“…ose unë vetë do t’ia tregoj gjithçka Rinesës! Ajo vajzë e shkretë s’ngre kokën nga fëmijët ditë e natë, ndërsa ti bredh pas qejfeve! A e kupton ç’po bën? Sa vite pritët për një fëmijë! Dhe tani, kur Zoti ju dha dy njëherësh, ti po i ngul thikën pas shpine nënës së tyre!”
Ledioni ngriti supet me sfidë.
“Do t’ia thuash? Thuaja! S’më intereson. Do jetoj si të dua unë!”
“Nuk ka nevojë të më thotë askush asgjë.”
Në prag u shfaq Rinesa. Kishte dalë për shëtitje me të vegjlit dhe ishte kthyer më herët nga sa pritej. Fytyra e saj ishte e qetë, por sytë flisnin ndryshe.
“I dëgjova të gjitha. Mund të kërkosh divorcin, Ledion. Nëse kjo është ajo që do.”
Pa shtuar asnjë fjalë tjetër, u kthye dhe u mbyll në dhomë.
Për afro një muaj, Ledioni nuk bëri asnjë hap konkret. Vazhdonte jetën si zakonisht: punë gjatë ditës, takime me të dashurën në mbrëmje, kthim në shtëpi dhe më pas sjellje e ftohtë e shpesh therëse ndaj Rinesës.
Në thelb, ai kërkonte ta zhvendoste fajin. Donte që ajo të ndjehej përgjegjëse për gjithçka. Madje jo vetëm ajo—edhe prindërit e tij duhej ta besonin këtë version.
Sipas tij, ajo ishte gruaja që “e kishte shtyrë burrin në tradhti”, që “nuk dinte ta mbante familjen”, që “e detyroi të largohej”. Madje, sikur edhe kërkesa për divorc të ishte tekë e saj.
Por kjo lojë nuk funksionoi. Skënder Prifti dhe bashkëshortja e tij qëndruan hapur në krah të Rinesës dhe nipërve.
Një natë, kur Ledioni u kthye pothuajse në mesnatë, me erë alkooli, Skënderi nuk duroi më.
“Mjaft! S’do ta turpërosh më këtë shtëpi. Nesër largohesh dhe nis procedurat e divorcit. Rinesa me fëmijët do qëndrojnë këtu.”
“Shumë mirë! Po iki që tani!” – shpërtheu Ledioni dhe përplasi derën pas vetes.
U kthye te gruaja tjetër, e cila e priti me përqafime e buzëqeshje, si një fitore të shumëpritur.
Në fakt, për të ndarë nuk kishte pothuajse asgjë. As makinë, as apartament, as pasuri të përbashkëta. Vetëm disa mobilje dhe sende të vogla.
Një muaj pas divorcit, Ledioni hodhi idenë se Rinesa duhej të largohej nga shtëpia e prindërve të tij. Pse duhej të zinte dhomën e tij, ndërkohë që ai paguante qira diku tjetër?
Skënderi e dëgjoi deri në fund dhe pastaj foli prerë:
“Ti ke zgjedhur të marrësh shtëpi me qira, atëherë vazhdo ta paguash. Rinesa dhe fëmijët do jetojnë këtu për aq kohë sa të jetë e nevojshme.”
“E nevojshme për kë?” – buzëqeshi me ironi Ledioni.
“Për Rinesën. Apo mendon se do ta lëmë në mes të rrugës?”
“Nuk e kuptoj ç’lidhje keni ju me këtë. Ajo ka prindërit e vet.”
“Biseda mbaroi,” – tha Skënderi, duke i treguar derën me një lëvizje të kokës.
Ledioni doli pa thënë gjë.
Kur i tregoi të dashurës së re se ç’kishte ndodhur, ajo u zemërua.
“Dhe ike? Kaq kollaj?”
“Çfarë doje të bëja? Të zihesha me tim atë?” – u nxeh ai.
“Jo, por është e çuditshme. Djalin e tyre e përzënë, ndërsa një e huaj e mbajnë në shtëpi. Qartë që ajo i ka kthyer kundër teje!”
“Nuk më duket se Rinesa është nga ato gra…”
“‘Nuk të duket’! S’e di sa e rrezikshme mund të bëhet një grua e lënduar.”
“Mirë, do shohim sa do zgjasë kjo,” – tha ai me shpërfillje. – “Jam djali i vetëm. Nuk besoj se do më heqin dorë kaq lehtë. Do luajnë pak rolin e bamirësve dhe pastaj do ta çojnë Rinesën te prindërit e saj.”
Këtë herë, Ledioni gaboi rëndë. Ai harroi se në atë shtëpi nuk kishte mbetur vetëm ish-bashkëshortja e tij, por edhe dy fëmijët e tij – nipërit e shumëpritur dhe të dashur të Skënder Priftit.
Megjithatë, një gjë e kishte parashikuar saktë: ndarja me të birin i kishte goditur fort prindërit.
Skënderi përpiqej të ruante qetësinë dhe të mos e tregonte dhimbjen, por nëna nuk gjente prehje. Netëve zgjohej me lot në sy, lutej në heshtje dhe priste me shpresë se ndoshta një ditë Ledioni do të kthjellohej, do të kuptonte çfarë kishte humbur dhe do të rikthehej pranë gruas që e kishte dashur aq shumë dhe fëmijëve të tij. Nuk mund të pranonte që një dashuri kaq e madhe të shuhej kështu, si të mos kishte ekzistuar kurrë…