…se ajo kishte përshtypjen se i ati e kishte braktisur jetën e vet personale për t’iu përkushtuar vetëm asaj. Për vite me radhë ai kishte hequr dorë nga çdo rehati apo marrëdhënie, duke e vendosur vajzën në qendër të gjithçkaje. Por këtë herë, kthimi i tij do ta linte vërtet pa fjalë.
Nga udhëtimi në qytetin e lindjes, Kastriot Sinani nuk u kthye vetëm me kujtime. Ai u rikthye si burrë i martuar. Gjatë dy viteve të fundit, pa i treguar askujt, kishte ringjallur lidhjen me dashurinë e tij të parë.
Gruaja, Shpresa Bushati, sapo ishte ndarë nga bashkëshorti dhe kishte mbetur me dy vajza. Megjithëse nuk ishin më fëmijë – Bleona Frashëri ishte njëzet vjeçe, ndërsa Hana Elezi gjashtëmbëdhjetë – ato vazhdonin të jetonin me të ëmën.
Sapo u sistemua në shtëpi, Kastrioti e njoftoi Eriolën për ndryshimin në jetën e tij dhe, me një ton pothuaj lutës, e pyeti:
– Do të të shqetësonte nëse Shpresa me vajzat do të vinin të jetonin këtu? Shtëpia është e madhe, zor se do ta ndiesh praninë e tyre. Për më tepër, ato i duan kafshët. Nuk ke pse merakosesh për qentë e tu.
Eriola u përpoq të ruante qetësinë.
– Nuk e njoh ende gruan tënde, por jam gati t’i jap një mundësi bashkëjetesës. Si quhet saktësisht? Shpresa është emri i plotë?
– Po, Shpresa, – u përgjigj ai. – Nuk i pëlqen formaliteti me mbiemër. Thirre thjesht Shpresa.
Muajt e parë pas shpërnguljes së tyre kaluan pa trazira. Shpresa dhe vajzat silleshin me kujdes të tepruar, pothuaj me përulësi. Me Eriolën ishin të sjellshme, madje përpiqeshin ta ndihmonin në gjëra të vogla.
Por me kalimin e kohës, sjellja e tyre ndryshoi. Filluan të vepronin si pronare të vërteta të shtëpisë. E para që hodhi hapin ishte Shpresa, e cila një mbrëmje deklaroi se Eriola duhej të ndërronte dhomë.
– Pse duhet ta kesh ti dhomën më të madhe në katin përdhes, me garderobë, banjë e tualet privat? – tha ajo me ton të prerë. – Ngjitu lart, pranë vajzave. Këtë hapësirë do ta përdorim unë dhe Kastrioti.
Eriola e pa drejt në sy.
– Për çfarë arsyeje? Që kur u ble kjo shtëpi, ajo dhomë ka qenë e imja. Kështu do të mbetet.
Pastaj shtoi, më e qetë:
– Aty janë vendosur posaçërisht dyer franceze që hapen në kopsht, që të nxjerr qentë lehtësisht. Ju për çfarë ju duhen?
Shpresa shpërtheu:
– Dollapi ynë nuk më mjafton! Ti gjithsesi rrallë je në shtëpi. Pse duhet të të lëshoj unë vend? Duhet të më respektosh. Jam gruaja e babait tënd!
Eriola nuk hyri në debat të gjatë. Të nesërmen thirri një bravandreqës dhe vendosi një bravë të re në derën e dhomës së saj. Më pas bisedoi seriozisht me Kastriotin, duke i kërkuar të vinte kufij.
Shpresa Bushati u tërbua, por nuk pati zgjidhje tjetër veçse ta pranonte faktin. Që nga ajo ditë, marrëdhënia mes tyre u ftoh ndjeshëm.
Rreth një muaj më vonë, Eriola u sëmur lehtë dhe u detyrua të punonte nga shtëpia. Gjatë një videokonference me një klient, ndodhi një incident tjetër.
Hana po përgatitej të dilte dhe lëvizte pas shpinës së saj vetëm me të brendshme. Klienti fillimisht u hutua, pastaj me shumë takt e vuri në dijeni Eriolën për situatën. Ajo u skuq nga turpi dhe e shtyu takimin për një orë tjetër.
Sapo mbylli kompjuterin, doli nga vetja.
– Hana, a e ke humbur fare arsyen? – bërtiti ajo. – Nuk e sheh që jam në takim? Mund të visheshe të paktën, ose më mirë fare të mos hyje në këtë dhomë kur unë jam duke punuar.