Pakënaqësia që i ziente përbrenda nuk vonoi të merrte formë. Pas dy a tre muajsh, Taulant Dushku shpërtheu hapur:
– Të ka hipur mendja në majë të kokës, – i tha me ton të ashpër. – Rri gjithë ditën në shtëpi dhe e ke kthyer në rrëmujë! Unë çaj shpinën në punë, ndërsa këtu s’ka asgjë për të ngrënë. Ha vetë qullin tënd! Apo mendon se nuk fitoj mjaftueshëm për të vënë mish në tavolinë?
Diella Pano, me sytë e skuqur nga pagjumësia, u përpoq të ruante qetësinë.
– Taulant, djemtë janë ende foshnje. Kërkojnë vëmendje çdo minutë, ditë e natë. Jam e lodhur, mezi fle. Nuk kam asnjë ndihmë nga ty. Duhet vetëm pak durim; kur të rriten, gjërat do të marrin drejtim, – i tha me zë të butë.
– Durim? Po flet seriozisht? Mos harro kush e mban këtë shtëpi! Çfarë ndihme pret prej meje? Mjafton që ju siguroj bukën!
– Janë fëmijët e tu, Taulant, – këmbënguli ajo. – Ke përgjegjësi ndaj tyre. Duhet të jesh pranë tyre.
Ai qeshi me përçmim.
– Të mitë? Kush e di… Me ju gratë nuk i dihet kurrë, – hodhi fjalët si helm dhe përplasi derën pas vetes.
Në të vërtetë, ai nuk besonte atë që tha; thjesht donte ta vinte në vendin e vet. Por për Diellën ato fjalë ranë si goditje e rëndë. U ndie e fyer thellë. Dhe mori vendimin për divorc.
– A je në vete? – reagoi ai, i habitur. – Kush do të të dojë me dy fëmijë? Mos guxo të kthehesh më pas tek unë!
Ajo nuk u kthye. As nuk i kërkoi ndihmë. U zhvendos te prindërit, të cilët e mbështetën dhe e ndihmuan të rriste djemtë.
Taulanti paguante detyrimin financiar, por për ta ulur shumën, la punën e mëparshme dhe u punësua roje me rrogë më të vogël. Ditët jashtë turneve i mbushte me punë të padeklaruara, për të siguruar të ardhura për vete.
Për fëmijët foli vetëm një herë, kur e ëma e pyeti:
– Si i kam nipërit, bir? Duhet të kenë nisur të vrapojnë tashmë?
– Harroji, mama. Mos më pyet më. U dërgoj lekët çdo muaj dhe kaq mjafton.
– Si mund të flasësh kështu? Janë gjaku yt! Duhet t’i takosh, përndryshe do të rriten pa njohur të atin.
– S’i kam borxh askujt asgjë. Diella vetë i la pa baba. Le t’i rrisë si të dojë…
Dy vjet më pas, i lodhur nga kontrolli i vazhdueshëm i nënës, Taulanti u martua sërish. Gerda Basha i përmbushte të gjitha kërkesat e tij: gatuante për mrekulli, mbante shtëpinë përherë të rregullt, kujdesej për të pa pushim. Dhe e adhuronte. Aq shumë sa, pas disa vitesh, ai nisi të ndiente sikur po mbytej nga ajo dashuri.
Gerda donte të dinte çdo hap të tij, çdo mendim që i kalonte nëpër kokë. E vëzhgonte ku hidhte sytë dhe me kë fliste. Xhelozia e saj ishte e pamëshirshme.
Madje edhe ardhja në jetë e një fëmije nuk e zbuti aspak natyrën e saj…