefonin, hapi videon dhe e vendosi mbi tavolinë. Pamjet rridhnin njëra pas tjetrës: makina e madhe, metri ndërtimor, e qeshura në verandë. Dhoma u mbush me heshtje, e vetmja gjë që dëgjohej ishte tik-taku i orës.
— Më thatë se nuk shkoni më atje, — foli Marsela. — Se shtëpia është bosh. Se ju është e pamundur të ktheheni.
Teuta u ul rëndë në karrige.
— Ne… donim ta shisnim, — tha me zë të ulët. — Na duhen para.
— Ta shisni? — Marsela ngriti vetullat. — Pa miratimin tim?
Besniku u përpoq të fliste i pari.
— Mendonim se ti nuk e përdor gjithsesi. Dhe borxhet… e di vetë sa vështirë e kemi.
Marsela e vështroi drejt e në sy.
— E di saktësisht sa kam paguar për pesë vjet. Dhe e di që shtëpia është në emrin tim dhe të Krenarit. Pas vdekjes së tij, pjesa e tij më takon mua. Ju nuk keni të drejtë të merrni vendime pa mua.
Ai uli sytë.
— Nuk kemi firmosur asgjë, — murmuriti. — Vetëm ua kemi treguar disa blerësve të mundshëm.
— Dhe keni festuar? — shtoi ajo qetë.
Askush nuk u përgjigj.
Marsela nuk ndjente zemërim. Vetëm lodhje nga një pandershmëri e zgjatur.
— Që nga sot, pagesat ndalen, — tha prerë. — Nëse ekzistojnë dokumente reale për borxhe, do t’i verifikojmë me një jurist. Nëse jo, kjo bisedë mbyllet këtu.
Teuta nxori një psherëtimë të dridhur.
— Ne jemi familje…
— Familja nuk gënjen, — u përgjigj Marsela me qetësi.
U ngrit. Askush nuk u përpoq ta ndalte.
Sapo doli jashtë, thithi thellë ajrin e ftohtë. I dukej sikur një peshë e madhe i ishte hequr nga supet. Për herë të parë pas shumë vitesh, kishte vepruar jo nga ndjenja e fajit, por nga arsyeja.
Në javët që pasuan, ajo iu drejtua një noteri, hapi arkivat dhe shqyrtoi dokumentet. Rezultoi se fletëdetyrimi ishte hartuar me shkelje dhe nuk kishte vlerë ligjore. Krenari kishte marrë vërtet një kredi, por detyrimi ishte shlyer nga siguracioni pas vdekjes së tij. Vjehrrit e kishin fshehur këtë fakt.
Kur juristi ia konfirmoi përfundimin, Marsela nuk ndjeu fitore, por hidhërim. Pesë vite besimi u shkatërruan brenda një çasti.
Vendosi të shkonte në shtëpinë jashtë qytetit.
Bora ishte e trashë, por shtegu ishte i hapur. Marsela hapi portën me çelësin e saj. Oborri dukej i mirëmbajtur; dikush e pastronte rregullisht.
Brenda mbante erë druri dhe ftohtësi. Ajo kaloi nga një dhomë në tjetrën, duke prekur muret me pëllëmbë. Aty Krenari kishte qeshur, ishte grindur me mjeshtrat, kishte ndërtuar plane. Kjo shtëpi ishte krijuar për të ardhmen e tyre, jo për…