– Taulant? – sytë e Diella Panos u zgjeruan nga habia. – Mos vallë të ka rënë ndër mend?
– Të më ketë rënë ndër mend çfarë? – u hutua ai.
– Sot kam përvjetorin. Një datë e rrumbullakët. Mos erdhe për këtë?
Ai pohoi me nxitim, megjithëse deri në atë çast s’e kishte ditur fare që ajo festonte ditëlindjen.
– Po, sigurisht… për këtë.
– Atëherë hyr. Të gjithë janë mbledhur. Do të të prezantoj unë apo do flasësh vetë?
– Do… do t’ia dal vetë, – belbëzoi Taulant Dushku.
Sapo kaloi pragun e sallonit, një ndjesi e ftohtë i përshkoi trupin dhe gjunjët iu drodhën lehtë.
Rreth tryezës së shtruar për festë qëndronin dy burra pothuajse identikë në pamje, bashkëshortet e tyre dhe disa fëmijë të vegjël – nipërit e tij. Pak më tej ishte ulur edhe Nard Kryeziu, djali i Gerda Bashës; doli se vëllezërit kishin vite që mbanin lidhje me njëri‑tjetrin. Në krah të Nardit rrinte gruaja e tij shtatzënë.
Të gjithë kthyen kokën drejt të panjohurit. Vështrimet ishin të hapura, kureshtare, madje miqësore.
– Të dashur, – tha Diella, me tonin e zonjës së shtëpisë, – ky është…
Taulanti e kapi instinktivisht nga dora, duke e ndërprerë.
– Një mik i vjetër i zonjës së ditëlindjes, – e mbylli ai fjalinë. – Kalova ta përgëzoj.
Më vonë, në kuzhinë, kur njëri nga djemtë e ndoqi të ëmën për të nxjerrë tavën me mish, ai e pyeti me zë të ulët:
– Mami… është ai?
– Kush “ai”? – bëri ajo sikur s’kuptoi.
– Babai ynë.
Diella psherëtiu.
– Ç’të them, bir… Po, ai është babai juaj biologjik. Pas më shumë se tridhjetë vitesh u shfaq për herë të parë.
– Çfarë kërkon tani?
– Nuk e di.
– Do ta marr vesh unë.
– Mos e prish festën. Ndoshta thjesht i është zgjuar ndërgjegjja…
Taulanti e kaloi gjithë ditën mes djemve dhe nipërve. Kur u kthye në shtëpi, ndihej i çoroditur. Nuk e mundonin as pendesa, as mall për vitet e humbura. Mendjen ia pushtonte diçka krejt tjetër.
Para syve i dilnin tre burra të rritur, të sistemuar mirë në jetë, për të cilët kishte paguar alimentacion plot tetëmbëdhjetë vjet. Tetëmbëdhjetë! Zyrtarisht, pa mungesë.
Një mendim i ri i lindi, i papritur dhe i pangopur: “Tani që janë në këmbët e tyre, pse të mos ma kthejnë disi borxhin?”
Madje iu mbush kraharori me një lloj entuziazmi për mundësitë që i hapeshin.
Por asgjë nuk arriti të bënte. Po atë natë, në gjumë, zemra e tij pushoi së rrahuri.
Gjithçka mori fund në heshtje.