Taulant Dushku u nda nga gruaja e parë me arsyetimin e çuditshëm se ajo nuk e donte sa duhet. Kështu e shprehu vetë: “Shumë pak!”
Ai kishte nevojë për më tepër përkëdhelje, më shumë vëmendje e përkushtim. Që i vogël, nga e ëma kishte mësuar se bashkëshortja ideale duhet ta respektojë burrin, ta dojë pa kushte, të mbajë shtëpinë në rregull, të gatuajë, të lajë, të lindë e të rrisë fëmijë. Dhe mbi të gjitha, të jetë e bindur, e butë dhe e sjellshme. Diçka si Hirushja e përrallave.
Kur njohu Diella Pano, Taulanti u bind se më në fund e kishte gjetur gruan që përputhej me atë përfytyrim. E ndoqi për një vit të tërë, e mbuloi me vëmendje dhe mendoi se e njihte deri në detaj.
Por pas dasmës, sapo filluan jetën më vete, realiteti doli ndryshe. Diella i kryente detyrat e saj, pa diskutim, por sipas Taulantit në gjithçka mungonte ngrohtësia që ai priste.
Ajo kthehej me vrap nga puna, përgatiste me nxitim darkën dhe ia shtronte. Në fillim ai hante pa fjalë, por durimi nuk i zgjati shumë.
— Nuk dua më këto patate! Edhe makaronat m’u bënë të padurueshme! U lodha! Unë dua sarma!
— Taulant, zemër, — i përgjigjej ajo me qetësi, — sarmatë do t’i bëj në fundjavë, madje më shumë që të na dalin për disa darka. Tani mos u zemëro. Edhe unë sapo dola nga puna, kam vrapuar gjithë ditën, pastaj dyqani, radhët…
— Mos gjej justifikime! Duhet t’ia dalësh me të gjitha! Nëse s’të del koha, zgjohu më herët! Nëna ime çohej me agimin që të gatuante për gjithë ditën. Dhe jo çfarëdo ushqimi, por vetëm ato që pëlqenim secili. Po t’i kishte servirur babait tim këto makarona me këto qofte, do t’i kishte hedhur në kokë!
— Provoje një herë, — ia ktheu Diella me sy kërcënues, — se pastaj do të duhet të kapësh tiganin që do të vijë pas!
— Ja pra, — buzëqeshi me ironi ai, — për këtë po them: s’je aspak siç duhet…
— Gjeje një tjetër atëherë, — ia preu ajo e lënduar.
Diella nuk dinte të mbante mëri gjatë. Ajo i quante shpërthimet e të shoqit si pjesë e përshtatjes së dy karaktereve të ndryshme. Përpiqej me sinqeritet të ishte në lartësinë e pritshmërive të tij. Derisa në jetë erdhën binjakët.
Një foshnjë kërkon përkujdesje të pandërprerë; kur janë dy, gjithçka dyfishohet. Ditët e Diellës kalonin sa hap e mbyll sytë. Shpesh nuk arrinte të pastronte shtëpinë, të hekuroste rrobat apo të përgatiste pjatat e preferuara të Taulantit — sarmatë, mishin e pjekur, gjithë ato teka të tij.
Taulanti për një kohë të gjatë heshti, por pakënaqësia brenda tij sa vinte e shtohej, dhe ishte vetëm çështje kohe që ajo të shpërthente.