Hana nuk u tërhoq.
– Dhe kush je ti që më jep urdhra? – ia ktheu me sfidë ajo. – Je këtu si mysafire, mos e harro. Unë do t’i them xhaxha Kastriotit që po krijon sherr pa arsye.
Eriola e pa drejt e në sy, pa e ngritur zërin kësaj here.
– Të duket kështu? Shtëpia ku po rri është në emrin tim, – tha qetë, por prerë. – Edhe makina me të cilën lëviz babai është e imja.
Hana shpërtheu në të qeshura tallëse.
– Mos gënje! Mami ka thënë që xhaxha Kastrioti është ai me para. Ti vetëm përpiqesh të dukesh e rëndësishme. Hajde, provo të na nxjerrësh jashtë, të shohim sa e zonja je!
Në vend që ta vazhdonte përplasjen, Eriola heshti. Një mendim i ftohtë i kaloi nëpër mendje: sa e mbrojtur ishte realisht? A ishte çdo gjë ligjërisht e qartë, apo vetëm po mbështetej te fjalët e së ëmës?
Të nesërmen shkoi të takonte Kujtim Peshkatarin, mik i vjetër i nënës dhe avokatin e familjes. Ai kishte ndjekur çështjet e kompanisë që nga fillimi dhe kishte qenë pranë saj edhe kur u hap çështja e trashëgimisë.
– Xhaxha Kujtim, dua të jem e sigurt për diçka, – nisi ajo pa hyrë në hyrje të gjata. – Jam e vetmja trashëgimtare e mamit, apo jo?
Ai uli syzet dhe e pa me kujdes.
– Patjetër. Prindërit e tu janë divorcuar prej vitesh dhe nuk ka trashëgimtarë të tjerë të drejtpërdrejtë, – u përgjigj me qetësi.
– Po nëse më ndodh diçka mua? – këmbënguli Eriola. – Kujt i kalon gjithçka?
Avokati buzëqeshi me hidhërim.
– Mos i sill në mendje gjëra të zeza, bija ime.
– Dua ta di. Madje kam vendosur të bëj testament, – tha ajo vendosmërisht. – Pasuria le t’i kalojë një strehe për kafshët endacake. Ndërsa pjesët e biznesit dua t’i ndahen Majlinda Qosjes dhe Teuta Priftit. Ato e nisën gjithçka me mamin. Është e drejtë.
Kujtimi e pa gjatë, pastaj tundi kokën.
– Nëse je e sigurt, do ta përgatisim menjëherë.
Dokumentet u hartuan dhe u firmosën po atë ditë. Në mbrëmje, Eriola vendosi ta bënte të ditur në shtëpi.
Babai ishte ulur në sallon me Shpresa Bushatin dhe vajzat e saj. Atmosfera dukej e qetë, thuajse familjare.
– Babi, a ke menduar ndonjëherë të bësh testament? – pyeti ajo, sikur po fliste për diçka të zakonshme.
Shpresa reagoi menjëherë.
– Ç’janë këto fjalë? Do ta çosh në varr të atin me mendime të tilla? – shpërtheu ajo.
– Jo. Thjesht mendova se, meqë mami iku herët nga kjo botë, askush nuk është i paprekshëm, – tha Eriola. – Unë e kam bërë timin.
Sytë e Shpresës u ndezën nga kureshtja.
– Dhe kujt ia ke lënë gjithë atë pasuri?
– Një strehe për kafshët dhe dy mikeshave të mamit, me të cilat ngriti biznesin. Babai është burrë, nuk do ta ulja veten duke menduar se do të jetonte me paratë e mia.
Kastrioti nuk foli, por fytyra iu ngrys. Disa ditë më vonë, Eriola e gjeti duke hequr nga muret portretet e së ëmës dhe fotografitë familjare, duke i futur në dollap.
– Çfarë po bën? – iu hodh ajo. – Janë kujtimet e mamit!
Shpresa hyri pas tij me hapa të vendosur.
– I thashë unë t’i largojë ato fotografi të vjetra plot pluhur. Ka ardhur koha të jetojmë me të sotmen, jo me hijet e së shkuarës.
Fjalët ndezën një stuhi të re. Njerka fliste sikur ishte zonja e shtëpisë, pa e ditur – ose duke bërë sikur nuk e dinte – se gjithçka i përkiste Eriolës. Tonet u ashpërsuan, akuzat u shtuan dhe babai, i zënë mes dy zjarreve, mezi po arrinte ta mbante situatën nën kontroll.