— U ndez, por mezi. U detyrova ta shtyja pak që të merrte jetë, — mërmëriti Krenar Mëhilli, ndërsa vendoste çantat në sediljen e pasme. — Bateria ka dhënë shpirt. S’do vonojë dita që do na duhet të blejmë një të re.
Brendësia e “Volgës” u ngroh ngadalë. Ngrohësja mezi frynte ajër të vakët dhe mbi xhamat u formua një shtresë e hollë avulli nga frymëmarrja e tyre.
Krenari voziste i heshtur. Herë pas here hapte pak dritaren dhe nxirrte tymin e cigares jashtë, duke shfryrë me nervozizëm sa herë ndonjë makinë i priste rrugën ose zvarritej para tij. Tringa tentoi disa herë të niste një bisedë, por përgjigjet e tij të shkurtra dhe toni i thatë e bënë të kuptonte se ai nuk kishte dëshirë për muhabet.
Kur mbërritën te pallati i Zhaneta Dhramit, oborri ishte mbushur me makina. Duket se të afërmit dhe fqinjët kishin ardhur prej kohësh.
Zhaneta i priti në prag me një shprehje të ngrirë në fytyrë.
— Gjithmonë me vonesë! — shpërtheu ajo, duke marrë çantat nga duart e Tringës. — Të ftuarit kanë më shumë se një orë që janë ulur në tavolinë dhe unë po ju pres. Tringa, shpejt në kuzhinë, ndihmoje Mimoza Gjeloshin me mezetë. S’po ia del dot e vetme.
Megjithëse kishte mbushur të shtatëdhjetat, Zhaneta ishte plot energji. Për vite me radhë kishte punuar si përgjegjëse magazine në kombinatin metalurgjik dhe ishte mësuar të urdhëronte e të mbante gjithçka nën kontroll.
— Mami, u bllokuam në trafik. Një makinë ishte prishur dhe kishin mbyllur rrugën, — u justifikua Krenari.
— Duhej të ishit nisur më herët, — ia ktheu ajo me ton këshillues.
Pas pak, vëmendja e saj u zhvendos te mysafirët e tjerë dhe nisi t’i sistemojë rreth tryezës së madhe në dhomën e ndenjjes.
Tringa kaloi sallatat e saj në tasa kristali, preu byrekun me luleshtrydhe në copa të rregullta dhe ndihmoi Mimozën të shpërndante gjithçka mbi tryezë.
Ishin mbledhur rreth pesëmbëdhjetë veta. Mbulesa e bardhë me dantella i jepte tryezës pamje solemne. Pjatat shkëlqenin, ndërsa në mes qëndronte torta e porositur në pastiçeri. Televizori ishte ndezur me zë të ulët, thjesht si sfond.
Kur më në fund të gjithë zunë vendet dhe Zhaneta u ul në krye të tavolinës, Krenari u ngrit për të bërë dollinë. Ai ngriti gotën e vogël, hapi gojën për të folur, por në atë çast ra zilja e derës.
— Duhet të jetë Hana Sinani nga kati i parë, — tha Zhaneta, duke u drejtuar nga korridori. — Më tha se do të kalonte për urim.
Mirëpo, dera sapo u hap, në apartament hyri me vrull një grua krejt e panjohur. Flokët i kishte të shpupuritur nga era dhe palltoja e saj ishte e mbuluar me borë të shkrirë.
Zhaneta u përpoq ta ndalonte, ta pyeste kush ishte dhe çfarë kërkonte, por e panjohura kaloi pranë saj me vendosmëri dhe hyri drejt e në dhomën e ndenjjes.
Ajo u ndal në mes të dhomës, hodhi një vështrim të shpejtë mbi të ftuarit e shtangur dhe më pas e nguli shikimin drejt e te Krenari.
— Mendove se nuk do të të gjeja?
Krenari mbeti i ngrirë me gotën në dorë, si statujë prej dylli. Ngjyra i iku nga fytyra, buzët iu zbardhën, ndërsa gota i dridhej dukshëm.
Të pranishmit shikonin pa folur, të hutuar nga skena që po shpalosej para syve të tyre.
— Teuta… — shqiptoi ai me zë të ngjirur, sikur fjalët t’i dilnin nga thellësia e tokës. — Si arritët të më gjeje?
Tringa u ngrit ngadalë nga karrigia, duke ndier se toka po i rrëshqiste nën këmbë.