Pas shtatë vitesh të jetuara nën hijen e kontrollit të saj të pamëshirshëm, Taulant Dushku vendosi t’i jepte fund martesës. Ishte lodhur së ndieri veten si në kafaz dhe kërkoi divorcin pa u menduar dy herë. As nuk e vrau mendjen se tashmë do t’i duhej të paguante pension ushqimor edhe për një fëmijë tjetër; dëshira për t’u ndier i lirë ishte më e fortë se çdo llogari financiare.
Siç kishte bërë më parë, pas ndarjes u shkëput krejtësisht nga i biri. Vitet kaluan me shpejtësi. Taulanti, që tani të gjithë e thërrisnin me seriozitetin e moshës, nuk u martua më. Lidhej me gra, po. Por asnjë lidhje nuk zgjaste: afrohej me lehtësi dhe largohej po aq lehtë. Gratë me fëmijë as që i merrte në konsideratë. Sipas tij, nuk kishte pse të mbante mbi supe barrën e fëmijëve të të tjerëve.
Vetëm një herë u dashurua vërtet. Hana Qosja ishte e jashtëzakonshme. Për afro gjashtë muaj u takuan rregullisht dhe ai madje guxoi të mendonte për fejesë. Por sapo mësoi se ajo kishte një vajzë që jetonte me gjyshërit, u tërhoq menjëherë.
Hana u përpoq ta bindte se e bija nuk do të ndërhynte në lumturinë e tyre, se do të vazhdonte të rrinte me prindërit e saj. Por Taulanti mbeti i palëkundur.
— Jo, Hana. Sot prindërit e tu janë gjallë, po nesër? Ç’ndodh më pas? Do të ma hedhësh vajzën në kurriz? Kurrsesi!
Dhe kështu vazhdoi jeta e tij. Përcolli prindërit për në banesën e fundit. Shlyeu detyrimet e pensioneve ushqimore. Doli në pension edhe vetë. Me kalimin e viteve, gratë nuk e tërhiqnin më si dikur. Por as të gatuante për vete, as të merrej me pastrime nuk kishte dëshirë. Fuqitë po e linin dalëngadalë dhe shëndeti nuk ishte më ai i pari.
Atëherë i lindi një mendim: të gjente Gerda Bashën. Ndoshta ishte ende vetëm. Ndoshta ajo dashuri e tepruar që dikur e kishte mbytur, tani do t’i hynte në punë…
Shkoi në adresën e vjetër dhe trokiti. Derën ia hapi një djalë i ri.
— Gerda… zonja Gerda Basha është në shtëpi? — pyeti ai, paksa i stepur.
— Mami ndërroi jetë vitin e kaluar, — u përgjigj i riu. — Po ju kush jeni?
Taulanti mbeti pa fjalë.
— Unë? Askush…
Teksa kthehej në shtëpi, mendimet nuk e linin të qetë. “Nëse ky qenka rritur kaq shumë, si do të jenë bërë djemtë e Diella Panos? Ata janë edhe më të mëdhenj…” bluante me vete.
Për disa ditë rresht nuk arriti ta largonte këtë mendim nga koka. Më në fund vendosi ta kërkonte Diellën. Të paktën t’i shihte djemtë. “Kam të drejtë, në fund të fundit,” arsyetonte.
Qëndroi gjatë para derës së saj, duke hezituar të shtypte zilen. Zemra i rrihte fort, si dikur. Më në fund, me një frymëmarrje të thellë, e shtypi butonin.
Dera u hap menjëherë. Përballë qëndronte Diella. Vitet nuk e kishin ndryshuar shumë. Ende e hijshme, me ato gropëzat e lehta në faqe. Vetëm disa rrudha të holla i kishin zbukuruar fytyrën dhe fijet e para të thinjave i dukeshin mes flokëve…