Madje emrin për djalin e kishin zgjedhur me kohë…
Por nuk arritën kurrë ta përdornin.
Një ditë dimri, Rinesa rrëshqiti në akull dhe u përplas keq në tokë. Rënia ishte fatale për foshnjën që pritej me aq dashuri.
Dhimbja hyri në jetën e tyre pa paralajmërim, si një stuhi që shkul gjithçka përpara. Të afërmit, miqtë, kushdo që e mori vesh lajmin, mbeti i tronditur. Sapo kishin nisur jetën bashkëshortore dhe menjëherë u përballën me një sprovë kaq të rëndë. Shumë pyesnin me vete nëse do ta përballonin.
E përballuan. U mbështetën te njëri-tjetri me sa fuqi kishin. Ledioni u përpoq të ishte i fortë, ndërsa familjet u gjendën pranë tyre në çdo hap. Më së shumti u kujdesën për Rinesën, sepse ajo e përjetoi humbjen thellë, me një ndjenjë faji që e breu për muaj të tërë.
Pas asaj ngjarjeje të hidhur, shtatzënia nuk po vinte më. Kaluan vite me vizita, analiza, konsultime. Shtatë vjet trokitje në dyer mjekësh dhe klinikash, por përgjigjja ishte gjithmonë e njëjtë: të dy ishin plotësisht të shëndetshëm. Pengesa nuk ishte fizike. Ishte brenda mendjes, brenda frikës.
“Mos e ktheni fëmijën në obsesion,” u tha një mjek me përvojë. “Jetoni. Udhëtoni. Gëzohuni. Keni nevojë për emocione të bukura dhe, mbi të gjitha, për dashuri mes jush.”
Të lodhur nga pritja e pafund dhe zhgënjimet e njëpasnjëshme, Ledion Kovaçi dhe Rinesa Marashi vendosën ta dëgjonin këshillën. Filluan të dalin më shpesh, të udhëtojnë, të qeshin pa e numëruar kohën.
Dhe mrekullia ndodhi.
Pas dy vitesh, në familjen e tyre erdhën në jetë binjakë – një djalë dhe një vajzë. Gëzim i dyfishtë, bekim i shumëpritur.
Në dukje, më në fund, lumturia ishte e plotë.
Por pikërisht me ardhjen e fëmijëve, martesa e tyre nisi të krisej me shpejtësi.
Fillimisht, ndryshimi u vu re në qëndrimin e Ledionit. E qara e foshnjave, netët pa gjumë, rrëmuja e përhershme e shtëpisë – të gjitha nisën ta bezdisnin tej mase. Ai ndjente se kishte humbur jetën e tij “normale”: bashkëshorten që i përkushtohej vetëm atij, vëmendjen e prindërve që tashmë ishin përqendruar te nipërit. E gjithë familja sillej rreth dy krijesave të vogla që kërkonin kujdes pa pushim, ndërsa ai ishte zhvendosur në plan të dytë. Duhej të kujdesej vetë për veten dhe, sipas të tjerëve, të tregonte mirëkuptim.
Por Ledioni nuk kishte ndërmend të kuptonte.
Ai nisi ta mundojë Rinesën me kritika të vazhdueshme, të ngrejë zërin për gjëra të vogla, të përplaset me prindërit dhe të flasë me përçmim.
Derisa gjeti një arratisje.
Një kolege në punë prej kohësh i kishte hedhur shikime domethënëse. Me të ai ndihej sërish në qendër të vëmendjes – i dëshiruar, i admiruar, i veçantë.
Filloi të vonohej gjithnjë e më shpesh në zyrë. Në shtëpi u bë i ftohtë. Rinesën e linte të qetë, jo nga respekti, por nga indiferenca. Prindërve u fliste me ton superior.
E para që nuhati se diçka nuk shkonte ishte e ëma e tij. Rinesa ishte aq e zhytur në përkujdesjen për binjakët, sa nuk kishte kohë të vërente ndryshimet.
Me fytyrën që herë i zbehej e herë i skuqej nga turpi, nëna u përpoq të fliste me të birin. Ledioni nuk u mundua as ta mohonte.
“Po, kam dikë tjetër. E pastaj?” tha ftohtë. “Kam të drejtë.”
“Çfarë të drejte, bir? Ti je baba!”
“Të gjithë janë prindër,” ia ktheu ai. “Kjo s’do të thotë të heqësh dorë nga jeta jote.”
“Jeta jote është Rinesa,” i tha ajo me zë që i dridhej. “Mos e harro.”
“Do të doja ta harroja, por ti nuk ma lejon,” u përgjigj me nervozizëm.
“A e kupton ç’po bën? Ju jeni dashur aq shumë!”
“Jemi dashur,” theksoi ai me ftohtësi.
“Ledion!”
“Jam lodhur prej saj. Më trajton si mobilje të shtëpisë. Unë dua të më shohin me dashuri, me admirim. Dhe po, e meritoj.”
“Është gruaja jote,” belbëzoi e ëma, duke kërkuar fjalët e duhura. “Ka dy foshnja për të rritur. Binjakët janë bekim i dyfishtë, por edhe barrë e dyfishtë. Ti as që përpiqesh ta ndihmosh.”
“Ka ju dhe babanë. Unë punoj. Sjell të ardhura. Në fund të fundit, ju mbaj të gjithëve,” tha ai prerë.
Fjalët e tij e lanë pa zë. Ajo kuptoi se ndërgjegjja e të birit nuk po zgjohej me fjalë. Ndoshta do ta dëgjonte të atin.
Dhe i tregoi gjithçka Skënder Priftit.
Ai nuk ishte nga ata që e zvarrisnin çështjen. E thirri Ledionin dhe i tha troç çfarë mendonte, pa zbukurime e pa drojë, pastaj i vuri përballë një kërkesë të qartë:
“Ose i jep fund menjëherë kësaj historie dhe kthehesh te familja jote…”