– Nuk arrij ta besoj që e bëre një gjë të tillë! – Ledion Kovaçi e shikonte të atin me habi të përzier me mllef që mezi e fshihte. – Si të shkoi ndër mend?
– Nuk ishte ideja ime, – u përgjigj qetësisht Skënder Prifti. – Ishte dëshira e nënës sate.
– E nënës? Por ajo ka tre vjet që nuk jeton më! – ironizoi Ledioni. – Apo komunikon me të përtej botës?
– Jo, bir. – Skënderi nuk e kapi sarkazmën. – Këtë ma tha para se të ndahej nga jeta. Thjesht… deri tani nuk munda ta përmbush amanetin e saj.
– Amanet? S’më ke thënë kurrë që ajo të ka lënë ndonjë porosi.
– Nuk ishte porosi e drejtpërdrejtë.
– Atëherë po më humbet fare. Do ma shpjegosh?
– Do përpiqem. Edhe pse dyshoj nëse do ta kuptosh.
– Sigurisht! Ku ta kem unë mendjen për gjëra të mëdha? Me dy diploma universiteti s’qenkam i aftë!
– Diplomat nuk të bëjnë të mençur, Ledion, as nuk ta shërojnë shpirtin. E shpirti yt ka kohë që është rrënuar.
– Mjaft me moralizma! – shpërtheu i biri. – Mos më eduko më!
– As që po mundohem, – buzëqeshi hidhur i ati. – Është vonë për këtë.
– Pikërisht! – Ledioni qeshi me përçmim. – Pra, çfarë tha nëna?
– Asgjë të madhe. Fjalët e fundit që shqiptoi ishin: “Faleminderit, bijë.” Ajo kishte të drejtë për shumë gjëra… dhe unë vendosa ta dëgjoj.
– Domethënë më tradhtove? – ia preu Ledioni.
– Tradhti? Jo. Veprova sipas ndërgjegjes. Nëna jote nuk fliste kot. Besoj se tani ajo do të ishte e qetë.
– E qetë që djali i saj mbeti rrugëve? – zemërimi i shpërtheu papritur. – Për këtë do të ishte krenare?!
– Që ndoshta tani do të ndalesh e do të mendosh seriozisht për jetën tënde. Që do të ndryshosh. Që do të rikthehesh ai djalë i ndershëm e zemërmirë që të gjithë e njihnim.
– Flet për mua sikur të mos ekzistoj më.
– Në njëfarë mënyre, ashtu është. Ndërgjegjja jote ka vdekur, Ledion.
Ledion Kovaçi u martua menjëherë pas mbarimit të gjimnazit me shoqen e bangës, Rinesa Marashi.
Askush nuk u habit nga ky hap. As ai vetë, as miqtë, as komshinjtë, e aq më pak prindërit. Ishte një histori që dukej e shkruar prej kohësh.
Dhjetë vite me radhë kishin ndarë të njëjtën bankë. Ledioni nuk i hidhte sytë nga vajzat e tjera. Çantën e Rinesës e mbante gjithmonë vetë dhe nuk e fshihte dashurinë që ndiente për të.
Në vitin e fundit të shkollës, siç ndodh shpesh me dashuritë e hershme, marrëdhënia e tyre mori një kthesë serioze: Rinesa mbeti shtatzënë.
Nuk pati skandal e as dramë. Përkundrazi, Ledioni ndihej krenar që do të bëhej baba. Ndoshta nuk e kuptonte plotësisht peshën e asaj fjale, por mes shokëve fitoi menjëherë statusin e “burrit të vërtetë”.
Dasma u bë me bujë. Gati i gjithë brezi i tyre festoi deri në orët e para të mëngjesit. Të gjithë ishin të bindur se lidhja e Ledionit me Rinesën do të zgjaste përjetë. Madje, me shaka, disa prenotonin ftesën për dasmën e artë pas pesëdhjetë vitesh.
Të sapomartuarit ftuan këdo. Ishin të bindur se përpara i priste vetëm lumturi. As në mendje nuk u shkonte se ndjenjat e tyre mund të shuheshin shumë më herët nga sa imagjinonin.
Pas ceremonisë, Rinesa u vendos në shtëpinë e Ledionit. Prindërit e tij u liruan dhomën më të madhe, që çifti i ri të kishte hapësirë e rehati.
Jeta martesore nisi qetësisht. Nuk pati nevojë për përshtatje të vështira: familjet njiheshin prej vitesh dhe marrëdhëniet kishin qenë gjithmonë të mira.
Ledioni gjeti punë, ndërsa Rinesa iu përkushtua shtëpisë, me këmbënguljen e vjehrrit dhe vjehrrës, të cilët mendonin se kështu do të ishte më e dobishme për familjen.
Megjithatë, për të siguruar përfitimet e lehonisë, Skënder Prifti e sistemoi nusen në firmën e tij. Zyrtarisht, Rinesa u bë specialiste kryesore në sektorin e marketingut.
Gjithçka dukej në rregull.
Të rinjtë prisnin me padurim fëmijën e parë, ndërsa gjyshërit ëndërronin nipin e tyre të parë. Tashmë të gjithë e dinin se do të lindte një djalë.