Gruaja qëndronte në mes të sallonit, me çizmet ende të lagura nga bora, duke lënë njolla uji mbi parketin e lëmuar. Askujt nuk i shpëtoi fakti që po e ndotte dyshemenë, por asaj dukej se nuk i bëhej vonë për asgjë përveç arsyes që e kishte sjellë aty.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti Tringa Zeneli, duke e lëvizur shikimin nga i shoqi tek e panjohura. — Krenar, dua shpjegim tani. Kush është kjo grua dhe pse ka ardhur?
— Po ta them vetë kush jam, — foli Teuta Gjini me zë të prerë, duke kryqëzuar krahët mbi gjoks. — Jam nëna e djalit të tij. Dhe ky njeri është fshehur prej nesh prej vitesh. Borxhi i alimentacionit ka shkuar gati në gjysmë milioni lekë.
Fjalët ranë si çekan mbi tavolinë. Tringa u mbështet pas karriges, pastaj u ul ngadalë, sikur gjunjët nuk e mbanin më.
— Ti… ke një djalë? — zëri i saj mezi doli.
Krenar Mëhilli u drodh lehtë, si të ishte goditur. U ul rëndë në karrige, mbuloi fytyrën me duar dhe uli kokën.
— Mami… — mërmëriti me zë të shuar, duke iu drejtuar Zhaneta Dhramit. — Të lutem, më ndihmo.
Rrëfimi i Teutës nuk kishte asgjë të jashtëzakonshme, përveç turpit që mbante brenda.
Shumë vite më parë, para se Krenari të njihte Tringën, ai kishte jetuar në Fier me Teutën, në një bashkëjetesë pa kurorë. Punonte si mekanik në një uzinë makinash, merrnin me qira një dhomë të vogël dhe bënin plane për të ardhmen.
Kur ajo mbeti shtatzënë, ai ishte gëzuar. Fliste për martesë, për përgjegjësi, për shtëpi e familje. Premtonte se do të ishte baba i përkushtuar.
Por pas lindjes së djalit, diçka u thye. Ndoshta e trembi barra e re, ndoshta nuk e përballoi dot realitetin. Një ditë doli nga shtëpia dhe nuk u kthye më. U zhduk pa lënë gjurmë.
— Do ta shesim apartamentin, — tha Krenari me zë të lutur, duke parë Tringën në sy. — Tringë, do ta shesim shtëpinë tonë, do t’i jap çdo lek dhe kjo punë do të mbyllet njëherë e mirë.
— Ç’ke bërë vetë, përballoje vetë! — ia ktheu ajo ftohtë. — Për mospagesë të alimentacionit mund të përfundosh në burg. Sa për mua… tashmë nuk ka rëndësi.
Të ftuarit rrinin të ngurtësuar rreth tavolinës festive. Askush nuk guxonte të ndërhynte; sytë ishin ngulur në pjata, sikur aty të gjendej shpëtimi nga sikleti.
Zhaneta Dhrami e vështroi të birin gjatë. Në fytyrën e saj lexohej zhgënjim i thellë, turp dhe ajo dhimbje e heshtur që vetëm një nënë e kupton kur sheh fëmijën e saj të rritur të rrëzohet moralisht.
— Rri këtu, — i tha ajo më në fund Teutës. — Kthehem menjëherë.
Me hapa të ngadaltë shkoi drejt dhomës së saj. U ndal para murit ku varej një qilim i vjetër me motive orientale. Me kujdes ngriti cepin e poshtëm dhe kërkoi zarfin e fiksuar me gjilpërë. Aty mbante kursimet e jetës.
Zgjidhi lidhësen, nxori tufën e kartëmonedhave të mbledhura me një gomë dhe nisi t’i numëronte me qetësi. Veçoi shumën e nevojshme dhe pjesën tjetër e fshehu sërish pas qilimit.
Kur u kthye në sallon, heshtja ishte bërë edhe më e rëndë. Ajo iu afrua Teutës dhe i zgjati paratë.
— Numëroji, — tha shkurt. — Shpresoj të mjaftojnë për ta shlyer borxhin.
Teuta i kontrolloi me shpejtësi, pohoi me kokë dhe i futi në xhepin e brendshëm të palltos. Pa thënë asnjë fjalë tjetër, u kthye dhe doli nga banesa.
Zhaneta u ul ngadalë në vendin e saj, mori gotën dhe e piu me një frymë, pa bërë asnjë grimcë në fytyrë. Pastaj e vendosi mbi tavolinë, fshiu buzët me pecetë dhe e nguli shikimin tek i biri.
— Të falënderoj, bir, për këtë përvjetor kaq “të mrekullueshëm”.