Pas asaj përplasjeje, Kastriot Sinani mezi e qetësoi situatën dhe, me hapa të rënduar, trokiti në derën e dhomës së Eriolës. Hyri me kujdes, sikur çdo fjalë mund të shpërthente sërish si barut.
– Eriola, duhet të më kuptosh… Shpresa është grua e mirë. Thjesht nuk është mësuar ende me ndryshimin e shtëpisë. Zhvendosja nuk është e lehtë për askënd.
Ai mori frymë thellë dhe vazhdoi:
– Çdo grua dëshiron të ndihet zonjë në shtëpinë ku jeton. Është diçka e natyrshme. A nuk do të ishte mirë për ty të kishe sërish pranë një figurë që të kujdeset, që të japë ngrohtësi?
Eriola e pa drejt në sy.
– Po e mbron? – pyeti ftohtë. – Sinqerisht, nuk e prisja. Preke sendet e mamit pa më pyetur, brenda shtëpisë sime. Si mund ta mendosh një gjë të tillë?
– Bijë, ato vetëm rrinin aty e mbusheshin me pluhur. Sa do të vazhdosh të lëndohesh? Shpresa ka të drejtë, jeta vazhdon…
– Ajo mund ta vazhdojë jetën ku të dojë. Por jo këtu. Në këtë shtëpi nuk do të shkelë më. Nëse dëshiron të ikësh me të, je i lirë. Keni dy ditë kohë të mblidhni gjërat.
– Po na dëbon? – shpërtheu Kastrioti. – Shtatë vite kam jetuar për ty, jam munduar, kam bërë gjithçka. Dhe ti i hedh poshtë si të mos kenë vlejtur?
– Ti hodhe poshtë ndjenjat e mia. Edhe kujtimin e mamit. Për çfarë sakrifice flet? Shtatë vjet ke jetuar këtu pa paguar asgjë.
Ajo numëroi me zë të prerë:
– Ushqimet blihen me paratë e mia. Benzina paguhet prej meje. Makina është e mamit. Të duket e drejtë? Apo e ke bindur veten se je pronari i gjithë kësaj?
Pastaj shtoi me një ton akoma më të ashpër:
– Të zhgënjej: edhe sikur një ditë të mos jem më, asgjë nuk do të përfundojë në duart e tua. Falënderoje për këtë “familjen” tënde të re.
– E ke seriozisht? – murmuriti ai, ende i tronditur. – Pse kaq ashpër? Shpresa donte të bënte mirë. Ajo është gati të të pranojë si vajzën e saj.
Eriola buzëqeshi me ironi.
– Jam 24 vjeçe, baba. Nuk kam nevojë për përralla me njerka të dashura. Pse gruaja jote mendon se kjo shtëpi është e jotja? I ke thënë kështu?
Kastrioti uli sytë.
– Nuk e kam thënë hapur… Ajo vetë krijoi idenë se jam biznesmen. Nuk e kundërshtova.
– Atëherë tani përballu me pasojat. Do ta shohim sa do të zgjasë dashuria juaj në një dhomë me qira.
Dy ditët që pasuan qenë të mbushura me presion. Të afërmit përpiqeshin ta bindnin, Shpresa madje kërkoi falje me lot në sy. Edhe vajzat e saj, që deri dje e shihnin me ftohtësi, papritur u bënë të përzemërta.
Por Eriola nuk lëvizi nga vendimi. Mes britmave të Shpresës për “padrejtësinë e fatit”, ajo i përcolli jashtë pragut të shtëpisë.
Kur mësoi se do të duhej të jetonte në një dhomë të përbashkët me qira, Shpresa vendosi të kthehej në qytetin e saj të lindjes dhe atje kërkoi divorcin.
Më pas, Kastrioti iu lut vajzës ta pranonte sërish në shtëpi. Por Eriola zgjodhi qetësinë. Më mirë vetëm, sesa me surpriza dhe zhgënjime nën të njëjtën çati.