…i vendosa në depo. Sot ishte akull aty brenda, më ngrinë gishtat duke gërmuar në atë gropë.
Tringa shkoi drejt kuzhinës, vendosi buqetën në lavaman që t’i hidhte ujë në vazo dhe më pas hodhi një sy në depo. Pranë murit, siç kishte thënë Krenari, qëndronte një thes i mbushur plot me patate, i lidhur fort në grykë.
U kthye në dhomën e ndenjjes dhe u ul pranë tij në divanin me kadife kafe, të cilin e kishin marrë me këste para tre vitesh. Krenari rrinte i shtrirë pas, me telekomandën që e rrotullonte pa pushim nëpër gishta, sikur të kërkonte diçka në ekran, por pa e pasur mendjen aty.
— Je mirë? — e pyeti ajo me zë të butë. — Kam përshtypjen se diçka po të mundon. Po të shoh ndryshe sot… Ndoshta do të ma thuash?
Ai e ktheu kokën vrullshëm. Në sytë e tij ajo dalloi për një çast një hije frike, që u zëvendësua menjëherë nga bezdia.
— Çfarë duhet të mos jetë në rregull? — ia preu ai me ton të ashpër. — Jam mirë. Thjesht jam lodhur nga puna, kaq. Më mirë shko në kuzhinë e ngroh supën, se kam uri.
Në zërin e tij kishte një vrazhdësi të qëllimshme, të panjohur për të. Zakonisht Krenari ishte i qetë, i përmbajtur, nuk ngrinte zërin dhe rrallëherë fliste rëndë pa arsye.
Pa thënë asnjë fjalë, Tringa u ngrit dhe hyri në kuzhinë. Nxori tenxheren me borsh nga frigoriferi, e vendosi mbi sobë dhe hapi gazin. Ndërsa supa filloi të ngrohej ngadalë, ajo mori disa nga patatet e sapoardhura dhe nisi t’i qëronte e t’i priste. Ishin të mëdha, me ngjyrë të verdhë të lehtë dhe lëkurë të hollë — një varietet i mirë, që Zhaneta Dhrami e mbillte prej vitesh në arën e saj.
Puna me duar e qetësonte, i largonte mendimet e rënda, por jo për shumë. Të nesërmen ishte përvjetori i rrumbullakët i vjehrrës dhe duhej përfunduar çdo përgatitje. Tringa nxori nga frigoriferi kofshët dhe copën e mishit për xhelatinë, që kishin zier gjatë gjithë natës. E pastroi mishin nga kockat dhe e ndau nëpër pjata, duke e rregulluar me kujdes.
Tenxherja gurgullonte lehtë mbi sobë. Jashtë dritares binte borë e imët, që ndriçohej nga drita e verdhë e llambës së oborrit. Netët e dimrit zakonisht i sillnin Tringës një ndjenjë qetësie, por atë mbrëmje një ankth i pashpjegueshëm i rrinte pezull në kraharor.
Papritur ra zilja e telefonit të Krenarit. Melodia u dëgjua qartë deri në kuzhinë.
— Alo… — zëri i tij vinte i mbytur. — Mos bërtit!
Tringa fiku gazin dhe doli në korridor. Ai tashmë po vishte xhupin e dimrit dhe po fuste këmbët në çizme.
— Ku po shkon në këtë orë? — e pyeti ajo nga pragu, duke mbajtur në dorë lugën e drurit. — Është pothuajse nëntë.
— Kam një punë për të mbaruar, — tha shkurt. — Kthehem shpejt. S’kam kohë tani.
Të nesërmen në mëngjes duhej të niseshin herët për në Peqin, për të festuar jubileun e Zhaneta Dhramit.
Para se të zbardhte dita, Krenari zbriti në oborr për të ndezur “Volgën” e vjetër. Nga dritarja, Tringa dëgjonte zhurmën e motorit që përpiqej të merrte jetë, por fikeshin pas pak çastesh.
Ndërkohë ajo sistemoi në një çantë të madhe me kuadrate gjithçka kishte përgatitur: pjatat me xhelatinë të mbështjella me peshqirë, tre lloje sallatash në enë plastike, byrekun me luleshtrydhe.
— Çfarë u bë? — thirri ajo, duke dalë nga hyrja me çantat e rënda në duar. — U ndez apo do të na duhet të shkojmë me autobus?