– Kush mendon se je ti që jep urdhra në shtëpinë time?! – bërtiste me të madhe njerka, Shpresa Bushati, duke iu hakërryer Eriola Qosjes. – Po i them Kastriotit dhe ai të nxjerr jashtë për veshi! Na u bëre zonjë shtëpie tani!
– Përkundrazi, kjo është shtëpia ime, – ia ktheu Eriola me zë të prerë dhe të qetë. – Ma ka lënë mamaja me trashëgimi. Ju këtu nuk keni asnjë të drejtë. Mblidhni gjërat dhe largohuni menjëherë.
– Kastriot! Kastriot! – ulëriu Shpresa me ton teatral. – Vajza jote e çmendur po më poshtëron dhe po më përzë nga shtëpia! Zgjidhe këtë punë tani, sepse unë nuk e duroj një sjellje të tillë!
Prindërit e Eriolës u ndanë kur ajo ishte vetëm dhjetë vjeçe. Për të voglën, ndarja nuk u përjetua si tragjedi. Përkundrazi, banesa u mbush me qetësi; britmat dhe grindjet e përditshme morën fund. Nëna e saj, e çliruar nga tensionet, papritur nisi të kishte sukses në punë.
Së bashku me disa mike, ajo themeloi një biznes floristike që shumë shpejt mori hov. Nuk merreshin thjesht me buqeta; ato dekoronin harqe dasmash, salla banketesh dhe evente të mëdha. Fitimet u shtuan gradualisht dhe pas tre vitesh arritën të blinin një serrë të tyren. Filluan të importonin varietete të rralla bimësh nga jashtë dhe zgjeruan aktivitetin edhe në dizajn peizazhi.
Kur Eriola mbaroi gjimnazin, ato tashmë ishin zhvendosur në një shtëpi jashtë qytetit. Jetesa e tyre nuk ishte luksoze në kuptimin ekstravagant, por ishte e rehatshme dhe e sigurt.
Eriola vendosi të studionte për mjekësi veterinare. Nëna e saj do të kishte dashur që vajza të vazhdonte rrugën e biznesit familjar, por nuk i bëri presion. Që fëmijë, Eriola kishte pasur një lidhje të veçantë me kafshët: në oborrin e tyre kishte pasur mace, qen, madje edhe një akrep. Thyerja e ëndrrave të saj nuk ishte opsion.
Pastaj erdhi goditja e rëndë: mjekët i zbuluan kancer. Gruaja e re dhe plot jetë u shua brenda pak muajsh, duke lënë pas një boshllëk të madh.
Edhe pse ende nën moshë madhore, Eriola u bë trashëgimtare e pjesës së biznesit, e shtëpisë dhe e kursimeve bankare. Për të mos e lënë vetëm vajzën, Kastriot Sinani u transferua në shtëpinë e saj dhe qëndroi aty. Ndërkohë, Eriola ndryshoi drejtimin e studimeve, duke zgjedhur dizajnin e peizazhit për të vazhduar një nga degët e kompanisë së nënës. Ajo mori përgjegjësinë e këtij sektori dhe punoi me përkushtim, si një mënyrë për ta nderuar kujtimin e saj.
Me të atin kishte marrëdhënie të mira. Edhe ai i donte kafshët po aq sa ajo. Për më tepër, Eriola nuk e përballonte dot idenë e vetmisë, edhe pse tashmë ishte në moshë madhore dhe Kastrioti mund të ishte larguar në çdo kohë.
Megjithatë, gjatë shtatë viteve që kishin kaluar nga vdekja e ish-bashkëshortes së tij, Kastrioti nuk kishte shprehur asnjëherë dëshirën për t’u shpërngulur. I pëlqente mënyra si rridhnin gjërat. Dhoma e tij e vjetër në apartamentin komunal i sillte kujtime të hidhura; prej vitesh e jepte me qira për studentë, duke siguruar një të ardhur shtesë.
Kur ai vendosi të udhëtonte me miqtë e rinisë drejt qytetit të lindjes, Eriola u gëzua sinqerisht. Babai rrallë dilte apo udhëtonte pa të. I dukej sikur kjo do t’i bënte mirë, sepse ajo kishte përshtypjen se…