Tringa Zeneli sapo hodhi hapin brenda pragut të apartamentit, kur nga banja i erdhi zëri i Krenar Mëhillit.
Ai, sipas planit, duhej të ndodhej në fshatin e së ëmës dhe ta ndihmonte për të nxjerrë patatet nga gropa ku i ruanin për dimër.
Ngrohtësia e shtëpisë i përqafoi fytyrën e skuqur nga acari, por një të ftohtë i përshkoi kraharorin. Diçka nuk shkonte.
Ajo u afrua në majë të gishtave drejt derës së banjës dhe mbajti frymën.
— Madje më shkoi në mendje ta shisja apartamentin, vetëm që ta mbyllja njëherë e mirë këtë borxh të mallkuar.
Nga altoparlanti dëgjohej zë femre, por fjalët ishin të paqarta, si të mbuluara nga zhurma e ujit.
Tringa mbeti e ngrirë pranë derës.
— Nuk mund t’ia bëj këtë Tringës. Jam burrë, duhet ta zgjidh vetë. Do të gjej rrugëdalje pa shkuar në masa kaq ekstreme.
Gjatë gjithë viteve të martesës, Krenari nuk kishte përmendur asnjëherë ndonjë borxh. Ajo kishte besuar se mes tyre nuk kishte sekrete.
Biseda e dëgjuar e tronditi aq fort, sa nuk po arrinte të mendonte qartë. Fjalët “ta shisja apartamentin” i jehonin në kokë, të shqiptuara me një siguri që dukej sikur ishte menduar prej kohësh.
Pa bërë zhurmë, u tërhoq, veshi pallton e trashë dhe doli nga shtëpia me kujdes, duke e mbyllur derën lehtë që Krenari të mos kuptonte se ajo ishte kthyer dhe kishte dëgjuar gjithçka.
Era e akullt e dhjetorit i përvëloi faqet sapo doli në bulevard. Dritat e rrugës kishin nisur të ndriçonin trotuarin e mbuluar me dëborë.
Nën çizme bora kërciste, ndërsa fryma i dilte si re e bardhë përpara fytyrës. Ecën ngadalë mes pallateve të njohura, duke shmangur grumbujt e pastruar anash dhe pjesët e papastruara të trotuarit.
Kush ishte ajo grua? Dhe nga kishte dalë papritur një borxh kaq i madh?
Mendimet iu ndërprenë nga vitrina e ndriçuar e një dyqani lulesh. Iu kujtua se duhej të blinte një buqetë për përvjetorin e Zhaneta Dhramit.
Zhaneta nuk do t’ua falte kurrë nëse do të shkonin pa dhuratë e pa lule.
Hyri brenda. Aroma e trëndafilave të freskët dhe krizantemave mbushte ajrin. Zgjodhi një kompozim të madh me trëndafila të kuq, të kombinuar me krizantema të bardha dhe gjelbërim dekorativ. Pasi pagoi, mori buqetën dhe u nis sërish për në shtëpi.
Lulet përhapnin një aromë të ëmbël, që duhej t’i kujtonte festën e afërt, por ankthi nuk po e linte të qetë. Edhe pse po ecte në lagjen e saj, ku njihte çdo hyrje, çdo dyqan e çdo cep oborri, ndjente sikur ishte në një qytet të panjohur, ku gjithçka e zakonshme ishte bërë e huaj dhe kërcënuese.
Kur u kthye në apartament, Krenari ishte ulur në divanin e dhomës së ndenjjes përballë televizorit të ndezur. Mbi gju kishte vendosur një fletë dhe po shkruante me përqendrim.
Drita blu e ekranit i ndriçonte fytyrën e tendosur. Jashtë ishte errësuar plotësisht dhe në xhama pasqyroheshin dritat e shtyllave të rrugës.
Sapo dëgjoi hapat e saj në korridor, ai e palosi me nxitim fletën dhe e futi në xhepin e pasmë të tuta-ve. Lëvizjet i kishte të shpejta, të shqetësuara.
— U ktheve kaq shpejt sot? — pyeti Tringa, ndërsa hiqte pallton. — Mendova se do të rrije gjithë ditën te mamaja, duke nxjerrë patatet nga gropa.
— Shkova që herët në mëngjes. Para drekës mbarova punë, — u përgjigj ai shkurt, pa ia ndarë sytë televizorit. — Më solla një thes me patate,